Θανάσης Νεοφώτιστος: “Ζούμε ένα όνειρο που πιστέψαμε πολύ! Παγκόσμια πρεμιέρα στο 75ο Φεστιβάλ Βενετίας”

Κι ενώ φέτος, ο Γιώργος Λάνθιμος διεκδικεί τον Χρυσό Φοίνικα στο 75o Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, με την πρεμιέρα της ταινίας του The Favourite, ξεσηκώνοντας το ενδιαφέρον της κινηματογραφικής κοινότητας διεθνώς, είδαμε ένα διαμαντάκι μικρού μήκους – το μόνο  με ελληνική υπογραφή- που συμμετέχει στο τμήμα Orizzonti της διοργάνωσης, το οποίο προτείνει νέες αφηγηματικές μορφές.  Το Patision Avenue είναι ένα 13λεπτο μονοπλάνο που κλιμακώνοντας το ενδιαφέρον και την ένταση, καταφέρνει να κάνει την καρδιά σου να ακολουθεί τους παλμούς της ηρωίδας, σε μια άνιση μάχη ενάντια στον χρόνο που μετρά αντίστροφα. Κάνει παγκόσμια πρεμιέρα 6 Σεπτεμβρίου στη Βενετία και είναι μία από τις 12 ταινίες μικρού μήκους που έχουν επιλεχθεί από τις 4.000 που έθεσαν υποψηφιότητα απ όλο τον κόσμο. Μια συμπαραγωγή της Argonauts S.A. και της ΕΡΤ Α.Ε.

Ο βραβευμένος και ταλαντούχος, νεαρός σεναριογράφος και σκηνοθέτης Θανάσης Νεοφώτιστος  καταφέρνει να μιλήσει εύστοχα για τη μάχη της σύγχρονης μητέρας, να υπηρετήσει τον ρόλο της ως μάνα, ακολουθώντας ταυτόχρονα τα όνειρά της. Η κάμερα ακολουθεί μια ηθοποιό καθώς διασχίζει την Λεωφόρο Πατησίων, προκειμένου να πάει στο ραντεβού της οντισιόν για τον ρόλο της σεξπηρικής Βιόλα, όταν μαθαίνει πως ο Γιάννης, ο μικρός γιος της είναι μόνος στο σπίτι, αφού η κοπέλα που θα τον πρόσεχε έχει φύγει χωρίς να ενημερώσει. Ένας μαραθώνιος από αγωνιώδεις τηλεφωνικές συνομιλίες, με τον γιο της και όποιον θα μπορούσε να βοηθήσει, κορυφώνει την ένταση, καθώς προσπαθεί να φτάσει γεμάτη διλήμματα στον προορισμό της, όποιος κι αν είναι αυτός τελικά…

Ανήκει σε αυτή τη γενιά των ταλαντούχων τριαντάρηδων που μας κάνουν να ελπίζουμε πολλά. Ένας νεαρός άνδρας με θετική σκέψη, δημιουργικό μυαλό και ευαίσθητη ψυχή που δεν χάνει εύκολα το χιούμορ του. Στην εφ όλη της ύλης συζήτησή μας, όπου μοιράζεται την προσωπική του φιλοσοφία και καλλιτεχνικές αναζητήσεις, λεπτομέρειες για τις  νέες ταινίες του και το πώς χτίστηκε η επιτυχία του Patision Avenue, οι λέξεις που επαναλαμβάνονται είναι ρίζες, επικοινωνία και τα παράγωγα της λέξης αγάπη.  Έχει αποφοιτήσει από την αρχιτεκτονική -όπου τον κερδίζει σκηνογραφία-,  διαλέγοντας  το επάγγελμα του πατέρα του, μια που όπως λέει, το Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ δεν είχε ακόμη ιδρυθεί. Το μικρόβιο δεν ησυχάζει και έτσι συνεχίζει με σπουδές Mass Communication & Media Arts: Film & TV Directing, υποκριτικής και φωτογραφίας, θέλοντας, όπως λέει στη συζήτησή μας, να έχει μια όσο το δυνατόν μια πιο ολοκληρωμένη άποψη γι αυτό που θέλει να ακολουθήσει, κατανοώντας τις ανάγκες κάθε συνεργαζόμενου μέλους. Δεν είναι τυχαίο, πως η μικρού μήκους ταινία που παρουσιάζει ως πρωτοετής σπουδαστής διαθέτει μια αισθητική που παραπέμπει σε ανώτερο επίπεδο σπουδών και βραβεύεται για τη σκηνογραφία της. «Η αρχιτεκτονική, πλέον, θεωρώ πως είναι το καλύτερο εργαλείο για όποιον θα ήθελε να ακολουθήσει την τέχνη του σκηνοθέτη κινηματογράφου. Η αντίληψη για τον χώρο, τον τόπο, το φως κλπ και οι εφαρμογές, οι τεχνικές  και η αισθητική που αποκτάς είναι ένα πολύτιμο εφόδιο», εξηγεί. Συμμετέχει στα φεστιβάλ όλου του κόσμου και οι διακρίσεις δεν λείπουν από το βιογραφικό του, καθώς πλέον ετοιμάζει τη μεγάλου μήκους ταινία του.

