Ιωσήφ Ιωσηφίδης: “Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να ακούνε όμορφες ιστορίες κι ας μην αγγίζουν την πραγματικότητα!”

Γιατί επέλεξες τον Διγενή Ακρίτα;

Τα έργα τα επιλέγουμε μαζί με τη Σοφία Καραγιάννη. Προσωπικά με τρελαίνουν τα κείμενα  σε νεοελληνική γλώσσα περασμένων χρόνων λόγω μάλλον και της φιλολογικής μου υπόστασης. Ο Διγενής δεν είναι ένα τυχαίο έργο. Είναι το πρώτο γραπτό μνημείο της νεοελληνικής γλώσσας. Αυτό από μόνο του είναι ένα έξτρα κίνητρο. Συνδέεται πολύ στο μυαλό μου με τον Πόντο την γη των προγόνων μου. Οι παππούδες μου ήταν πόντιοι και μου πέρασαν  την αγάπη  και τη νοσταλγία τους για τα μέρη από τα οποία ξεριζώθηκαν. Βέβαια ακρίτες ήταν σε όλα τα σύνορα της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Η παράδοση που έχει δημιουργήσει από Κρήτη μέχρι Κύπρο αυτό το έπος είναι αξιοζήλευτη και δείχνει τη μεγάλη επίδραση που είχε στον κόσμο από τότε μέχρι σήμερα. Όλα αυτά μας οδήγησαν στην επιλογή του έργου.

 

 

Πως προσέγγισες  τον Διγενή;

Ο Διγενής είναι ανίκητος. Ακόμα και με τον θάνατο παλεύει. Είναι μεγάλη η παράδοση  ως προς αυτό, Διγενής-θάνατος δηλαδή, αν και στο έπος δεν φαίνεται τόσο γλαφυρά. Εμείς όμως κάναμε μια πάλη με το θάνατο ,μέσα από το ύφος της παράστασης, η οποία νομίζω παραπέμπει σε όλη αυτή την παράδοση που υπάρχει . Πρόθεσή μας ήταν ο Διγενής σε σημεία να δείχνει την ανθρώπινη υπόστασή του και τις αδυναμίες του. Δεν φοβάται τίποτα, παλεύει με όλους, τους νικάει αλλά οι ρωγμές του στο έργο νομίζω είναι εμφανείς. Θέλαμε ένα Διγενή που να αγαπάει τη ζωή. Να χορεύει και να έχει χιούμορ, να αντιμάχεται τον θάνατο για να κερδίσει χρόνο να χαρεί όσα του χάρισε η ζωή.

 

Πόσο κοντά είναι στο σήμερα ο Διγενής;

Ο Διγενής είχε μεγάλη πέραση στο κοινό κατά τη γνώμη μου, γιατί έκανε πράγματα πάνω από την ανθρώπινη δύναμη. Κέρδιζε μάχες που κανείς θνητός δε θα τις κέρδιζε στην πραγματικότητα. Όλα τα έπη είναι πολύ όμορφα παραμύθια. Σε όλες τις εποχές οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να ακούνε όμορφες ιστορίες κι ας μην αγγίζουν την πραγματικότητα. Οι όμορφες ιστορίες έχουν διαχρονική αξία. Ο Διγενής είναι όμως και άνθρωπος και όπως όλοι οι άνθρωποι βαδίζει πάντα παρέα με τον θάνατο. Σε ό,τι κάνει ο θάνατος είναι εκεί. Όπως σε όλους μας. Όπως πάντα.

 

 

Τι σκέφθηκες όταν σου πρότεινε ο Δαμιανός Κωνσταντίνιδης να ερμηνεύσεις τον Αβραάμ;

Ότι θα το κάνω. Έχω αγάπη σε αυτά τα κείμενα, έχω εμπιστοσύνη στον Δαμιανό και το θεώρησα τεράστια πρόκληση. Είπα αμέσως το ναι και ρίχτηκα με τα μούτρα. Είχε ενδιαφέρον επίσης να δω την πατρότητα από μια άλλη οπτική γωνία. Βάζεις πάνω από το παιδί σου κάτι άλλο; Ακόμα κι αν είναι ο Θεός;

 

Τι έχει να μας πει το κείμενο για την Θυσία του Αβραάμ σήμερα;

Στη σημερινή εποχή δύσκολα κατανοούμε το σκεπτικό του Αβραάμ. Νέοι άνθρωποι μου λένε ότι είναι αδιανόητο. Μανάδες μου λένε ότι θα είχαν γδάρει’ τον Αβραάμ. Ίσως αυτό να είναι το ενδιαφέρον. Το να μπει στη διαδικασία κάποιος να δει τα πράγματα από κάποια άλλη οπτική γωνία. Προς εξέταση είναι και η έννοια της ‘θυσίας’ στο σήμερα. Βέβαια υπάρχουν παραδείγματα ανθρώπων που σκοτώνονται στην εποχή μας υπηρετώντας τυφλά μια θρησκεία (πχ τζιχαντιστές) αλλά δεν ξέρω αν οι γονείς τους θα τους προέτρεπαν ποτέ να το κάνουν αν έπρεπε αυτοί (οι γονείς) να αποφασίσουν.

 

Μπορείτε να δείτε που παίζει ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης στα παρακάτω Link:

 ΘΕΑΤΡΟ 104 – «ΔΙΓΕΝΗΣ ΑΚΡΙΤΗΣ, ΣΤΑ ΟΡΙΑ»

Θέατρο Σταθμός – «H θυσία του Aβραάμ»