Ο Δημήτρης Παπάς & o Νίκος Αβαγιανός μιλούν για τη παράσταση «’Υποπτη για τον φόνο μου» του Βαλεντίνου Τσίλογλου!

«Ύποπτη για τον φόνο μου» το νέο αστυνομικό θρίλερ που σκηνοθετεί ο πολυπράγμων Βαλεντίνος Τσίλογλου στο θέατρο Βαφείο – Λάκης Καραλής και μας ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη του 1950. Με αφορμή την παράσταση μιλήσαμε με τον Νίκο Αβιαγιανό που επιστρέφει μετά από 44 χρόνια στο θεατρικό σανίδι και τον Δημήτρη Παπά που γνωρίσαμε από το «Ταμάμ».

 

«Ύποπτη για τον φόνο μου» , στο θέατρο Βαφείο – Λάκης Καραλής. Ένα αστυνομικό θρίλερ γεμάτο ανατροπές. Πείτε μας δυο λόγια για την παράσταση που πρωταγωνιστείτε.

 

Δ.Π:  Η παράσταση είναι ένα αστυνομικό – θρίλερ που διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη των 50’s και παρόλο που είναι θρίλερ βασικό του στοιχείο είναι ο έρωτας. Ένα καλογραμμένο κείμενο, που σκηνοθέτησε ο Βαλεντίνος Τσίλογλου με μαεστρία.

 

Ν.Α: Το έργο εκτυλίσσεται στη δεκαετία του 50 στη Νέα Υόρκη. Είναι μια πολύ καλοστημένη παράσταση από τον Βαλεντίνο Τσίλογλου που το έγραψε κιόλας, με όμορφα κοστούμια, ωραίο σκηνικό, υπέροχους φωτισμούς, εντυπωσιακή μουσική και εξαιρετικές ερμηνείες από όλους τους συντελεστές γιατί όλοι το αγαπήσαμε εξ αρχής και εννοείται θέλουμε το καλύτερο ώστε να αναδεικνύεται ο χαρακτήρας του καθένα μας ξεχωριστά αλλά κυρίως στο σύνολο της παράστασης .

Ενσαρκώνετε τους κεντρικούς ανδρικούς χαρακτήρες του έργου που «διεκδικούν» την ίδια  γυναίκα, ο καθένας με το δικό του τρόπο και για τους δικούς του λόγους. Μιλήστε μας για τους χαρακτήρες που υποδύεστε.

 

Δ.Π: Ο χαρακτήρας που υποδίομαι επί σκηνής είναι ένας νεαρός αστυνομικός πολλά υποσχόμενος πιστεύει πολύ στο επάγγελμα που διάλεξε και διεκδικεί την γυναίκα που του αρέσει μέχρι τελικής πτώσης. Θα κάνει τα πάντα για να την διεκδικήσει γιατί είναι ένας δυναμικός χαρακτήρας, που ξέρει να παίρνει αυτό που θέλει είτε  στον επαγγελματικό είτε στον ερωτικό τομεα.

 

Ν.Α: Εγώ υποδύομαι τον Τόμας Νηλ. Έναν εκκεντρικό δημοσιογράφο και συγγραφέα, μπον βιβέρ, εγωπαθή, είρωνα και με χαρακτήρα θα έλεγα διαστροφικό, πασίγνωστο στη νέα Υόρκη, ο οποίος γίνεται ο μέντορας της Άννας Γουόρεν (διαφημίστριας) και την ερωτεύεται παραφορα.

 

 

Η κεντρική ιδέα του έργου είναι ο έρωτας. Σε υποκινεί και σε μετατρέπει σε πιόνι του. Σε ώθει στις πιο επικίνδυνες πράξεις. Στην ζωή σας μέχρι που θα φτάνατε ή που φτάσατε για τον έρωτα;

 

Δ.Π: Νομίζω πως δεν υπάρχει στάνταρ απάντηση σε αυτή την ερώτηση Ο έρωτας δεν έχει όρια οπότε θα πω ότι μπορώ να φτάσω παντού ακόμα και στα άκρα για τον έρωτα.