“Με κινητοποιεί αυτό που νιώθω και προσπαθώ να το εκφράσω. Κοινός τόπος και άξονας, κάθε δουλειάς, αν και οι προσεγγίσεις ή οι τεχνικές μπορεί να διαφέρουν, είναι οι ρίζες. Ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε,  τι  έχουμε μάθει.Το σινεμά είναι ομαδική δουλειά.  Αν και ξεκίνησα το Patision Avenue με στόχο να μιλήσω για το πόσο εύκολα μπορεί να αλλάξεις κατεύθυνση από εξωγενείς παράγοντες που επηρεάζουν ή ανακόπτουν την πορεία σου στη μεγάλη πόλη, αλλάζοντας προτεραιότητες και στόχους, φτάσαμε σε έναν φόρο τιμής στη μητέρα μου. Οι συνεργάτες επηρέασαν το αποτέλεσμα που ξεκίνησε σαν μια γραμμική αφήγηση, για να πάρει μια ακαδημαϊκή δομή με αρχή μέση και τέλος, εξελίσσοντας την αρχική ιδέα. Είναι σαν τη ζωγραφική που για την ίδια εικόνα ή ξεκινώντας από την ίδια πηγή έμπνευσης, ο κάθε καλλιτέχνης μπορεί να χρησιμοποιήσει λάδι ή οποιοδήποτε υλικό προτιμά ο ίδιος, φέροντας παράλληλα την δική του οπτική, φόρμα, τεχνική και βίωμα.  Ένα τέτοιο παράδειγμα ήταν η συνεργασία με τον Ηλία Αδάμη στην Προσευχή. Έναν άνθρωπο πιο έμπειρο από εμένα που έδωσε μια πιο «αντρική» ματιά σε αυτό που είχα στο μυαλό μου, όντας άγουρος ακόμη στα πρώτα μου κινηματογραφικά βήματα. Μια ματιά που, αν και στην αρχή με ξένισε, στην πορεία αντιλήφθηκα πως αυτή η αλλαγή κατεύθυνσης έδωσε μια άλλη δυναμική στην ταινία. 21st Encounters, 26th SaoPaulo, 23rd Raindance, 35th Munich και 40 ακόμη διεθνή φεστιβάλ, 1ο βραβείο στο 37ο Φεστιβάλ Δράμας (Best Sound, Photography, Nomination at GFA, etc)

Πιστεύω στην ομαδική δουλειά και σέβομαι τη γνώμη κάθε συνεργάτη, αφού, από το πόστο και την τέχνη που υπηρετεί, μπορεί να φωτίσει κάτι που εγώ δεν είδα. Είμαι ανοιχτός να ακούσω και να επαναπροσδιορίσω το αρχικό αφήγημα, όταν αυτό αφορά στο καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, μέσα από μια συνεχή δημιουργική επικοινωνία και αλληλεπίδραση. Είμαι ο μαέστρος που συντονίζει τα μουσικά όργανα μιας ορχήστρας,  χωρίς να εγκλωβίζομαι  και να περιχαρακώνομαι υπερασπιζόμενος μια ιδέα, όταν βλέπω να μου ανοίγονται νέοι δρόμοι ανάγνωσης. Ήταν, κατά συνέπεια,  καταλυτική και  η είσοδος  της Μαρίνας Συμέου στο team, αφού είναι ηθοποιός και μητέρα ενός εξάχρονου παιδιού, δηλαδή ζει την πραγματικότητα της ηρωίδας που υποδύεται. Η προσωπική εμπλοκή της στο θέμα έδωσε τον ρεαλισμό που συνδυάστηκε επιτυχημένα με την έρευνα των συνεργαζόμενων σεναριογράφων, όσον αφορά στο πλαίσιο της ζωής μιας εργαζόμενης μητέρας στη μονογονεϊκής οικογένειας, προσθέτοντας σιγά-σιγά τα πρόσωπα που αποτελούν μέρος αυτής της πραγματικότητας και βρίσκονται στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής επικοινωνίας. Η αρχική ιδέα πήρε μια νέα τροπή με τη οποία ταυτίστηκα.

