Η Γιώτα Ζερδεβά μας μιλά για την “Ξεχωριστή μέρα” με τον Σταύρο Ζαλμά & την Δήμητρα Ματσούκα

Μίλησε μας για σένα. Πως πήρες την απόφαση να ασχοληθείς με το θέατρο; Είχες το μικρόβιο μέσα σου, που λέμε;

 

Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στο Ίλιον παίζοντας μήλα στο δρόμο και κάνοντας ποδήλατο στους χωματόδρομους. Τα καλοκαιρινά βράδια της εφηβείας μου τα περνούσα στην “Ρίτα” τον θερινό  σινεμά.

Τον πατέρα μου τον έβλεπα ελάχιστα. Κάποια Σάββατα όμως που περνούσαμε μαζί πηγαίναμε  σινεμά ή θέατρο. Νομίζω  την δεκαετία του ´80 δεν έχασα παράσταση στο Άλσος, στο Παρκ, στο Βέμπο και στο Ακροπόλ. Μουστάκας, Βουτσάς, Τσιβιλίκας, Κωνσταντίνου, Χάρρυ Κλυν, Τριφύλλη, Ψάλτης κ.α.

Και γέλιο, πολύ γέλιο …… Παρατηρούσα τους θεατές να ξελιγώνονται στα γέλια  και ξάφνου μες τη νύχτα, έβλεπα έναν ήλιο να ξεπροβάλει. Τίποτα από ότι μας βάραινε δεν μπορούσε να σταθεί. Το γέλιο έφερνε την λιακάδα!

Ε ναι λοιπόν. Αυτό ήθελα να γίνω και εγώ!

 

Στα 9 μου έπαιζα στην μπάντα του Δήμου και στα 13 μου πήρα μέρος στην πρώτη θεατρική παράσταση. Σπουδές στο Ελληνικό Ωδείο, μαθήματα υποκριτικής στο θεατρικό εργαστήρι και στο πολιτιστικό του Δήμου. Αργότερα θέατρο Αλλαγών, μεταπτυχιακά προγράμματα όπως Αρχαίο Δράμα στο Πάντειο και μέχρι πρόσφατα παρακολούθησα ένα μεταπτυχιακό  πρόγραμμα διάρκειας ενός έτους του Θεάτρου Τέχνης. Το θέατρο για μένα είναι έρωτας και με κάθε τρόπο πρέπει να κρατάς την σπίθα ζωντανή.

Πρέπει εδώ να προσθέσω  ότι  για πολλά χρόνια και καθαρά για βιοποριστικούς λόγους εργάστηκα παράλληλα σε οικονομικά τμήματα βιομηχανικών εταιριών κυρίως στο κομμάτι της βιομηχανικής κοστολόγησης μιας και είχα και αντίστοιχες σπουδές. Όσο η καριέρα μου στα οικονομικά ανέβαινε  τόσο η  στέρηση του θεάτρου μεγάλωνε. Ο έρωτας της τέχνης έγινε σαράκι. Και επειδή όλα μαζί δεν γίνονται, κάποια στιγμή έπρεπε να διαλέξω, και διάλεξα. Το θέατρο, η μουσική, ο χορός είναι η φύση μου!

«Μια ξεχωριστή μέρα» σε σκηνοθεσία Άσπας Καλλιάνη. Πες μας λίγα λόγια για τη παράσταση. Πως προέκυψε αυτή η συνεργασία;

 

Υπήρξε ανακοίνωση ακρόασης για γυναίκα με σκληρά χαρακτηριστικά ερμηνευτικής ηλικίας 45-65 για το ρόλο της επιστάτριας. Δεν ήμουν σίγουρη ότι ταίριαζα στην περιγραφή. Για το μόνο που ήμουν σίγουρη ήταν ότι ήθελα να προσπαθήσω. Μια συνεργασία με τον Αλέξανδρο Ρήγα, που έχει  κάνει την θεατρική απόδοση, σκηνοθεσία της Άσπας Καλλιάνη και με πρωταγωνιστές Σταύρο Ζαλμά και Δήμητρα Ματσούκα ήταν τεράστιο δέλεαρ.

Στην δεύτερη φάση της ακρόασης δε, που πήρα το κείμενο στα χέρια μου λάτρεψα τον ρόλο. Τον ονειρεύτηκα, τον πίστεψα και από τότε κάθε βράδυ βάζω τον φιλέ και την ρόμπα μου και το ζω πάνω στην σκηνή.

Το έργο διαδραματίζεται το 1938 στην Ιταλία του Ντούτσε. Την μέρα που ο Χίτλερ επισκέπτεται την χώρα, όλοι πάνε να τον προϋπαντήσουν.

Στην  πολυκατοικία έχουν παραμείνει  ο Γκαμπριέλε (Σταύρος Ζαλμάς) και η Αντονιέτα (Δήμητρα  Ματσούκα)  ο καθένας για τους δικούς του λόγους.

Μέσα από ένα τυχαίο γεγονός γνωρίζονται, και ότι θα συμβεί αλλάζει την ζωή τους, την σκέψη τους. Ζουν μια ξεχωριστή μέρα.

Στην πολυκατοικία έχει παραμείνει  και η επιστάτρια την οποία και υποδύομαι.