 

Ν.Α: Έχω κάνει πολύ τρελά πράγματα στη ζωή μου όντας ερωτευμένος όπως π.χ. να ταξιδέψω στη Φλωρεντία μόνο για μία ημέρα μόνο και μόνο για να δω το αγαπημένο μου πρόσωπο, αλλά και άλλες μεγάλες τρέλες αλλά ποτέ δεν άφησα το πάθος μου να με οδηγήσει σε extreme και εντελώς ακραία πράγματα, όπως στην προκειμένη περίπτωση ο ήρωας που υποδύομαι.

 

 

Ποιά η σχέση που έχετε εσείς οι δυο στο έργο;

 

Δ.Π: Αρχικά είναι μία σχέση τυπική ενός αστυνομικού με κάποιον άγνωστο που τον ανακρίνει και προσπαθαθεί να εκμαιεύσει πληροφορίες. Έπειτα όταν μπαίνει η Άννα στη μέση γίνεται μία σχέση αντιζηλίας θα έλεγα και αντιπάθειας.

 

Ν.Α: Σχέση μίσους θα έλεγα αφού και οι δύο διεκδικούμε την ίδια γυναίκα ο καθένας μας με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Μίσους λοιπόν, δεν μπορώ να βρω άλλη λέξη για να την περιγράψω.

Τα συναισθήματα σας μετά την πρεμιέρα ποιά ήταν;

 

Δ.Π: Τα συναισθήματα μετά την πρεμιέρα ήταν χαρά και ικανοποίηση που πετύχαμε τελικά το αποτέλεσμα που θέλαμε. Προσπαθήσαμε πολύ γι’ αυτό και όταν τελικά το είδαμε να βγαίνει και να παρουσιάζεται στη σκηνή πήρα μεγάλη χαρά. Λάθη σαφώς και γίνανε, πρεμιέρα ήταν άλλωστε, αλλά θα προσπαθήσουμε να τα αποφύγουμε την επόμενη φορά.

 

Ν.Α: Εντάξει, όπως καταλαβαίνετε σε μια πρεμιέρα κυριαρχεί το άγχος και γίνονται και λάθη που δεν τα περιμένεις αλλά αυτό είναι κάτι που το ξέρεις εσύ και ο σκηνοθέτης και όλα διορθώνονται. Ωστόσο τα συναισθήματα προσωπικά τα δικά μου ήταν ανάμικτα. Συγκίνηση, ενθουσιασμός και απέραντη ευγνωμοσύνη προς τον Βαλεντίνο Τσίλογλου που με εμπιστεύτηκε αλλά και προς όλους τους συνεργάτες με τους οποίους επί σκηνής συνεργαστήκαμε άψογα, μα και προς όλον αυτόν τον κόσμο που γέμισε ασφυκτικά το θέατρο και έφυγε ευχαριστημένος και ενθουσιασμένος.

 

Ποιό θεωρείτε, ο καθένας ξεχωριστά, οτι είναι το μυστικό μιας πετυχημένης παράστασης;

 

Δ.Π: Είτε παίζεις στην πιο μικρή παράσταση είτε στην πιο μεγάλη αν δεν είσαι συγκεντρωμένος και σοβαρός σε αυτό που κάνεις νομίζω ότι δεν θα υπάρξει επιτυχία. Το μυστικό πιστεύω πως είναι η προσήλωση, η σοβαρότητα έτσι ώστε να ανταπεξέλθεςι στο ρόλο που σου δίνεται είτε είναι μικρός, είτε μεγάλος, είτε πρώτος, είτε τρίτος. Σοβαρότητα, προσήλωση και τον καλύτερο σου εαυτό στις πρόβες. Η εμπειρία μου από τα γήπεδα λέει: “Κάνε την προπόνηση σαν αγώνα για να σου βγει ο αγώνας σαν προπόνηση”, τι μεταφράζω θεατρικά λοιπόν λέγοντας, “κάνε την πρόβα σαν παράσταση για να σου βγει η παράσταση στην πρόβα”. 