Το σινεμά δεν είναι σαν το θέατρο. Δεν υπάρχουν γκάμες ρόλων. Ο ρεαλισμός αυτού του μονοπλάνου έκανε πολλούς κατά τη διάρκεια κάποιων παρουσιάσεων, να μας ρωτήσουν αν είναι ντοκιμαντέρ. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι, αυτό που παρουσιάζεται στην οθόνη να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στην αλήθεια. Το σινεμά είναι μια κλειδαρότρυπα, από την οποία παρακολουθείς  τις ζωές των άλλων. Αυτή η κλειδαρότρυπα μου δίνει τη δυνατότητα να ζήσω πολλές διαφορετικές ζωές, με στόχο να επικοινωνήσω τη σκέψη και το αποτέλεσμά της με τον κόσμο.

Ταυτόχρονα όποια κι αν είναι η αφετηρία μου, όταν βλέπω την ταινία στην αίθουσα, όταν δηλαδή δεν μου ανήκει πλέον, αλλά στον κόσμο που θα δώσει τις δικές του ερμηνείες και θεωρήσεις, είναι συγκινητικό να βλέπω τις αντιδράσεις τους. Χαίρομαι, όταν αυτό το δημιούργημα αγγίζει τους ανθρώπους και επικοινωνεί μαζί τους. Διαπιστώνω ταυτόχρονα, πως αν και θεωρώ πως έκανα μια ταινία για ένα θέμα που αφορά σε κάποιο τρίτο άτομο ή ομάδα ατόμων, επί της ουσίας συνομιλώ με τον εαυτό μου σε μια ψυχαναλυτική διαδικασία.  Μια αυτοανάλυση, μια συνεχής αναζήτηση και προβληματισμός για τις ρίζες και την οικογένεια, το εγώ, την ύπαρξη. Αν σκεφτούμε τη θέση της οικογένειας στην Ελληνική κοινωνία, με τα καλά και τα κακά της, οι προεκτάσεις ατέλειωτες. Οι αφορμές δημιουργίας επίσης.

Στο ντοκιμαντέρ Πωγωνίσκος (Best Documentary Award  38οΦεστιβάλ Δράμας) πρωταγωνιστούν  ο παππούς και η γιαγιά μου. Η Προσευχή, ταινία η οποία βασίζεται σε μια προσωπική βιωματική εμπειρία, έχει πλέον ενταχθεί από το Υπουργείο Παιδείας στην επίσημη διδακτική ύλη για θέματα που αφορούν το bullying και τη διαφορετικότητα και χαίρομαι που αγγίζει, με όποιον τρόπο, τον κόσμο που πρέπει, κάθε φορά που προβάλλεται στα σχολεία. Προβληματίζονται παίρνουν θέση, συμφωνούν ή διαφωνούν με τη στάση των ηρώων, καθηγητές μου στέλνουν τα σχόλια και τις αντιδράσεις των μαθητών, την επίδραση που είχε η προβολή, αλλά και εκθέσεις με αφορμή αυτό. Επικοινωνούν και συνομιλούν μαζί μου άγνωστα παιδιά θέτοντας τις απόψεις ή τα βιώματά τους. Είναι συγκινητικό!

Επίσης, από την θέση μου ως άμισθος σύμβουλος  του Υπουργείου Παιδείας στις επιτροπές Καλλιτεχνικών Σχολείων, όσον αφορά στο τμήμα κινηματογράφου, προσπαθώ να μην χάσω τον αρχικό μου ενθουσιασμό της προσφοράς, κάθε φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι με το δαιδαλώδες, δυσκίνητο τέρας της γραφειοκρατίας και τη φιλοσοφία του δημόσιου τομέα που απορροφά επικίνδυνα την ενέργειά μου. Χαίρομαι  που στα 5 που υπήρχαν στην Ελλάδα, καταφέραμε να προστεθούν 2 ακόμη».