Μια γυναίκα που ήδη έχει χάσει τον σύζυγο της και τον “έχει θάψει με το μαύρο  πουκάμισο σαν καθώς πρέπει φασίστα”. Υπερασπιζόμενη τα συμφέροντα και τις απόψεις του φασιστικού καθεστώτος που μέσα από αυτό νιώθει ασφαλής και προστατευμένη, δημιουργεί μια μικρή δικτατορία στην πολυκατοικία.

 

Για ποιο λόγο να έρθουν οι θεατές να παρακολουθήσουν τη συγκεκριμένη παράσταση.

Η γραφή του Έττορε Σκόλα, πλούσια σε πανανθρώπινα μηνύματα προκαλεί τον θεατή σε συναίσθημα και σκέψη. Η με σεβασμό θεατρική απόδοση του Αλεξάνδρου Ρήγα, η ελπιδοφόρα, πολυεπίπεδη σκηνοθετική ματιά της Άσπας Καλλιάνη, ο καλλιτεχνικός φωτισμός του Βασίλη Κλωτσοτήρα, το μεγαλοπρεπές σκηνικό της Λίας Ασβεστά, το μοναδικό ταίριασμα της Δήμητρας Ματσούκα και του Σταύρου  Ζαλμά και η έντιμη προσπάθεια όλων των συντελεστών, φέρνουν ένα αποτέλεσμα για το οποίο είμαι  περήφανη να είμαι μέρος του. Όλο αυτό το νιώθουν οι θεατές και εμείς εισπράττουμε την αγάπη τους εδώ και αρκετό καιρό.

Σε ενδιαφέρει η κριτική; Τι θα απαντούσες σε μια αρνητική κριτική και αν αυτή σε επηρεάζει.

Σαφώς και με ενδιαφέρει η κριτική. Σε όλους εσάς απευθυνόμαστε …πως αλλιώς; Μια αρνητική κριτική, και ανάλογα  ποιος την κάνει, έχει διαφορετική βαρύτητα. Η οποιαδήποτε διαφορετική οπτική, είναι τροφή για σκέψη και αυτοβελτίωση.

Ρόλος που σε σημάδεψε στην μέχρι τώρα πορεία σου;

Ο κάθε ρόλος σήμαινε μια καινούργια προσπάθεια , μια νέα ευκαιρία, ένα παράθυρο για τα μάτια της ψυχής, ένα ακόμα ταξίδι. Ότι έχω κάνει μέχρι τώρα λοιπόν, απέκτησε το ραφάκι του στην καρδιά μου.

Ο σκληρός δραματικός μονόλογος  Queen H, με τον σαρκαστικό λόγο του Βαλεντίνου Τσίλογλου, μπορώ να πω ότι  ξεχώρισε μέσα μου. Η βασίλισσα των ναρκωτικών ηρωίνη πήρε σάρκα και οστά στην σκηνή. Μιας και έτυχε να έχω  στο περιβάλλον μου ανθρώπους που βίωσαν την εξάρτηση των ναρκωτικών, το να αγγίζει τους θεατές ο μονόλογος, για μένα ήταν εξιλέωση. Μέσω του μονολόγου μετέφερα την κραυγή όλων αυτών που στάθηκαν ανίκανοι να  νικήσουν αυτήν την καταστροφική επιθυμία. Την μάστιγα των ναρκωτικών.

 

 

Υπάρχει κάποιος ρόλος που θα ήθελες να ερμηνεύσεις στο μέλλον και γιατί;

 

Νομίζω ότι είμαι ακόμα στην αρχή και είναι πάρα  πολλά αυτά που θα ήθελα να μου δοθεί η ευκαιρία να κάνω. Παρόλα αυτά, έχει τεράστιο ενδιαφέρον να με βλέπω μέσα από τα μάτια των άλλων. Τελικά η πρόκληση είναι να ανακαλύπτεις κομμάτια σου μέσα από ρόλους που έχουν φανταστεί άλλοι ότι θα μπορούσες να ερμηνεύσεις στην σκηνή.

 

Εν μέσω κρίσης ο κόσμος πιστεύεις ότι έχει ανάγκη από τέχνη και καταφεύγει στο θέατρο ή λόγω οικονομικών δυσχερειών το θέατρο θεωρείται είδος πολυτελείας;

 

Η οικονομική κρίση μας έχει επηρεάσει όλους. Ο κόσμος  δυσκολεύεται οικονομικά και σκληραίνει δημιουργώντας μια συναισθηματική απομόνωση. Η τέχνη μπορεί να δώσει  διέξοδο σε αυτό και είναι ενθαρρυντικό να βλέπεις τον κόσμο να έρχεται στο θέατρο, έχοντας ανάγκη να διασκεδάσει, να νιώσει συναισθήματα, να επικοινωνήσει. Για αυτόν το λόγο τα περισσότερα θέατρα δημιουργούν προσφορές και μέρες με χαμηλότερο εισιτήριο. Αν το θέατρο για κάποιους θεωρείται είδος πολυτελείας, πλέον αυτή η πολυτέλεια γίνεται προσιτή.

 

 

Επόμενα επαγγελματικά βήματα;

 

Το μόνο που μπορώ να σας πω προς το παρών είναι ότι θα είμαι στο θέατρο Άλμα μέχρι τις 29/04 και θα ζω το σήμερα απολαμβάνοντας τις παραστάσεις παρέα σας. Θα ζω κάθε μέρα μια ξεχωριστή μέρα και θα συνεχίσω να  ονειρεύομαι και να ελπίζω ότι καλύτερο για όλους μας.

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση στο Θέατρο ΑΛΜΑ ΕΔΩ