Ιωάννα Κολλιοπούλου: “Δυσκολεύθηκα να αντιληφθώ τα όρια ανάμεσα στο δίκαιο και στο άδικο” (Ορέστης-ΚΘΒΕ)

Κουβαλάει  ακόμη  τον ενθουσιασμό και την ορμή της νιότης. Μια δροσερή και συνάμα δωρική παρουσία, γεμάτη ενέργεια, με άσβεστη δίψα για το νέο. Κινητοποιείται και εμπνέεται από το διαφορετικό, αναγνωρίζοντας την πρόκληση για να βουτήξει άφοβα σ’ αυτή. Να αναμετρηθεί μαζί της και σκάβοντας βαθιά να δώσει απαντήσεις στα ερωτηματικά που σκάνε δημιουργικά-βασανιστικά μέσα της.  Για την Ιωάννα Κολλιοπούλου, όπως διαπιστώνω στη συνάντησή μας, το θέατρο είναι συνεύρεση, επικοινωνία, εξερεύνηση, αποκάλυψη, χαρά και ένα κάλεσμα που, όχι άδικα, ένιωσε νωρίς. Μια συνάντηση, απόγευμα Παρασκευής με υψηλές θερμοκρασίες- εν μέσω καλοκαιριού- και το βλέμμα ν’ αγκαλιάζει τον Θερμαϊκό από το Θέατρο Δάσους, κατά τη διάρκεια των τελικών προβών  του Ορέστη του Ευριπίδη. Της νέας,  πολυαναμενόμενης, φιλόδοξης παραγωγής του Κρατικού, σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη που κάνει πρεμιέρα στις 12 & 13 Ιουλίου και  παρουσιάζεται,  στο πλαίσιο της  περιοδεία της, 3 & 4 Αυγούστου στην Επίδαυρο, συμμετέχοντας στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2018, για να ολοκληρώσει τον κύκλο παραστάσεων 13-16 Σεπτεμβρίου στο Βασιλικό Θέατρο, στη Θεσσαλονίκη.

Η αξέχαστη ερμηνεία της,  στη συγκλονιστική παράσταση του Εθνικού που θα επαναληφθεί αυτή τη φορά στο Θέατρο Τζένη Καρέζη- έχοντας ενταχθεί στο πρόγραμμα 2018-2019 από το Θέατρο του Νέου ΚόσμουΣτέλλα κοιμήσου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Οικονομίδη, είχε ως συνέπεια το βραβείο Μελίνα Μερκούρη. Όπως διηγείται, βλέποντάς τη σ’ αυτή την παράσταση, της έκανε  πρόταση για τον ρόλο της Ηλέκτρας, δίπλα στον Ορέστη (Χρίστο Στυλιανού)*  ο Γιάννης  Αναστασάκης. Μια επιλογή που δικαιολογείς, όταν τη βλέπεις να παίζει  και τη γνωρίζεις, αφού ενσαρκώνει τα λόγια του Ορέστη προς την Ηλέκτρα, σε μετάφραση Γιώργου Μπλάνα:

«…ψυχή γενναίου αρσενικού σε θηλυκού ωραία μορφή!»

Καθαρό βλέμμα, χειμαρρώδης παθιασμένος λόγος, ζεστή επικοινωνία και ευγένεια. Η Ιωάννα Κολλιοπούλου μιλά και βλέπεις το κορίτσι που είναι γυναίκα και παιδί, διαθέτοντας, την ίδια στιγμή, έναν καλώς εννοούμενο τσαμπουκά. «Μην βιάζεσαι», της λέει συνεχώς η μητέρα της, βλέποντας τον ενθουσιασμό της  για ό,τι ασχολείται και αγαπά.