Δουλεύεις με μια κατά βάση σταθερή ομάδα συνεργατών. Πως αντιδράσατε στην ανακοίνωση της επιλογή του PATISION AVENUE; Είσαι έτοιμος για το πέρασμα στη μεγάλου μήκους ταινία;

«Με τις ταινίες μικρού μήκους ξέρεις πως δεν θα βγάλεις λεφτά, αλλά είναι το πρώτο βήμα για να τριφτείς  με το αντικείμενο, να εξελιχθείς, να μπεις στον χώρο ετοιμάζοντας το επόμενο βήμα που είναι η μεγάλου μήκους ταινία. Έτσι, στο αρχικό αυτό στάδιο, προτιμώ να δουλεύω με ανθρώπους που νιώθω πως τους αγαπώ και με αγαπούν, έχοντας την αίσθηση μιας αγαπημένης οικογένειας φίλων  με κοινό στόχο. Σίγουρα, ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε παραγωγής προστίθενται  νέα μέλη. Αυτή η συνύπαρξη έχει μια ακατανίκητη ενέργεια και γεννά συνεχώς νέα πράγματα, στα οποία ριχνόμαστε με ενθουσιασμό και πίστη.

Το PATISION AVENUE είναι μια δουλειά που την πιστέψαμε πολύ και βλέποντάς τη να ολοκληρώνεται, ξέραμε πως της αξίζει μια πρεμιέρα σε ένα από τα τρία σημαντικά φεστιβάλ της Ευρώπης (Βερολίνο, Κάννες, Βενετία βάσει της  χρονολογικής τους  σειράς). Πήρε τρία χρόνια για να ολοκληρωθεί αυτή η προσπάθεια και το όνειρο να γίνει πραγματικότητα. Τα τελευταία 2 χρόνια, βρισκόμουν συνεχώς σε ταξίδια στο εξωτερικό, αφού το networking είναι σημαντικό κομμάτι για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Η απογοήτευση σαφώς μεγάλη, όταν δεν ευτυχήσαμε να συμμετάσχουμε στα δύο πρώτα και έτσι, περιμένοντας τα αποτελέσματα για το Φεστιβάλ Βενετίας,  ήμουν πολύ συγκρατημένος. Ήθελα να μπορέσω να διαχειριστώ την πιθανή άρνηση, κατανοώντας πως η απόρριψη ή μη είναι μέρος του «παιχνιδιού» στον χώρο του κινηματογράφου, ώστε να μπορέσω να δουλέψω όσο γίνεται πιο ανεπηρέαστος, στα νέα project  ταινιών που ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη.

Η επιλογή μας, ως μία από τις 12 ταινίες που παίρνουν μέρος στο διαγωνιστικό κομμάτι, από τις 4.000 που κατατέθηκαν από όλον τον κόσμο και η μοναδική από την Ελλάδα, αντάμειψε την προσπάθεια, δικαιώνοντας τις προσδοκίες. Σκεφτήκαμε πως , ναι, θα ζήσουμε το όνειρο γιατί το αξίζουμε και θα το ζήσουμε στο φουλ! Όσο κι αν ο παράγοντας τύχη και συγκυρίες, παίζουν συχνά το ρόλο τους σε μια τέτοια επιλογή, η σκληρή δουλειά είναι ένα δυνατό χαρτί και ένας σημαντικός παράγοντας.  Κι αυτό το λέω, γιατί οι πιθανότητες δεν ήταν υπέρ μας- κατά τη γνώμη πολλών-, αφού το θέμα μας δεν θεωρείται της μόδας. Στις 6 Σεπτεμβρίου, λοιπόν, τη βραδιά της παγκόσμιας πρεμιέρας μας στο Φεστιβάλ της Βενετίας, θα ζήσουμε το όνειρο σε όλο το μεγαλείο του και θα το απολαύσουμε, φορώντας τα καλά μας! Θα εμφανιστούμε με ρούχα που παραχωρήθηκαν από Έλληνες σχεδιαστές:  Vassilis Zoulias (Marina), Parthenis, Dante (Thanasis ), Kimalé.

