Η Αννα Χατζησοφιά & ο Περικλής Λιανός μας μιλούν για την παράσταση τους “Γκυγιώμ Γλυκιά μου!””

 

Επιμέλεια συνέντευξης: Λία Τσεκούρα – Κωνσταντίνος Παπακώστας

Άννα Χατζησοφιά

Ποια είναι τα κριτήρια που σας ώθησαν να σκηνοθετήσετε αυτό το έργο;

Κατ΄ αρχάς το έργο το ανακάλυψε η Ελένη Φίλιππα, ήταν πρόταση της Ελένης, εγώ το έργο δεν το ήξερα. Το έδειξα στον Περικλή και πρώτα συμφώνησαν η Ελένη με τον Περικλή και μετά με ρώτησαν εάν θέλω να το σκηνοθετήσω.

Είναι ένα έργο πολύ ενδιαφέρον και πολύ σύγχρονο, μιλάει για πάρα πολύ σοβαρά πράγματα με έναν τρόπο ανάλαφρο αλλά καθόλου ρηχό. Έχει τρομερές εναλλαγές και μπορεί να αντιμετωπιστεί είτε ως μονόλογος όπως το αντιμετωπίσαμε εμείς και ο ίδιος ο Γκαλλιέν που το έπαιξε, είτε ως έργο κανονικό, όπως το μετέφερε ο Γκαλιέν στον κινηματογράφο. Έχει ανέβει και στη μορφή μονολόγου, ενώ στην Αγγλία ανέβηκε σαν κανονικό έργο με full cast. H λογική του μονόλογου που επιλέξαμε εμείς νομίζω άρεσε και στη Γαλλία.

Πώς πραγματεύεστε την εναλλαγή μεταξύ δράματος και κωμικού στοιχείου;

Έπρεπε να προσέξουμε να μη γίνει τηλεοπτική σάτιρα, να μη φαίνεται σα να κάνουμε σκετσάκια. Και μάλιστα στην πρώτη ανάγνωση του έργου φαίνεται ότι είναι κάτι επιφανειακό, έχει εναλλαγές, παίζει διάφορους ρόλους, πρέπει να το διαβάσεις 3-4 φορές για να μπορέσεις να το δεις σκηνοθετικά, υποκριτικά για να δεις τα διαφορετικά επίπεδα.

Ποια στοιχεία έχετε τονίσει στην παράσταση;

Το έργο και ο ίδιος ο Γκαλλιέν υπονοούν διάφορες καταστάσεις, bullying, πράγματα τόσο σημερινά, τόσο to the point, και δεν στέκεται καθόλου, δεν δίνει μεγαλύτερο βάρος στο συγγραφικό κομμάτι γιατί θέλει να εισπράξει ο θεατής αυτόν τον σχολιασμό των καταστάσεων που υπονοεί. Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον.

Πώς θέλετε να αποχωρεί ο θεατής από την παράσταση;

Ο θεατής πάντα είναι συνδημιουργός με την έννοια ότι παίρνει αυτό που θέλει να πάρει, ή αυτό που χρειάζεται. Πάντα αυτό μάς συμβαίνει ως θεατές. Αυτό που θέλουμε να προσλάβει είναι ακριβώς αυτό, το δικαίωμα της επιλογής του καθενός κόντρα σε όλα τα στερεότυπα, τα κοινωνικά ταμπού, την καταπίεση από το σπίτι. Το έργο θίγει πολλά θέματα κι εμείς το διαλέξαμε πέρυσι πριν έρθει το νομοσχέδιο για την ταυτότητα φύλου και το σύμφωνο συμβίωσης. Το έργο απλώς ήρθε και κούμπωσε, που σημαίνει ότι το έργο είναι πριν την εποχή του, γιατί γράφτηκε πριν από περίπου 10 χρόνια και βλέπει πράγματα που είναι σύγχρονα. Ακόμη και ο Γκαλλιέν, ένας θεατράνθρωπος με εξαιρετικές ικανότητες, ηθοποιός, σκηνοθέτης της comédie française, με δεξιότητες μεταμφίεσης, έχει βάλει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Πέρασε δηλαδή bullying στο καθολικό σχολείο αρένων, πέρασε το πρεσάρισμα του πατέρα. Το έργο δείχνει πώς ντρεσάρεται ένας άνδρας, ή μια γυναίκα, πώς κατασκευάζονται οι ταυτότητες.

Ακόμη κι ο Περικλής αμυνόταν συνέχεια κι εγώ πήγαινα κόντρα στην άμυνα, του έλεγα να σκάψει πιο βαθιά, διότι δεν είναι τόσο αστείο. Έπρεπε να δείξουμε ότι από κάτω υπάρχει δράμα, αλλά σε πρώτο επίπεδο θα πρέπει να τονίσουμε το αστείο και όχι το δράμα. Και προφανώς, αυτός ο ανάλαφρος τρόπος βοηθούσε τον Γκαλλιέν να ξορκίσει αυτά που πέρασε και τον οδήγησαν στο θέατρο.