 

Ν.Α: Δεν νομίζω ότι υπάρχει συνταγή γι αυτό. Έχουμε δει εξαιρετικές παραστάσεις που όμως δεν είχαν την επιτυχία που τους άξιζε, ενώ από την άλλη πάλι έχουμε δει μέτριες παραστάσεις οι οποίες σημείωσαν μεγάλη επιτυχία τουλάχιστον εισπρακτικά. Εδώ όμως δεν μιλάμε για κάποια υπερπαραγωγή με την έννοια των μεγάλων και φανταχτερών ονομάτων. Μιλάμε όμως για μια πραγματικά υπερπαραγωγή για τις δυνατότητες ενός μικρού θιάσου και με οχι τόσο γνωστούς ηθοποιούς οπότε το μυστικό για την συγκεκριμένη παράσταση είναι το πολύ καλό και έξυπνα γραμμένο κείμενο που σε συνδυασμό με την αριστοτεχνική σκηνοθεσία και όλα όσα προανέφερα , θα προσελκύσουν τον θεατή και θα μας δώσουν μια πραγματικά μεγάλη επιτυχία το πιστεύω ακράδαντα αυτό. Άλλωστε η καλύτερη και πιο αποδοτική διαφήμιση θα είναι αυτό που λέμε από στόμα σε στόμα αυτών που θα δουν αυτήν την εξαιρετική καθ όλα παράσταση.

 

Η παράσταση θα μας ταξιδέψει στη Νέα Υόρκη των 50’s. To ταξίδι αυτό απέχει πολύ από την σημερινή πραγματικότητα;

 

Δ.Π: Μιλάμε για περίπου 70 χρόνια πίσω. Σίγουρα υπάρχουν διαφορές  σε σχέση με το σήμερα, βλέπετε τα πράγματα είναι πιο απλά και παράλληλα πιο δύσκολα γιατί δεν υπάρχουνε τεχνολογικά μέσα όπως οι υπολογιστές ή τα κινητά τηλέφωνα. Οπότε μιλάμε για μία εντελώς διαφορετική καθημερινότητα που δεν έχω ζήσει εγώ προσωπικά και αυτό το κάνει ακόμα πιο δύσκολο. Οι διαπροσωπικές σχέσεις ωστόσο παραμένουν ίδιες και αναλλοίωτες σε όλες τις εποχές.

 

Ν.Α: Σε ότι αφορά τον έρωτα που είναι και το κύριο στοιχείο που πραγματεύεται το έργο όχι. Δεν απέχει καθόλου. Είναι όλα ακριβώς τα ίδια. Βέβαια όσον αφορά τη ζωή και την καθημερινότητα είναι φυσικό να έχουν αλλάξει πολλά πράγματα και ειδικά στη Νέα Υόρκη μιας και έχω ζήσει εκεί για κάποιο διάστημα.

 

Μελλοντικά επαγγελματικά σχέδια;

 

Δ.Π: Nομίζω ήρθε η στιγμή να πιάσω την άλλη μου μεγάλη αγάπη το στιχουργικό κομμάτι. Το έχω παραμελήσει τελευταία και ίσως βγάλω κάτι δικό μου πολύ σύντομα.

 

Ν.Α: Δεν συνηθίζω να κάνω. Ωστόσο το μόνο που μπορώ να πω είναι μια μουσική αυτοβιογραφική παράσταση με τον γνωστό χορευτή και χορογράφο Δημήτρη Παπάζογλου μιας και ξεκινήσαμε μαζί στο θέατρο σε πολύ νεαρή ηλικία και είχαμε κοινή πορεία στα καλλιτεχνικά πράγματα. Βέβαια αν και εφ όσον ο Βαλεντίνος με θέλει θα είναι μεγάλη μου χαρά να συμμετέχω και σε ότι καινούργιο ετοιμάζει γιατί πρέπει να σας πω ότι η συνεργασία με τον Βαλεντίνο ας είναι πάρα πολύ νέος, είναι πραγματικά μεγάλο σχολείο και εγώ είμαι από τους ανθρώπους που πάντα μαθαίνω και ρουφάω σαν σφουγγάρι.

 

Instagram Δημήτρη Παππά: https://www.instagram.com/dimitris_papas/

Instagram Νικού Αβαγιανού: https://www.instagram.com/nikosavagianos/

Instagram Βαλεντίνου Τσίλογλου: https://www.instagram.com/valentinos_tsiloglou/

Ιnstagram παράστασης: https://www.instagram.com/ypopti_gia_ton_fono_moy/

 

Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