Στην παρούσα φάση, η μεγάλου μήκους είναι work in progress για μας. Έχοντας εξασφαλίσει τη χρηματοδότηση για την ανάπτυξη σεναρίου MEDIA, και συμμετέχοντας στα First Films First SEDA 2017, MFI 2016 και  Sarajevo Script Station, είμαστε εν αναμονή για την έγκριση του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, προκειμένου να  προσχωρήσουμε στην συμπαραγωγή της ταινίας με τον προσωρινό τίτλο Ο Πέτρος και ο Λύκος. Αφορά στην ιστορία ενός αγοριού που ζει σε ένα απομονωμένο χωριό. Τόσο απομονωμένο που οι κάτοικοι έχουν θεσπίσει και υιοθετήσει ένα πλαίσιο δικών τους κανόνων. Το αγόρι όμως, δεν νιώθει πως ανήκει εκεί και προσπαθεί να δραπετεύσει. Για μια ακόμη φορά, οι ρίζες αποτελούν τον πυρήνα του θέματος. (Εδώ κάπου θα δούμε κατά κάποιον τρόπο, του άλλους δύο παππούδες μου. Χαχαχα!)”.

Μέχρι τώρα, πατάς σε δικά σου σενάρια. Θα σκεφτόσουν την πρόταση σεναρίου από κάποιον άλλο;

«Περνώντας τα χρόνια έχω ωριμάσει σκηνοθετικά και  δεν θα αρνιόμουν μια τέτοια πρόταση εφόσον ήταν κάτι που θα με ενδιέφερε.  Μια ακόμη ταινία που είναι σε εξέλιξη, βασίζεται σε πρόταση της Μαρίνας.  Έχει να κάνει με την κοντινότητα (αν υπάρχει αυτός ο όρος). Αφορά, σε έναν νεαρό που μέσα στο μετρό έλκεται από μια κοπέλα που φορά τζιχάμπ (τη μουσουλμανική μαντήλα). Παρακολουθούμε, λοιπόν, την προσπάθεια του νεαρού να βρει τρόπο να προσεγγίσει και να γνωρίσει αυτή την κοπέλα, προσπερνώντας αρχικά το εμπόδιο του συνωστισμού των επιβατών, διαπιστώνοντας κι αντιμετωπίζοντας την τριβή ανάμεσα σε τόσο διαφορετικούς ανθρώπους στη μεγάλη πόλη, προκειμένου να φτάσει εκεί που θέλει. Ακόμη μια φορά, διαπίστωσα πως αυτός ο νέος είμαι εγώ και ταυτίστηκα».

Θαυμάζει το success- story του Γιώργου Λάνθιμου. Θα ήθελε, όταν ωριμάσει καλλιτεχνικά στο σινεμά να δοκιμαστεί στο θέατρο, όπως ο Γιάννης Οικονομίδης στο Στέλλα κοιμήσου… Tην παράσταση που τον συγκλόνισε. Προς το παρόν κοιμάται, ξυπνάει, περπατά και δουλεύει ακούγοντας το soundtrack από το skyrim. Το παιχνίδι που παίζει στον υπολογιστή, σκοτώνοντας δράκους. Αν ήταν τίτλος ταινίας ποιος θα ήταν;

«Harry Potter. Το πρώτο όμως. Εκεί που ένα αγόρι περιμένει αυτόν που θα του δώσει το μαγικό ραβδί για να πετάξει και να ανακαλύψει  τον  άγνωστο κόσμο, όπου θα δημιουργήσει ελεύθερος».

Προς το παρόν ετοιμάζεται να βάλει τα καλά του και να ζήσει το όνειρό του, στο 75ο Φεστιβάλ Βενετίας, μ’ αυτούς που αγαπά! Καλή επιτυχία!

@Μαρία Μαυρίδου

PATISION AVENUE

CREDITS

AN ARGONAUTS S.A. production in co-production with ERT S.A.

Marina Symeou

DIRECTED BY: Thanasis Neofotistos

PRODUCER: Ioanna Bolomyti

WRITTEN BY: Yorgos Angelopoulos, Thanasis Neofotistos, Pavlo

s Sifakis.

EXECUTIVE PRODUCER: Panos Papahadzis

ASSOCIATE PRODUCER: Kyveli Short

CINEMATOGRAPHY: Yannis Fotou

GSC

EDITING: Panos Aggelopoulos

PRODUCTION DESIGN: Thanasis Neofotistos

COSTUME DESIGN: Eva Gaitanidou

SOUND DESIGN: Alejandro Cabrera

SOUND: Alejandro Cabrera, Yannis Antipas

PRODUCTIONS MANAGER: Giorgos Karoris

SPECIAL THANKS: Grigoris Skarakis, Giannis Karantanis, Konstantina Kouts

onasiou.

INTERNATIONAL SALES: Radiator IP Sales

LEOFOROS PATISION

© 2018 ARGONAUTS S.A. | ERT S.A.

gallery/ept_logo.svg
gallery/argonauts_logo_final_color (medium)