Έλενα Θωμοπούλου: “Όλα είναι παράξενα, η ζωή, οι άνθρωποι.. Όλα είναι σαν αφρός που παρασύρει μακριά το νερό μέχρι να βουλιάξει!”

1.     Μετά το «Κεκλεισμένων των Θυρών» φέτος σας συναντάμε στο «Miss Julia». Μιλήστε μας για τον ρόλο σας και για την προσέγγιση σας πάνω σ΄αυτόν.

 

Η “Δεσποινίς Τζούλια” ήταν ένα έργο κι ένας ρόλος που πάντα ονειρευόμουν να υποδυθώ γιατί έχει έντονες συναισθηματικές εναλλαγές. Ενθουσιάστηκα όταν ο σκηνοθέτης Εμμάνουελ Μανιός μου έκανε την πρόταση.  Με συναρπάζει ο πολυδιάστατος κόσμος της. Ψάχνει να καταλάβει και να ανακαλύψει ποιά είναι. Από τη μια ασκεί εξουσία και από την άλλη υποτάσσεται. Είναι σαν μια καταραμένη ηρωίδα που παίζει με την φωτιά έχοντας άγνοια του κινδύνου. Είναι τόσο απρόβλεπτη και τολμηρή που μου προκαλεί το ενδιαφέρον να την εξερευνήσω.

 

2.     Πιστεύετε ότι υπάρχουν στην εποχή μας χαρακτήρες σαν την Miss Julia ανάμεσα μας?

 

Η Τζούλια έχει πολύ σκοτεινές καταβολές από την οικογένεια της και από τον πατέρα και από την μητέρα της.  Νιώθει άδεια, νιώθει πλήξη, νιώθει ότι τίποτα δεν την γεμίζει, δεν νιώθει ενδιαφέρον για την ζωή.  Για να προχωρήσουμε μπροστά πρέπει να αγκαλιάσουμε όσα ενδεχομένως να μας πλήγωσαν στο παρελθόν. Είναι δύσκολο γιατί όλοι κουβαλάμε μικρά ή μεγάλα διαφορετικά φορτία. Πρέπει να μπούμε στην διαδικασία να καταλάβουμε γιατί κάτι έγινε όπως έγινε. Πιστεύω ότι υπάρχουν αρκετές κοπέλες στην εποχή μας που έχουν τέτοιου είδους ανησυχίες.

 

 

3.     Πoια είναι τα στοιχεία του έργου που το κάνουν τόσο διαχρονικό και βλέπουμε κοινό και καλλιτέχνες να το προτιμούν?

Είναι πιο επίκαιρο από ποτέ γιατί αφορά την αιώνια διαμάχη ανάμεσα στην εξουσία και τον έρωτα. Ποιος είναι ο εξουσιαστής, ποιος είναι ο εξουσιαζόμενος, γιατί ο έρωτας πρέπει να ορίζεται σαν μια νίκη σε μια μονομαχία. Οι επιλογές και οι αποφάσεις των χαρακτήρων του έργου είναι πάντα διαχρονικές γιατί αφορούν τις ανθρώπινες σχέσεις.

4.     Η παράσταση σας θα έχει και ένα εικαστικό χαρακτήρα και στο σκηνικό θα φιλοξενούνται έργα διαφορετικών ζωγράφων κάθε φορά. Δεν νομίζουμε να έχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο σε παράσταση. Τι συμβολίζει αυτή η εικαστική προσέγγιση στο έργο?

 

Πιστεύω ότι είναι πολύ εύστοχη η εικαστική πρόταση και η σκηνοθετική προσέγγιση του Εμμανουέλ Μανιού για το συγκεκριμένο έργο.

Τα πρωτότυπα έργα σύγχρονων Ελληνίδων  ζωγράφων δημιουργούν ένα περιβάλλον ζωντανής γυναικείας παρουσίας στη σκηνή του θεάτρου. Η μητέρα της Τζούλιας ήταν ζωγράφος, ο κόσμος της όμως δεν είχε ούτε χρώμα ούτε φως. Μήπως αυτά τα ζωγραφικά έργα από τα χέρια οκτώ σύγχρονων γυναικών μπορούν να λειτουργήσουν ως άνοιγμα φωτός και ως απαντήσεις ζωής στην τραγικότητα της γυναίκας-ηρωίδας;

 

5.     Βλέπουμε  δημιουργούς και ηθοποιούς της νεότερης γενιάς να δουλεύουν σε έργα κλασικού ρεπερτορίου. Γιατί συμβαίνει αυτό? Η εποχή μας δεν έχει βγάλει καινούργια σημαντικά έργα?

 

Τα κλασσικά έργα θεωρούνται αυτά που αγαπήθηκαν, αξιολογήθηκαν και άντεξαν στη διάρκεια του χρόνου.  Υπάρχουν όμως σημαντικοί Έλληνες δημιουργοί που μέσα από τα έργα τους δίνουν την ευκαιρία στο κοινό να δει κάτι που αφορά την εποχή μας και όχι μερικά χρόνια ή δεκαετίες πίσω. Θεωρώ ότι αυτή η γενιά των δημιουργών ανήκει στα καλά νέα της κρίσης.

 

6.     Αν έπρεπε με μια φράση από το έργο να χαρακτηρίζατε την Miss Julia, πoια θα ήταν αυτή?

 

“Όλα είναι παράξενα, η ζωή, οι άνθρωποι.. Όλα είναι σαν αφρός που παρασύρει μακριά το νερό μέχρι να βουλιάξει.”

 

Πληροφορίες για την παράσταση “MISS JULIA”ΕΔΩ