Κι αγαπά τα ταξίδια, όπως αυτό που ονειρεύεται στην Ισλανδία, μια χώρα γεμάτη αντιθέσεις που γνώρισε μέσα από τις διηγήσεις ενός φίλου και αδημονεί ν’ ανακαλύψει. Τα ταξίδια σε αγαπημένα μέρη που την χαλαρώνουν, όπως τα Κύθηρα, η Τήνος, η Σκόπελος, έχοντας στο σακίδιό της  το Ο Λύκος της στέπας του Ερμαν Έσσε. «Ένα βιβλίο που σημαίνει πολλά για μένα, μια που την πρώτη φορά που το διάβασα, μου «μίλησε» συνδεόμενο με την ανέμελη  περίοδο της φοιτητικής ζωής μου». Ενώ, όπως λέει: «Πάντα υπάρχει θέση και χώρος για τον έρωτα. Όσο απασχολημένος και να είσαι και παρά τις απαιτήσεις της δουλειάς είναι στο χέρι σου να βρεις και να κρατήσεις τις ισορροπίες, θέτοντας τις σωστές προτεραιότητες. Το ίδιο ισχύει και για τους φίλους που αποτελούν σημαντικό κεφάλαιο στη ζωή μου». Θέατρο και κινηματογράφος τη διεκδικούν και νέες δουλειές θα δουν το φως τον χειμώνα, αφού θα τη δούμε στο Θέατρο Τέχνης και στη νέα ταινία του Γιώργου Γεωργόπουλου.

Οι γονείς της δεν στάθηκαν εμπόδιο σε αυτό που από την εφηβεία της ήξερε πως ήταν ο δρόμος της. Η Φιλοσοφική ήταν μια επιλογή που αποτέλεσε προσωπική επιλογή, στην πρότασή τους να σπουδάσει –εφόσον το θέλει- και κάτι άλλο για παν ενδεχόμενο. «Ξέρω πως ακόμη κι αν δεν ακολουθούσα τη συμβουλή τους δεν θα μου έλεγαν κάτι και αυτό το εκτιμώ. Όμως, η συμβουλή τους και η δυνατότητα της ελευθερίας επιλογών με βοήθησε πολύ στην απόφασή μου. Η Φιλοσοφική αποδείχθηκε μεγάλη βοήθεια στην ενασχόληση με την υποκριτική. Μπήκα σε μια πειθαρχία και η μελέτη και κατανόηση των κείμενων στο πρωτότυπο αρχαίο κείμενο- και όχι μόνο- μου έδειξε το βάθος και τον πλούτο έργων που καλούμαι να υπηρετήσω. Ακολουθώντας το τμήμα γλωσσολογίας, απέκτησα μια άλλη σχέση με τον λόγο, πολύτιμο εφόδιο για μένα.  Έδωσα στο Εθνικό στα 23, έχοντας ολοκληρώσει τις σπουδές μου. Είχα αφήσει την πτυχιακή μόνο κι ευτυχώς το καλοκαίρι από το δεύτερο στο τρίτο έτος, τη δούλεψα πυρετωδώς , γιατί αργότερα δεν υπήρχε περίπτωση να το κάνω».

Διαπιστώνω μια έλξη για ρόλους ιδιαίτερους, από την αρχή της ενασχόλησής σου με το θέατρο. Πχ στο σχολείο επέλεξες τον Τομ (έναν άντρα) από τον Γυάλινο Κόσμο κι όχι πχ τη Λόρα από το ίδιο έργο.

«Στα 16 μου χρόνια τότε, στο βιβλίο θεατρολογίας είχαμε αποσπάσματα από έργα. Όταν διάβασα το απόσπασμα που μιλά ο Τομ για το φως, ένιωσα μια ταύτιση με τις έννοιες  και τον λόγο που δεν σκέφτηκα αν ήταν άντρας ή γυναίκα. Με συνεπήρε! Όταν το ερμήνευσα, ήξερα πλέον τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Στη σχολή μπήκα με απόσπασμα από τη Μήδεια. Η επιλογή έγινε από την απίστευτη έλξη που μου ασκούν ιδιαίτεροι χαρακτήρες, προσωπικότητες και συμπεριφορές. Το κάπως αλλόκοτο και αντισυμβατικό με προκαλεί να το διερευνήσω. Στη συγκεκριμένη περίπτωση προσπαθούσα να κατανοήσω το αδιανόητο στα μάτια μου, μια μάνα να σκοτώνει το ίδιο της το παιδί για έναν άντρα. Ως σύγχρονο μονόλογο είχα επιλέξει θυμάμαι ένα απόσπασμα από τη Φαλακρή τραγουδίστρια, για τον διάχυτο σουρεαλισμό του. Πάντα σκέφτομαι, πως πρέπει να μπω πιο βαθιά από την πρώτη ανάγνωση κάθε ρόλου και έργου και μέσα από αυτή τη διαδικασία να δω, αν χωρίς να το έχω αντιληφθεί, όσο ακραίο κι αν μου φαίνεται κάτι, το κάνω ή αποτελεί και στοιχείο δικό μου. Πόσο αμέτοχη ή ξένη είμαι με αυτό στην πραγματικότητα; Δεν θα έλεγα πως λειτουργεί αυτό ψυχαναλυτικά, αλλά υπαρξιακά.

