Αργύρης Ξάφης: “Περιμένω ειρήνη (όχι παγκόσμια, προσωπική & διαπροσωπική). Περιμένω επαναπροσδιορισμό και συγκέντρωση!”

Τι σε γοήτευσε στον Ζενέ και αποφασίσες να συμμετάσχεις στην παράσταση;

Η παράσταση μας ξεκίνησε σαν μια ανάγκη συνεργασίας δύο φίλων μερικά χρόνια πριν. Σε όλη την περιπέτειά μας ψάχνοντας το υλικό πάνω στο οποίο θα δουλέψουμε, εμφανίστηκε το φυσικό φαινόμενο που λέγεται Τσέζαρις Γκραουζίνης και μας ανέτρεψε με την ιδέα του να κάνουμε τις Δούλες. Λέω μας ανέτρεψε γιατί εμείς ψάχναμε σε τελείως διαφορετικές περιοχές δραματουργίας και σίγουρα όχι κάτι τέτοιο. Ήταν τόσο μεγάλο το σοκ της ιδέας του που ήταν αδύνατον να μην μας παρασύρει και εμάς και τον τρίτο της παρέας μας, τον Κώστα. Το να μας δει σε αυτόν τον κόσμο κάποιος έτσι, είναι γοητευτικό και μυστηριώδες. Και σίγουρα αδιανόητα δύσκολο-μοιάζει αδύνατο. Χαρακτηριστικά που οποιονδήποτε καλλιτέχνη θα τον παρέσυραν στο να θέλει να τα δοκιμάσει. Κάπως έτσι βρεθήκαμε με ποδιά και τακούνι στην κεντρική σκηνή του θεάτρου του Νέου Κόσμου να ξαναλέμε αυτή την ιστορία.

 

Συνάντησες  δυσκολίες στην προσέγγιση του ρόλου;  Πόσο δύσκολο είναι να εκτίθεσαι στον κοινό με αυτό τον τρόπο;

Υπάρχουν αφηγηματικά επίπεδα σε κάθε παράσταση που η χρήση τους είναι το καύσιμο για τον καλλιτέχνη και δεν είναι απαραίτητο να εξηγούνται στον θεατή αρκεί να του κινούν το θυμικό προς την σωστή κατεύθυνση. Σωστή εννοώ αυτήν που θέλει ο κάθε δημιουργός να τον πάει, όχι αντικειμενικά. Ένα από αυτά στην παράστασή μας είναι ο ηθοποιός εγώ και η σκηνή ως βωμός και φυλακή και εξιλέωση. Σε αυτό το κομμάτι της αφήγησης η έκθεση είναι τεράστια μιας και αγγίζει πολύ προσωπικά όρια ακόμη και σωματικά. Πρέπει να διαλύσω κομμάτι κομμάτι από τον ναρκισσισμό μου μέχρι τις στοιχειώδεις ικανότητές μου σαν ηθοποιός για να έρθει ως λύση και σωτηρία η παράσταση και η ιστορία της. Δεν με φοβίζει λεπτό η συνεχής αποκάλυψη -που υπάρχει και αυτή- σε σχέση με την θηλυκή μας φύση και το μυστήριό της, αλλά η εμφάνιση του γυμνού μου εγώ είναι αυτή που ταράζει, με ξεσηκώνει, με διαλύει και δυναμώνει ταυτόχρονα. Η αντιμετώπισή αυτού στη σκηνή, στο θέατρο. Με μάρτυρες. Έστω και μυστικά.

Τι μας λέει σήμερα ο Ζενέ;

Ο Ζενέ είναι μια μοναδική περίπτωση καλλιτέχνη. Ο άγιος δολοφόνος. Δεν θα μιλήσω για το αν υπάρχει κατακλείδα στο έργο μας. Ποτέ δεν το άντεχα αυτό, το να απλοποιήσω ολόκληρη ύπαρξη ενός έργου ή ενός καλλιτέχνη σε δυο σειρές και να κάνω ακόμη πιο οκνηρό ένα κοινό που τρέφεται με quotes. Το σίγουρο είναι πως δεν σε αφήνει ήσυχο, δεν σου επιτρέπει να υπάρχεις αμελώντας το ποιος είσαι, το πόσο δίκαιο είναι να είσαι εκεί που είσαι, τι κάνεις με την ύπαρξή σου, σε ξεσηκώνει προς την δράση, προς κάποιο απροσδιόριστο μεγαλείο, ένα καινούριο –ακόμα, ναι- είδος ηρωισμού του «μέσου όρου». Που είμαστε. Τουλάχιστον εγώ.

Ποιο είδος θεατή πιστεύεις ότι θα γοητευτεί από το έργο; Πώς θα θέλεις να φύγει ο θεατής από την παράσταση;

Οι παράστασή μας δεν αφήνει αδιάφορο κανέναν. Υπάρχουν άνθρωποι που την λατρεύουν και άνθρωποι που την μισούν. Αυτοί που γοητεύονται είναι συνήθως και οι άνθρωποι που μένουν μετά την παράσταση, έχουμε χώρο να πούμε δυο κουβέντες, οι άλλοι φεύγοντας τα μαθαίνουμε από εφημερίδες. Αυτοί λοιπόν, που ευτυχώς είναι και οι περισσότεροι, είναι είτε άνθρωποι που είτε είναι άγνωστοι τελείως με το έργο του Ζενέ, που δεν έχουν θεατρικά κλισέ στο μυαλό τους για το πως πρέπει να παρουσιάζεται κάτι και μια φράση που έχω ακούσει και μου έχει κάνει εντύπωση από διαφορετικούς τελείως μεταξύ τους θεατές είναι «απορώ πως αυτό το έργο το παίζουνε γυναίκες, δεν μπορώ να το φανταστώ», είτε άνθρωποι που έχουν βαθιά γνώση του κόσμου του Ζενέ- όπως ο θετός γιός του- που μας είδε μερικές μέρες πριν και μιλήσαμε μετά την παράσταση.

 

Τι περιμένεις από το θέατρο;

Περιμένω ειρήνη (όχι παγκόσμια, προσωπική και διαπροσωπική). Περιμένω επαναπροσδιορισμό και συγκέντρωση. Η διάλυση και διάσπαση έχει ποτίσει τα πάντα. Είναι υποχρέωσή μας να το κάνουμε. Ελπίζω και περιμένω.

Πληροφορίες για την παράσταση  Ο Ι  Δ Ο Υ Λ Ε Σ του Ζαν Ζενέ στο Θέατρο του Νέου Κόσμου ΕΔΩ