Ελένη Δημοπούλου: Νέα καλλιτεχνική Διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων αποχαιρετά την Κοζάνη με μια δυνατή παράσταση

Η Ελένη Δημοπούλου είναι η νέα  Καλλιτεχνική Δ/ντρια του ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων, σύμφωνα με τον πίνακα κατάταξης υποψηφιοτήτων, που δημοσιοποίησε το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων. Η θητεία της, ως Καλλιτεχνική Δ/ντρια του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, λήγει στις 31 Ιανουαρίου και μια παράσταση πολλών αστέρων, Η Πράσινη Γάτα της Ελίζε Βιλκ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου, του σκηνοθέτη του FESTEN και μουσική του Μάνου Μυλωνάκη, είναι ένα φινάλε που προκαλεί μεγάλες δονήσεις.

Ο καλύτερος επίλογος για μια γυναίκα που έβαλε ψηλά τον πήχη της δημιουργίας από την πρώτη μέρα που είχε αναλάβει τα καθήκοντά της. Δεν είναι τυχαίο πως ανεβάζει την Πράσινη Γάτα, 13 με 18 Φεβρουαρίου, στη Θεσσαλονίκη, στον χώρο του Labattoir στα Σφαγεία, έχοντας εξασφαλίσει τη συνεργασία της αντιδημαρχίας πολιτισμού Θεσσαλονίκης με το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης.

Το να μιλάς για ανθρώπους με το «βαρύ» βιογραφικό και την αδιαμφισβήτητη καλλιτεχνική πορεία της Ελένης Δημοπούλου, μαθήτρια της Ρούλας Πατεράκη, «παιδί» της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης, είναι ευθύνη και τιμή. Τη γνώρισα προσωπικά σε μια συνέντευξη που μου παραχώρησε και η σπίθα στο βλέμμα της, κάθε φορά που μιλούσε για θέατρο, με έκανε να ακολουθήσω και να  παρακολουθήσω τα βήματά της, ως καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης.

Τα χρόνια της θητείας της είδα πως με πάθος, όραμα και σκληρή δουλειά, ένας άνθρωπος με γνώση, παιδεία, εμπειρία, κουλτούρα, αισθητική και άποψη (συχνά πολύ ισχυρή), μπορεί να συσπειρώσει ομάδες και πολίτες φέρνοντας μια καλλιτεχνική άνοιξη σε μια πόλη της Δυτικής Μακεδονίας. Μακριά από τα κέντρα των αποφάσεων, προχώρησε αδιαπραγμάτευτα στο σχεδιασμό και την υλοποίηση ενός φιλόδοξου καλλιτεχνικού προγράμματος, πλαισιωμένου από παραστάσεις (παραγωγές και μετακλήσεις) με γνώμονα την ποιότητα σε όλα τα επίπεδα, χωρίς εκπτώσεις και κινήσεις εντυπωσιασμού. Σεμινάρια και δράσεις κάθε είδους που συνέδεσαν, με όχημα την τέχνη (σε κάθε της μορφή και έκφραση), τους ανθρώπους με τον τόπο τους, αναδεικνύοντας με τον πλέον εύστοχο τρόπο την ιστορία, την παράδοση, τις μνήμες, τις ανησυχίες μιας κοινωνίας και τα κρυμμένα ταλέντα μιας νέας γενιάς που ψάχνει δημιουργική διέξοδο στα όνειρά της για το μέλλον.

Ένα θέατρο με εξωστρέφεια και έργο, που δικαίως έχει κερδίσει τον θαυμασμό και τον σεβασμό, όχι μόνο για τον όγκο και τις σημαντικές συνεργασίες, άλλα και το ειδικό καλλιτεχνικό και κοινωνικό βάρος του προγράμματός του, όχι μόνο στην πόλη της Κοζάνης, αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα και το εξωτερικό. Εξασφαλίζοντας συνεργασίες με: το Θέατρο Πόρτα, Θέατρο Τ, την Εθνική Λυρική Σκηνή, αλλά και άλλα ΔΗΠΕΘΕ, όπως των Ιωαννίνων, την προηγούμενη χρονιά, στη συμπαραγωγή “Χορεύοντας στη Λούνασα”, σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη, η οποία έγινε sold out στην παρουσίασή της, στη Θεσσαλονίκη, στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών.  Δεν είναι τυχαία λοιπόν η επιλογή της. Φέρει περγαμηνές και δοκιμασμένες, εκ του αποτελέσματος, σχέσεις. Τελειομανής και εργάτης της τέχνης, κατάφερε να εμπνεύσει αυστηρά επιλεγμένους άξιους συνεργάτες, δίνοντας ακούραστη το παράδειγμα.

Απαιτητική, πρωτίστως με τον εαυτό της, μπόλιασε με τέχνη τις καρδιές των ανθρώπων και αγωνίστηκε για μια νέα καλλιτεχνική ταυτότητα στο ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, χωρίς να παραβλέπει και τη διασφάλιση του κύρους του, όσον αφορά στη σωστή και συνετή οικονομική διαχείριση των πόρων του και την εξασφάλισή τους. Θα μπορούσα να παραθέσω σε νούμερα, τις επιτυχίες, τις συνεργασίες και τους συνεργάτες, αλλά και τα “βαριά” ονόματά τους, αλλά ο κατάλογος είναι μακρύς.

Το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων, λόγω όλων των παραπάνω, ξέρει πως έχει κάνει την καλύτερη επιλογή για ένα θέατρο αξιώσεων με εξωστρέφεια και σύνδεση με τον τόπο που βρίσκεται, παράγοντας πολιτισμό. Η Θεσσαλονίκη με τη σειρά της, αναμένει με προσμονή, το νέο θαύμα του Γιάννη Παρασκευόπουλου, Η ΠΡΑΣΙΝΗ ΓΑΤΑ, την ιστορία 6 εφήβων που αναζητούν με όπλο την ευαισθησία, τη φιλία, τη φαντασία, νόημα και χρώμα στην γκρίζα πραγματικότητα της ζωής τους, στον σύγχρονο  κόσμο.

@Μαρία Μαυρίδου

Φωτογραφία πορτρέτο: Σάκης Αναστασόπουλος

Φωτογραφία παράστασης: Αρτέμης Χαραλαμπίδης