Ο ρόλος της Στέλλας ήταν μια τέτοια μεγάλη πρόκληση και τώρα συναντώ την Ηλέκτρα. Αν και  είναι διαφορετική η συνθήκη σε αυτά τα δύο έργα, η διαδικασία για να φτάσεις στο αποτέλεσμα είναι ίδια. Η αναζήτηση, η αποκάλυψη του χαρακτήρα στην πορεία του έργου.  Στη Στέλλα, μπήκαμε όλοι σε μια νέα πρωτόγνωρη συνθήκη. Σε μια παράσταση χωρίς κείμενο, χωρίς απεύθυνση στο κοινό. Σε μια κλειστή μεταξύ μας υπόθεση, όπου καθημερινά για 90 λεπτά αυτοσχεδιάζαμε, ξεστομίζοντας πράγματα που ποτέ στην πραγματική μας ζωή δεν θα λέγαμε και συμπεριφορές, ως εκείνη τη στιγμή αδιανόητες. Μια παράσταση με πολλά ντεσιμπέλ και πολλές απαιτήσεις ψυχικά και σωματικά.

Παρά τις εξαντλητικές πρόβες λόγω του αυτοσχεδιασμού, τίποτα επί της ουσίας δεν μπορούσε να επαναληφθεί στο 100% και όλοι έπρεπε να είμαστε καθημερινά σε εγρήγορση, ακονίζοντας αντανακλαστικά και δοκιμάζοντας την αντοχή μας. Ήταν στιγμές που νιώσαμε ότι έχουμε ξεφύγει. Βγάζαμε τόσα στη σκηνή που όταν τελειώναμε δεν υπήρχε τίποτα να πούμε… να σχολιάσουμε επί αυτού μεταξύ μας. Κοιταζόμασταν και ξέραμε… Θυμάμαι τους γονείς μου στην πρεμιέρα «Είσαι καλά;» με ρώτησαν συγκλονισμένοι (αν και είχαν περάσει άλλη μια φορά ανάλογο σοκ, όταν έπαιζα τη ναρκωμανή στα Παράσιτα, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, Θέατρο Νέου Κόσμου).

Όταν αρχίσαμε να παίζουμε στο Εθνικό, διαπιστώσαμε πως αυτό που μέχρι τότε ήταν επώδυνο, σκληρό για εμάς, μέσα στον κλειστό κόσμο που είχαμε φτιάξει, είχε και χιούμορ που άγγιζε το κοινό. Τα γέλια τους και η αποδοχή μας επηρέασαν κι αρχίσαμε ασυναίσθητα να αλλάζουμε τη «φορά» μας, την τοποθέτηση μας στη σκηνή. Ενώ λοιπόν παίζαμε συχνά με πλάτη στο κοινό, αρχίσαμε να γυρίζουμε απέναντί του υιοθετώντας τις παλιές μας συνήθειες, για να μας επαναφέρει ο Γιάννης Οικονομίδης «στον ίσιο δρόμο». Απίστευτες στιγμές.. Και ξέρω, πως όλοι το φθινόπωρο θα γυρίσουμε, έχοντας ετοιμάσει «εκπλήξεις» ο ένας για τον άλλο… Εξελίχθηκα σε καλλιτεχνικό, αλλά και προσωπικό επίπεδο με αυτή τη δουλειά. Έμαθα να εκφράζω τη γνώμη, τον θυμό, τη δυσαρέσκειά μου. Να μην κρατώ μέσα μου αυτά που θέλω να πω και να με πνίγουν.

