ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΗΤΣΟΠΟΥΛΟΥ: “Γλύτωσαν τη ζωή τους στα σύνορα, τη γλύτωσαν στη θάλασσα και ήρθαν σε έναν κόσμο που απλώς δεν χωράνε.”

 

  • Ποιος πηγαίνει στη μάχη και ποιος μένει πίσω;

 

Η Πηνελόπη πάντως, έχει σηκωθεί και έχει πάει στο μέτωπο. Δεν έχει ούτε τα περιθώρια, ούτε και την επιθυμία να περιμένει άλλο. Ο πόλεμος αυτός είναι πολύ σκληρός και δεν μπορεί να κερδηθεί μόνο από τους άντρες.

Οι γυναίκες από τη  Γεωργία έχουν αφήσει πίσω τους παιδιά και ήρθαν εδώ, για να παλέψουν με ένα καθεστώς που τις θέτει εκτός νόμου, με τις καθημερινές εργασίες που είναι εξοντωτικές και με τη μοναξιά ξέροντας ότι αν πέσουν σ’ αυτή τη μάχη τα παιδιά τους θα πεινάσουν. Δεν υπάρχει ισχυρότερο κίνητρο για έναν πολεμιστή. Για τους άντρες τους δε μιλάνε. Οι περισσότεροι έχουν μείνει πίσω.

 Οι Σύριες έφτασαν εδώ προσπαθώντας να γλυτώσουν από έναν πόλεμο. «Όταν φτάσαμε εδώ νομίζαμε ότι τέλειωσαν όλα αυτά. Όχι. Μόλις άρχισαν». Τώρα αρχίζει η δική τους μάχη. Γλύτωσαν τη ζωή τους στα σύνορα, τη γλύτωσαν στη θάλασσα και ήρθαν σε έναν κόσμο που απλώς δεν χωράνε.

Τώρα θα δώσουν την πιο δύσκολη μάχη και οι πιθανότητές τους δεν είναι καλές.

 

  • Τι διακυβεύεται σε αυτόν τον πόλεμο, που ζούμε σήμερα;

 

Τα πάντα. Ποιος χωράει και ποιος δεν χωράει. Ποιος θα δουλέψει και ποιος όχι. Ποιος θα φάει, ποιος θα έχει μόρφωση, ποιος θα έχει σπίτι. Ποιος θα μπορεί να μιλήσει ελεύθερα, να ψηφίσει, να έχει δικαιώματα και ποιος θα σκύβει το κεφάλι και θα κάνει τη βρώμικη δουλειά. Ποιος θα πάει στην πλούσια χώρα και ποιος θα μείνει στην Αθήνα, στη Δαμασκό, στην Τιφλίδα. Ποιος έχει δικαίωμα να ονειρεύεται και ποιος δεν μπορεί να φανερώσει ούτε τα ακροδάχτυλα πίσω από ένα μαύρο ύφασμα.

 

 Θα γυρίσω ποτέ πίσω ή μήπως δεν πρέπει να γυρίσω;

 

Αυτό είναι άγνωστο.  «Είχα πει 2 χρόνια θα μείνω, ύστερα 5,6,7.. τώρα 8»

Οι Γεωργιανές έχουν αφήσει πίσω ολόκληρες οικογένειες που οικονομικά στηρίζονται αποκλειστικά πάνω τους. « Να σου πω και για να πληρώσουνε εισιτήρια λεωφορείος και αυτό είναι δικό μου λεφτά. Τί να σου πω να καταλάβεις; Πόσο να στίψει; Πόσο; » Και αυτό δε σταματάει ποτέ γιατί τα παιδιά μεγαλώνουν, πρέπει να σπουδάσουν, δε βρίσκουν δουλειά, αν είναι κορίτσια έρχονται και αυτές στην Ελλάδα να δουλέψουν και η επιστροφή παίρνει συνεχώς παράταση.  Οι Σύριες πάλι είτε περιμένουν πότε θα τελειώσει ο πόλεμος για να γυρίσουν είτε έχει πια διασκορπιστεί όλη η οικογένεια στις 5 Ηπείρους και δε βρίσκουν νόημα να γυρίσουν σε κάτι που δεν έχει πια τίποτα δικό τους.

 

 

  • Και αν γυρίσω, θα έχει μείνει κάτι να με περιμένει;

 

Πώς αντικρίζεις τα παιδιά σου μετά από 8-10 χρόνια; Φρόντισες να μην πεινάνε, να μην κρυώνουν, να σπουδάσουν, αλλά δεν ήσουν ποτέ εκεί, δεν τα χάιδεψες. «Εσύ αδειάζεσαι για παιδιά για οικογένεια αλλά όταν πας πίσω έκανες δουλειά σου βλέπεις οτι έχασες πολλά, πολλά έχασες ντάξει? Τους έφτιαξες οτι ήθελαν αλλά εσύ…έχουν κρυώσει.»

Όσο για τη Συρία, ποιος ξέρει τί θα χει απομείνει μετά τον πόλεμο;

« Κι η στάχτη, του καπνού η φτερούγα, θα φύγει στον αιθέρα για να μην ξέρω πού ήτανε το σπίτι μου.»

 

Πληροφορίες για την παράσταση   ΕΔΩ

 

Λίγα λόγια για τη σκηνοθέτιδα και την ομάδα

Αφροδίτη Μητσοπούλου

Διπλωματούχος της Πολυτεχνικής σχολής του Α.Π.Θ. του τμήματος Αρχιτεκτόνων-Μηχανικών και της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης “Αρχή” της Νέλλης Καρρά. Ως αρχιτεκτόνισσα έχει εργαστεί ως ελεύθερη επαγγελματίας, σε τεχνική υπηρεσία δήμου και έχει πάρει το 1ο βραβείο σε αρχιτεκτονικό διαγωνισμό αστικού σχεδιασμού. Ως ηθοποιός έχει παίξει σε θεατρικές παραστάσεις και ταινίες, έχει συνεργαστεί με τη Λένα Φιλίπποβα, με την Άννα Κοκκίνου ως βοηθός σκηνοθέτη, με την ομάδα Peeping Tom στην παράσταση “A louer” στο Φεστιβάλ Αθηνών, με τη Χάρη Μαρίνη στην ομάδα Part Suspended με τη Μαριλένα Τριανταφυλλίδου και την Κατερίνα Αλεξάκη στην ομάδα Artika κ.α. Έχει γράψει το σενάριο και έχει πρωταγωνιστήσει στην ταινία μικρού μήκους Fuck freedom σε σκηνοθεσία Νίκου Βουτενιώτη η οποία συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ της Δράμας. Έχει σκηνοθετήσει την παιδική παράσταση “Πούλια και Αυγερινός” στο Studio Μαυρομιχάλη για την οποία έχει φτιάξει και τα σκηνικά. Έχει σπουδάσει μουσική στο Δημοτικό Ωδείο Λάρισας καθώς και σύγχρονο τραγούδι, παίζει πιάνο και κιθάρα, διευθύνει από το 2011 τη “Χορωδία Εξαρχείων” και είναι μέλος της χορωδίας Musica στο Μέγαρο Μουσικής.