 

 Περικλής Λιανός

Συναντήσατε δυσκολίες στην προσέγγιση του ρόλου μέσα από την διπλή του ταυτότητα;

Όσον αφορά το έργο, το ανακάλυψε η Ελένη, όπως είπε και η Σοφία. Μου το έδωσε να το διαβάσω, στην αρχή σκέφτηκα ότι είναι ωραίο να παίζει κανείς διαφορετικούς ρόλους, αλλά αργότερα ενθουσιάστηκα. Μου αρέσει να παίζω διαφορετικούς ρόλους, έχει πρόκληση για έναν ηθοποιό να παίζει 32 ρόλους, τους οποίους μειώσαμε σε 22 για να μην έχει φλυαρία. Άλλωστε ο Γκαλλιέν έχει τρομερές ικανότητες μεταμφίεσης, δεν ξέρω πώς τα έπαιξε όλα όσα έχει γράψει, ενώ εμείς τους κουτσουρέψαμε λιγάκι με την έγκριση όλων.

Υπάρχουν στοιχεία του ρόλου που σας γοητεύουν ή σας τρομάζουν;

Στη διάρκεια των προβών ανακάλυψα πολύ σπουδαία πράγματα. Μιλάει με έξυπνο τρόπο, σχολιάζει, θίγει μεγάλα προβλήματα της σύγχρονης εποχής. Στην αρχή με γοήτευσε αυτό που λέει στο τέλος, ότι «θα γράψω την ιστορία ενός αγοριού, το οποίο γεννήθηκε σε μια εποχή, στην οποία υποτίθεται κατέρρεαν όλα τα ταμπού και του αποδόθηκε μια σεξουαλική ταυτότητα πριν προλάβει να την ανακαλύψει».

Είναι αυτή η δηθενιά που υπάρχει σε κάθε εποχή, όπου προβάλλονται πρότυπα, τα οποία αγχωμένα, ο καθένας θέλει να τα αποδεχθεί και να τα υιοθετήσει και πολλές φορές, ίσως όλες, γινόμαστε το «θέλω» των άλλων κι όχι το δικό μας.

Για τους λόγους αυτούς η δυσκολία του ρόλου ήταν τεράστια, έπρεπε να μη γίνει υποκριτική φλυαρία.  Στον ρόλο αυτό με τρόμαξαν όλα! Πολλές φορές σκέφτηκα να φύγω, αλλά στα περισσότερα είχε δίκιο η Άννα, διότι εγώ στην αρχή το αντιμετώπισα σαν να ήταν μια πλάκα, ήταν η άμυνα του άνδρα που λειτούργησε. Η Άννα επέμενε σε πολλά πράγματα, αλλά μάλλον ήθελα τον χρόνο μου να τα αποδεχθώ. Είδα ότι μου ήταν πάρα πολύ δύσκολο, δεν το είχα συνειδητοποιήσει ποτέ ότι θα βγω μπροστά στο κοινό να πω αυτά τα πράγματα. Διαπίστωσα ότι είμαι πολύ πιο συντηρητικός και συμπλεγματικός, όταν νόμιζα ότι είμαι πολύ πιο απελευθερωμένος. Αλλά ήταν τεράστιο στοίχημα για εμένα αυτό.

Τα πράγματα ήταν στην κόψη του ξυραφιού, θα μπορούσε να γίνει μια μπαλαφάρα και να σε οδηγήσει αλλού. Κι εκεί είναι το στοίχημα και η δυσκολία.

Τι σας άφησε η προετοιμασία και η ερμηνεία του ρόλου;

Είναι βασικό ότι αυτή η κατασκευή ταυτότητας που είπαμε προηγουμένως γίνεται ανάλαφρα, ο συγγραφέας δεν γίνεται διδακτικός, δεν γίνεται τραγικός, σαν αφρός σαμπάνιας λέει τα σημαντικότερα πράγματα, τα αγγίζει και τα αφήνει. Κι αυτό μας γοήτευσε, εμένα αυτό με γοήτευσε πολύ, ότι λέει δυνατά πράγματα, αυτά που πέρασε, ότι έκανε χρόνια ψυχανάλυση, το ότι η μητέρα του τον φώναζε «Γκυγιώμ γλυκιά μου», ότι τον αντιμετώπιζε ως κορίτσι, κι αυτός θέλησε να την ευχαριστήσει, έκανε τα πάντα να γίνει κορίτσι, αλλά δεν του έβγαινε. Μετά έκανε τη ζωή του, παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, καταλαβαίνετε τι πέρναγε όμως.

Πρέπει να βρεις αυτήν την πολύ λεπτή ισορροπία μεταξύ όλων αυτών των καταστάσεων που είναι το κύριο στοιχείο του έργου, ότι μιλάει για σημαντικά πράγματα με ανάλαφρο τρόπο. Ίσως έτσι το άντεχε. Δείχνει ανώδυνος ο ρόλος, αλλά νομίζω ότι από όλους τους ρόλους που έχω παίξει αυτός είναι ο δυσκολότερος και δεν φανταζόμουν ότι θα τα κατάφερνα.

 

Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