Γενικά θεωρώ, πως έχω εξελιχθεί μέσα από το θέατρο, αναθεωρώντας παλαιότερες παγιωμένες αντιλήψεις για εμένα την ίδια και τον κόσμο.Έχω κάνει πίσω τον εγωισμό μου, καταλήγοντας στο συμπέρασμα, πως, το ποιοι είμαστε ή πως μας βλέπουν οι άλλοι, απέχει από την εικόνα που έχουμε οι ίδιοι για τον εαυτό μας και γι αυτό τον λόγο πρέπει να βρίσκουμε τον χρόνο να μας δούμε αποστασιοποιημένα.

«…Σκοτώνει ο λόγος του θεού μα δε ματώνει ο ουρανός, η γη ματώνει…»

Συμμετέχοντας στον Ορέστη έχω την ευκαιρία και τη χαρά να ζήσω και να γνωρίσω μια ακόμη πόλη, τη Θεσσαλονίκη, καθώς και νέους συνεργάτες που αποτελούν μια εξαιρετική ομάδα, υπό την καθοδήγηση του Γιάννη Αναστασάκη. Η Ηλέκτρα με γοήτευσε από την πρώτη ανάγνωση. Μια νέα κοπέλα, μια τραγική φιγούρα ποτισμένη με δύναμη που συναινεί και συμμετέχει στο πλευρό του αδερφού της, σε έναν φόνο και μάλιστα στον φόνο της ίδιας τους της μάνας και αυτό να είναι δίκαιο. Δυσκολεύθηκα να αντιληφθώ τα όρια  ανάμεσα στο δίκαιο και στο άδικο.

«…Σπέρνει αδικία το δίκαιο…»

Αυτή τη θλίψη μπροστά στην απόφαση της αυτοκτονίας, η θολωμένη σκέψη που οδηγεί στη συνέχιση ενός κύκλου αίματος και εκδίκησης πριν την ανατροπή. Η ουσία της υπόστασης της Ηλέκτρας εμπεριέχεται στη φράση της  «Δεν μπορώ είναι γλυκιά η ζωή!» που την ίδια στιγμή δίνει πολλαπλά κι αντικρουόμενα μηνύματα, ερμηνείες, απαντήσεις. Απάντηση στον Ορέστη που σχεδιάζει την «θανάτια φυγή» τους. Θέλω να ζήσω… Θέλω να ζήσω γιατί να διορθώσω τα λάθη; Θέλω να ζήσω για να εκδικηθώ; Θέλω να ζήσω γιατί  αγαπώ τη ζωή; Κι όμως, λεπτά πριν την αυτοκτονία και πριν όλα αλλάξουν,  κόντρα στην εσωτερική της ανάγκη, συμπράττει με τον αδερφό της».

«…τρελό, αδίστακτο, θρασύ πλάσμα ο άνθρωπος…»

«…θάνατο έδωσες, μαρτύριο θα πάρεις….»

-Δεν είναι η πρώτη φορά που θα βρεθείς στην Επίδαυρο.

«Το 2014 με την Ελένη του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά. Ένιωσα τη μαγεία αυτού του χώρου που σε κάνει να αναρωτιέσαι με θαυμασμό, πως, χιλιάδες  χρόνια πριν, οι αρχαίοι Έλληνες  τεχνίτες και αρχιτέκτονες, κατασκεύασαν ένα μεγαλειώδες δημιούργημα μελετώντας τον ήχο και τη διάχυσή του, δημιουργώντας ένα ηχείο που αντηχεί στο ιδεώδες φυσικό περιβάλλον. Είσαι εκεί που χιλιάδες χρόνια πριν πέρασαν τραγωδοί και υποκριτές και χιλιάδες άλλων ανθρώπων, που υπήρξαν τότε θεατές τους.

