Η Ομάδα Θυγατέρες μας μιλούν για την παράσταση τους “Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια”

1.      Γιατί επιλέχθηκε αυτό το έργο από την ομάδα σας;

 

Γιώτα Καραβίτη: Όταν το διαβάσαμε πρώτη φορά μας φάνηκε πολύ ιδιαίτερο. Πολλές εναλλαγές σε εικόνες προσωπικότητες και συναισθήματα. Το πρώτο μέρος ήταν εντελώς διαφορετικό από το δεύτερο. Όταν το ολοκληρώσαμε και το συζητήσαμε ως ομάδα νιώσαμε να μας αφήνει μια ιδιαίτερη γεύση καθώς συνειδητοποιούσαμε την αλληλεπίδραση των ηρώων μας και τι αποτέλεσμα είχε αυτή στις ζωές τους. Σαν ντόμινο.. Αν δεν γινόταν το ένα δεν θα γινόταν το άλλο. Οι ήρωες μας σε διαφορετικές συνθήκες δεν θα είχαν γνωριστεί καν. Όπως και στις πραγματικές μας ζωές. Και αυτό σίγουρα θελήσαμε να το μοιραστούμε και με τον υπόλοιπο κόσμο. Όλοι βρήκαμε κάτι δικό μας σε κάθε ήρωα του έργου μας. Και ήταν μεγάλη πρόκληση να ψάξουν και οι θεατές τα δικά τους στοιχεία σε αυτήν την ιστορία. Και όχι απλά για να ψάξουν, αλλά για να γνωρίσουν και την πραγματικότητα όλων των ανθρώπων που έπαιξαν ρόλο στις δικές τους πραγματικές ιστορίες.

 

2.      Ποια η σχέση αλήθειας – ψεύδους και Τέχνης;

Κώστας Δελακούρας: Δια του ψεύδους φτάνουμε στην αλήθεια.

Αν μπορούσα να χωρέσω την τέχνη του θεάτρου μέσα σε δυο λέξεις, αυτό θα έγραφα, το ζωτικό ψεύδος. Αν μου ζητούσαν να περιγράψω με λίγες λέξεις το βαθύτερο μήνυμα στο έργο του Κασόνα, αυτό θα έγραφα, το ζωτικό ψεύδος που όμως μεταφέρεται εκτός σκηνής, στην πραγματική ζωή, σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη.

Σε προέκταση όλοι οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη την τέχνη, οποιαδήποτε τέχνη. Τα παραμύθια των παιδικών μας χρόνων είναι η πρώτη τέχνη που ερχόμαστε σε επαφή. Θα μπορούσαμε να πούμε πως η τέχνη είναι το πιο αληθινό ψέμα. Στη τέχνη το ψεύδος είναι η απαραίτητη συνθήκη για να φτάσουμε στην αλήθεια.

 

Ηλέκτρα Χαλκιαδάκη: Η τέχνη, σε οποιαδήποτε μορφή της κι αν τη συναντά κανείς, ακροβατεί ανάμεσα στο υπαρκτό και το ανύπαρκτο, το πραγματικό και το φανταστικό. Κι αυτή είναι η μαγεία της. Αφήνει ελεύθερο τον καθένα μας να κατακτήσει ή και να απορρίψει την αλήθεια του μέσα από το δρόμο της φαντασίας, της απενοχοποίησης των συναισθημάτων, της διαφυγής από το προφανές και το χειροπιαστό.  

Θέτις Μητκίδου: Η τέχνη δημιουργείται και εκφράζεται από ανθρώπους και παίρνει μορφή από τις ανάγκες και την φαντασία μας. Επομένως, η τέχνη αποτελεί το μέσον είτε για να αποτυπωθεί η πραγματικότητα όπως την εισπράττει και ο καλλιτέχνης, είτε για να  διαδοθεί, να «σπαρθεί», όπως αναφέρεται και στο έργο μας, ένα ψεύδος, δηλαδή κάτι που δεν υπάρχει αλλά που ο καλλιτέχνης θέλει να ή φαντάζεται ότι υπάρχει. Η Τέχνη μπορεί να λειτουργήσει σαν σκληρή αποκάλυψη μιας αλήθειας ή σαν παρηγορητική δημιουργία μιας ανύπαρκτης πλην τρυφερής πραγματικότητας. Ένα τραγούδι, ένας πίνακας ζωγραφικής, όπως ακριβώς τα λόγια ενός ρόλου, μπορούν να φέρουν τον άνθρωπο αντιμέτωπο με όσα αρνείται να δει, ή να τον ταξιδέψουν σε άλλους κόσμους, να τον απομακρύνουν από τον πόνο του.

3.      Πώς είναι  να υποδύεσαι έναν άντρα;

 

 

Γιώτα Καραβίτη: Σίγουρα στην αρχή είναι  δύσκολο. Αλλά από ένα σημείο και μετά αρχίζουμε πια να τον μελετάμε ως άνθρωπο περισσότερο ανεξάρτητα από το φύλο του. Και τα υπόλοιπα έρχονται από μόνα τους. Σιγά σιγά χτίζεται αυτό. Προσπαθούμε να “συλλέξουμε” όλες τις πληροφορίες που χρειαζόμαστε για να τον “σχηματίσουμε” στο μυαλό μας. Καθετί μετράει για τον “σχηματισμό” αυτό. Η ψυχοσύνθεση του, το παρελθόν και το παρόν του ως προσωπικότητα. Από πού προέρχεται, τα βιώματα που φαίνεται να είχε και τους σκοπούς του. Κανένας ήρωας δεν είναι τυχαίος σε κάθε έργο. Κάθε πτυχή του εαυτού του είναι χρήσιμη, προκειμένου να δει ο θεατής στα μάτια του ηθοποιού τον  ίδιο τον ήρωα και όχι απλά μια αναπαράσταση του.

