Δέσποινα Νικητίδου: “Τα έργα με αντιπολεμικό μήνυμα, δυστυχώς, είναι πάντα επίκαιρα!”

Είναι η 2η φορά για εσένα που παίζεις σε αυτό το έργο; Τι νιώθεις;

Το εξαιρετικό κείμενο της Heather Raffo, σε μια υπέροχη μετάφραση της Πέπης Μοσχοβάκου, δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια. Δένεσαι μ’ αυτό αμέσως και είναι δύσκολο να το αποχωριστείς. Όταν πέρυσι το Φλεβάρη τελείωσαν οι παραστάσεις, ένιωσα ότι το «Ιράκ 9 τόποι επιθυμίας» δεν είχε τελειώσει για μένα. Οπότε φέτος 2η χρονιά νιώθω σαν να είναι και πάλι το πρώτο ραντεβού μας. Νιώθω και πάλι πλημμυρισμένη από αγάπη, νιώθω την έξαρση του πρώτου ραντεβού.

Ο δικός σου χαρακτήρας έχει κοινά στοιχεία με αυτόν του ρόλου σου;

Ως Αμερικάνα στην παράσταση, ζω στην ασφάλειά μου, αλλά η ψυχή μου «καίγεται» για τα δεινά της οικογένειάς μου στο Ιράκ. Ως Δέσποινα, ζω επίσης στην ασφάλειά μου, σε έναν κόσμο όπου ο πόλεμος συνεχίζεται. Είτε είναι πόλεμος με όπλα και βόμβες, είτε είναι οικονομικός πόλεμος. Τα θύματα αμέτρητα. Μαθαίνουμε για κάποια από αυτά, για άλλα όχι. Όμως υπάρχουν. Θύματα πολέμου, θύματα φτώχιας, θύματα βροχής…  Προσφέρεις βοήθεια, εννοείται, αλλά δε φτάνει. Θέλεις απλά να σταματήσει το κακό. Αλλά δεν έχεις αυτή τη δύναμη. Έτσι, όπως λέει η Αμερικάνα «…απλώς συνεχίζουμε. Μετρό, βιαστικά βιαστικά, ψώνια Χριστουγεννιάτικα…».

Μπορείς να μας πεις ποιο μήνυμα θέλεις εσύ περισσότερο να περάσεις μέσα από αυτή την παράσταση;

Λέω γύρω στα σαράντα «Σ’ αγαπώ» επί σκηνής. Αυτό είναι το μήνυμα. Αγάπη.

Ποιοι είναι οι 9 τόποι επιθυμίας;

Είναι εννέα «θέλω». Οι εννέα γυναίκες του έργου ενώνονται σε μία γυναίκα, που εκφράζει την αγάπη της μάνας, την αγάπη για τον άντρα, την αγάπη για τον πατέρα, την αγάπη για την τέχνη,  την αγάπη για τον τόπο της, την αγάπη για την ισότητα και την ελευθερία. Αυτή η μία γυναίκα στέλνει την αγάπη της σε όλον τον κόσμο. Θέλει με την αγάπη να σταματήσει τη βία.

 

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισες εσύ μέσα στο έργο;

Η επίγνωση ότι όλα όσα αναφέρονται στο έργο είναι αληθινά.  Έχουν συμβεί σε κάποια γωνιά της γης, σε όλες τις εποχές, σε οποιονδήποτε άνθρωπο. Και ότι όλα αυτά ξανασυμβαίνουν. Στον οποιονδήποτε, οπουδήποτε. Προσεγγίσαμε το έργο και τον ρόλο μας η κάθε μία, έχοντας στο μυαλό μας τον χρόνο ως ένα μέγεθος μη γραμμικό. Όλα συμβαίνουν την ίδια στιγμή. Η εμπειρία αυτή ήταν πραγματικά συγκλονιστική.

Είναι μόνιμα ένα πολύ μεγάλο θέμα. Γιατί τώρα το ανέβασμα αυτής της παράστασης;

Δεν παίζει ρόλο το πότε. Τα έργα με αντιπολεμικό μήνυμα, δυστυχώς, είναι πάντα επίκαιρα.

Που και πότε μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει την παράστασή σας;

Στον Τεχνοχώρο Εργοτάξιον, κάθε Σάββατο στις 21.15 και κάθε Κυριακή στις 19.00. Μένουν λίγες ακόμα παραστάσεις μέχρι το τέλος Δεκέμβρη.

 

 

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