Η πρώτη μου επαγγελματική εμφάνιση ήταν στον Θρόνο των Ατρειδών σε σκηνοθεσία Άρη Ρέτσου που μας δίδαξε και μας μύησε με τον ιδιοφυή του τρόπο στο αρχαίο δράμα και όταν κληθήκαμε να το παρουσιάσουμε στο Ηρώδειο, μέσα από ακούραστες πολύωρες πρόβες και συνεχή προσπάθεια η ομάδα που δημιουργήθηκε (με Αλεξία Καλτσίκη, Κόρα Καρβούνη, Στεφανία Γουλιώτη) λειτουργούσε με ασφάλεια, στηρίζοντας ο ένας τον άλλον κάτι που συναντώ και απολαμβάνω σε όλες μου τις δουλειές. Τη συνύπαρξη και την επικοινωνία που μας ενώνει δημιουργικά, μηδενίζοντας τις ανασφάλειες  και τις παγίδες της σκηνικής έκθεσης.

Στη συνέχεια δέχτηκα την πρόταση του Βίκτορα Αρδίτη για τη Νίκη στο Εθνικό με Κεχαγιόγλου, Πιττακή, Μαυρόπουλο, Πανταζάρα και το ένα έφερε το άλλο, όπως η συνεργασία με το Θέατρο του Νέου  Κόσμου και το 2017 Οι Τρειςευτυχισμένοι στο Θέατρο Πορεία, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά. Παράλληλα συμμετείχα σε ταινίες μικρού μήκους και στο Έτερος εγώ του Σωτήρη Τσαφούλια. Αυτή τη στιγμή ολοκληρώνεται η νέα μεγάλου μήκους ταινία  του Γιώργου Γεωργόπουλου με Όμηρο Πουλάκη, Κόρα Καρβούνη, Βίκυ Παπαδοπούλου, Βαγγέλη Μουρίκη και ένα πέρασμα του Γιάννη Οικονομίδη. Ο κινηματογράφος με ενδιαφέρει πολύ, έχει μια άλλη δυναμική. Μια άλλη συνθήκη που με γοητεύει.

Τον επόμενο χειμώνα, συμμετέχω στους Βρυκόλακες του Ίψεν, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, στο ρόλο της Ρεγγίνα, με Ρένη Πιττακή,  Μιχάλη Σαράντη, Ακύλλα Καραζήση, Θέμη Πάνου και Κώστα Μπερικόπουλο”.

Ο ήλιος βάφει τον Θερμαϊκό. Οι σκιές των γερανών στο λιμάνι μεγαλώνουν και η πόλη της Θεσσαλονίκης αχνοφαίνεται πανοραμικά νοτισμένη από την υγρασία της χθεσινής καλοκαιρινής καταιγίδας και την αρμύρα της θάλασσας. Η μέρα σβήνει και οι ηθοποιοί ετοιμάζονται για την τελική πρόβα του Ορέστη, στο Θέατρο Δάσους, όπου δεσπόζει το επιβλητικό σκηνικό του Γιάννη Θαβώρη. Ένα αεράκι θυμίζει τα λόγια της Ηλέκτρας:

“…είναι γλυκιά η ζωή…”