 

Θέτις Μητκίδου: Είναι μεγάλη πρόκληση. Η ανασφάλεια που ούτως ή άλλως υπάρχει όταν προσεγγίζεις τον ήρωα σου, πολλαπλασιάζεται. Φυσικά, τα συναισθήματα δεν έχουν φύλο, όμως η έκφρασή τους έχει. Μπορούσα πολύ σύντομα να καταλάβω το πώς σκέφτεται και αισθάνεται ο ρόλος μου, αλλά χρειάστηκε πολύς χρόνος και καθοδήγηση από τον σκηνοθέτη – δάσκαλό μου, ώστε να μπορέσω να μπω στα παπούτσια του, να σκέφτομαι αντρικά. Θέλει χρόνο για να καταπιείς τον ήρωα σου, έχει πει μια σκηνοθέτης που θαυμάζω.

 

 

4.      Πώς αντιδρά το κοινό στην παράσταση;

 

Ειρήνη-Βάλια Λαγκουράνη: Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια παρασύρουν το κοινό σε  δυνατά συναισθήματα  όταν ανάψουν τα φώτα της σκηνής.

Είναι, όμως, πολύ, δύσκολο να συναρμολογήσουμε και να εκφράσουμε εμείς  τις συναισθηματικές καταστάσεις των θεατών μας. Αυτό που θέλουμε από το έργο μας  είναι το να μιλήσει στο κοινό, όπως, μίλησε και σε εμάς. Και σταθήκαμε τυχεροί βλέποντας στα μάτια τους  το απερίγραπτο συναίσθημα συγκίνησης που προκύπτει λίγο πριν το τέλος της παράστασης. Στη σκηνή νιώθουμε κάθε Σάββατο τη ζεστασιά του κοινού όλων αυτών που το δυνατό χειροκρότημά τους  μας στο τέλος μας δίνει πάθος και πείσμα για τη τέχνη μας. Τα ένθερμα λόγια τους για την ομάδα μας είναι η κινητήριος δύναμη στο ταξίδι μας.

 

Γιώτα Καραβίτη: Κάθε παράσταση έχει άλλη δυναμική τόσο από εμάς όσο και από τους θεατές. Είναι τόσο ζωντανό το “θέατρο” που έχει και διακυμάνσεις. Συνήθως αρχικά απορούν, γελούν και στη συνέχεια συγκινούνται. Ακούγοντας τους κατά τη διάρκεια της παράστασης παρατηρούμε ότι μπορεί να γελάσουν ή να συγκινηθούν σε άλλες στιγμές κάθε φορά. Αλλά αυτό είναι το θέατρο.. Ο κάθε θεατής να παίρνει τις εικόνες και τα λόγια και να τα κάνει δικά του, τόσο δικά του όσο και τα συναισθήματα που του προκαλούνται.

 

5.      Πόσα χρόνια λειτουργεί η ομάδα και γιατί «Θυγατέρες»;

 

Ιουλία Σταμούλη: Η ομάδα λειτουργεί από το 2007 στα πλαίσια του θεατρικού εργαστηρίου Περιπλάνηση. Τα δέκα αυτά χρόνια έχουμε περάσει από πολύ  σημαντικά έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου σε μια προσπάθεια να κατανοήσουμε την τέχνη αυτή και να την υπηρετήσουμε με τον καλύτερο τρόπο. Φέτος για πρώτη φορά αποφασίσαμε να κάνουμε το μεγάλο βήμα και να εκθέσουμε στο κοινό τα όσα διδαχτήκαμε τόσα χρόνια αλλά και την αγάπη μας για το θέατρο. Ονομαστήκαμε Θυγατέρες γιατί ανέκαθεν η ομάδα αποτελούνταν μόνο από γυναίκες. Κατά καιρούς έχουν συμμετάσχει άνδρες στις παραστάσεις μας αλλά μόνο για την καλύτερη παρουσίαση συγκεκριμένων ρόλων. Για εμάς είναι πολύ σημαντικό ο κόσμος που έρχεται να παρακολουθήσει την παράσταση να μαγεύεται και να βουτάει μέσα σε αυτή χωρίς δεύτερες σκέψεις.

 

6.      Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

 

 

Ιουλία Σταμούλη: Τα μελλοντικά μας σχέδια είναι να μεταφέρουμε στον κόσμο την αγάπη μας για το θέατρο.  Να προσπαθήσουμε να μεταδώσουμε στον κόσμο που έρχεται να μας δει την αλήθεια, τόσο την δική μας, όσο και των ηρώων μας. Να βάλουμε και εμείς την πινελιά μας στον μεγάλο πίνακα της τέχνης του θεάτρου προσπαθώντας πάντα για το καλύτερο. Να κάνουμε θέατρο με ειλικρίνεια και πάθος. 

 

 

Πληροφορίες και προσκλήσεις για την παράσταση στο link

 

Θ. Βαφείο – “Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια” του Αλεχάντρο Κασόνα (Προσκλήσεις)