@Μαρία Μαυρίδου

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Σκηνοθεσία: Γιάννης Αναστασάκης
Σκηνικά-Κοστούμια: Γιάννης Θαβώρης
Μουσική: Μπάμπης Παπαδόπουλος
Κίνηση: Αλέξης Τσιάμογλου
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Μουσική διδασκαλία: Νίκος Βουδούρης
Boηθός σκηνοθέτη: Σαμψών Φύτρος
Βοηθός Σκηνογράφου: Ελίνα Ευταξία
Φωτογράφιση παράστασης: Τάσος Θώμογλου
Οργάνωση Παραγωγής: Marleen Verschuuren
Παίζουν με αλφαβητική σειρά:
Ιωάννα Κολλιοπούλου: Ηλέκτρα
Δάφνη Λαμπρόγιαννη: Ελένη
Νικόλας Μαραγκόπουλος: Αγγελιοφόρος
Δημήτρης Μορφακίδης:  Πυλάδης
Δημοσθένης Παπαδόπουλος:  Απόλλωνας
Μαριάννα Πουρέγκα: Ερμιόνη
Κώστας Σαντάς: Τυνδάρεως
Χρήστος Στέργιογλου: Τρώας
Χριστόδουλος Στυλιανού: Μενέλαος
Χρίστος Στυλιανού: Ορέστης
Χορός: Ελευθερία Αγγελίτσα, Μομώ Βλάχου, Στελλίνα Βογιατζή, Αναστασία Εξηνταβελόνη, Παυλίνα Ζάχρα, Μαρία Κωνσταντά, Χριστίνα Παπατριανταφύλλου, Μαρία Πετεβή, Ελίνα Ρίζου, Εύη Σαρμή, Χριστίνα Χριστοδούλου, Στυλιανή Ψαρουδάκη.
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ & ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ:
Τιμή προπώλησης μέσω ηλεκτρονικής κράτησης (έως και 15 ημέρες πριν από την παράσταση): 10 €
Τιμή προπώλησης: 12 €
Κανονικό εισιτήριο: 15 €
Φοιτητικό/ Ανέργων /Άνω των 65 / Ομαδικό: 10 €
Σπουδαστές που εμπίπτουν στο πλαίσιο του Σύμφωνου Συνεργασίας που υπέγραψε το ΚΘΒΕ με το Υπουργείο Παιδείας: 8 €
ΑΜΕΑ & Συνοδοί ΑΜΕΑ: 8 €
Ισχύουν εισιτήρια Ο.Γ.Α.
Άνεργοι: Δωρεάν (20 θέσεις ανά παράσταση για τις παραστάσεις στο Θέατρο Δάσους και στο Βασιλικό Θέατρο)

Παράσταση στο Δήμο Ηλιούπολης Αθηνών

Τιμή προπώλησης: 10 €
Κανονικό εισιτήριο: 12 €
ΤΙΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ:
ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΖΩΝΗ: 45 €
Α΄ ΖΩΝΗ: 40 €
Β΄ ΖΩΝΗ: 20 €
Β΄ ΖΩΝΗ, ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ*: 13 €
*Ισχύει και για τους κατόχους της Ευρωπαϊκής κάρτας Νέων.
ΑΝΩ ΔΙΑΖΩΜΑ: 8 €
ΑΜΕΑ/ΑΝΕΡΓΟI: 5 € (Στο Άνω Διάζωμα με την επίδειξη της σχετική κάρτας)
ΣΗΜΕΙΑ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗΣ (ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ):
Κεντρικό Εκδοτήριο Βασιλικού Θεάτρου:
Τρίτη έως Κυριακή (8:30-21:30)
Εκδοτήριο ΚΘΒΕ Πλατείας Αριστοτέλους:
Δευτέρα-Τετάρτη-Σάββατο (10:00-15:30)
Τρίτη-Πέμπτη-Παρασκευή (10:00-14:00 & 17:30-20.00)
Πληροφορίες: T. 2315 200 200 | www.ntng.gr
ΣΗΜΕΙΑ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗΣ (ΓΙΑ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ-ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ):
Κεντρικά εκδοτήρια: (Πανεπιστημίου 39, εντός στοάς Πεσμαζόγλου)
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Παρασκευή 10:00-16:00, Σάββατο 10:00-15:00
Τηλ.: 210 3272000 
Η ηλεκτρονική προπώληση των εισιτηρίων του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου 2018 πραγματοποιείται μέσω της ιστοσελίδας greekfestival.gr, της viva.gr και των φυσικών σημείων πώλησης της Viva:
  • Reload Stores (Ταϋγέτου 19, Άγιος Δημήτριος – Πλατεία Γεωργίου Α’ 3, Τρίπολη)
  • Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης (Λεωφόρος Κηφισίας 310, Κηφισιά – Ανδρέα Παπανδρέου 11, Χαλάνδρι)
  • Yoleni’s Πολυχώρος (Σόλωνος 9, Κολωνάκι)
  • Seven Spots (Σε 14 σημεία της Αθήνας)
  • Τεχνόπολις Δήμου Αθηναίων (Πειραιώς 100, Αθήνα)
  • Viva Kiosk Σύνταγμα (Πλατεία Συντάγματος 4)
  • Media Markt (11 καταστήματα εντός Αττικής)