Κωνσταντίνα-Matwali Kουτουλάκη: “Έχω δει το ψεύτικο πρόσωπο της πολιτικής από παιδί!”

Τι σκέφτηκες όταν σου προτάθηκε να παίξεις στο  Μακμπέθ;

Σκέφτηκα “ώπα!” μετά το ξανασκέφτηκα και είπα “ώπα…” ε, την τρίτη φορά, είπα, ας το τολμήσω. Είναι Σαίξπηρ, Λαίδη Μακμπέθ πως να μην τρομάξω? Ο σκηνοθέτης μας Ιωάννης Παπλωματάς δημιούργησε ένα κλίμα ομάδας και εμπιστοσύνης με αποτέλεσμα να υποχωρήσουν εν τέλει οι ανασφάλειες μου. Δυστυχώς πάσχω από μια ασθένεια των ηθοποιών, ανικανοποίητο λέγεται!

 

Πώς ερμηνεύεις την φράση: «Εκείνο που ποθούμε, αυτό μισούμε πιο θανάσιμα»;

Ίσως, γιατί πάντα ελοχεύει το “Ίσως”, να εννοεί ο Σαίξπηρ την φιλοδοξία. Η Φιλοδοξία παρακινεί τον Μακμπέθ και την αιμοσταγή σύζυγό του, Λαίδη Μακμπέθ, να κατακτήσουν την εξουσία. Η ίδια αυτή,η φιλοδοξία τους, είναι που τους σκοτώνει.

Μπορεί να συνυπάρξει η εξουσία με την ταπεινότητα και την σωφροσύνη ή νομοτελειακά συμβαδίζει με την διαφθορά;

Στο έργο του Σαίξπηρ, δεν μπορεί να συμβαδίσει. Εξού και ο Μάλκομ, ο γιός του βασιλιά, ο Βασίλης Τριανταφύλλου, όταν κατακτά την εξουσία, επαναλαμβάνει το μοτίβο “χτυπάτε,χτυπάτε”. Αυτή είναι και η ανάγνωση του σκηνοθέτη μας, πως η εξουσία πάντα διαφθείρει. Αυτή είναι και η θλιβερή πραγματικότητα. Προσωπικά το γνωρίζω από παιδί, μιας και η μητέρα μου ήταν πολιτικό πρόσωπο, στην Κρήτη όπου μεγάλωσα. Είδα από παιδί το “ψεύτικο πρόσωπο” της εξουσίας.

 

Υπάρχει κάποιο σημείο του έργου που σε συγκινεί ιδιαίτερα;

Ναι, όταν μαθαίνει ο Μακντάφ, ο Λυκούργος Μπάδρας, ότι του σκότωσαν την γυναίκα και τα παιδιά. Βρίσκομαι εκτός σκηνής. Αμέσως με διαπερνά η εικόνα, την διώχνω όμως γιατί καθότι μάνα, δυσκολεύομαι. Καταλαβαίνετε.

Έχεις ελπίδα για το μέλλον;

Ελπίζω, στους Ανθρώπους. Ελπίζω  στους αγώνες και στην διεκδίκηση ενός καλύτερου κόσμου. Έχω πίστη, στην τέχνη, στην αλληλεγγύη, στα χαμόγελα… Αλλά, στις μέρες μας, ακόμα και οι θέσει αισιόδοξοι άνθρωποι κάμπτονται..πόλεμοι, φτώχεια, φασισμός, κρίση αξιών και οικονομική.

Ας μείνουμε λοιπόν στο πρώτο σκέλος της απάντησης..

Είναι καλό οι άνθρωποι να ακολουθούν τις ενστικτώδεις παρορμήσεις τους;

Ναι.με ευνόητα όρια φυσικά!

Ενστικτώδης παρόρμηση είναι, να δεις έναν άνθρωπο και να θες να τον αγκαλιάσεις  γιατί σου εμπνέει ζεστασιά και ενστικτώδης παρόρμηση επίσης, να θες να τον σκοτώσεις, γιατί π.χ. κακοποίησε ένα ανήλικο κορίτσι. Για να μιλήσουμε και βάσει επικαιρότητας. Πες μου τώρα εσύ, ο όποιος εσύ, αν αυτή η παρόρμηση είναι λάθος. Ειλικρινά, αν και με σπουδές νομικής ενίσταμαι στην δικαστική απόφαση, 15 μηνών φυλάκισης, ενός τέρατος που κακοποίησε και εν συνεχεία, δουλεύει πάλι με παιδιά. Είναι αδιανόητο.

Έρχεσαι αντιμέτωπος με την ίδια σου την φύση.και απορείς…είναι λάθος να σκέφτομαι πως “θα τον σκότωνα;”

Μήπως τελικά έχω κοινά με την Λαίδη,που αρνούμαι;  χαχα

Πώς ορίζατε την σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα;

Θα σας πω κάτι πολύ προσωπικό.όταν ήμουν παιδί,και η μητέρα μου,όπως προείπα ήταν πολιτικό πρόσωπο,την ρωτούσα “γιατί μαμά δεν είσαι όπως τις άλλες μαμάδες?”  Και κείνη απαντούσε “γιατί εγώ προσπαθώ να φροντίσω όλα τα παιδιά του τόπου μας”έλειπε πολύ από το σπίτι,πηγαίναμε σε συναντήσεις μεγάλων..και υπομέναμε όλα τα “βασανιστήρια” των πολιτικών συναθροίσεων, νύστα, τσιγάρα, φωνές. Έτσι εγώ μεγάλωσα με το όραμα της μαμάς μου, που φυσικά πολύ νωρίς είδα τις διαπλοκές, τα συμφέροντα, τους ισχυρούς, το κέρδος, τα χτυπήματα κάτω από τη μέση..πολύ νωρίς για ένα παιδί. Παρ’ όλα ταύτα…θέλω να είμαι αισιόδοξη και διατηρώ την πίστη μου στους Ανθρώπους.

Πόσο εύκολο ήταν να “βγείς” στο επάγγελμα μετά την γέννηση του παιδιού σου?

Καθόλου εύκολο! Όταν τελείωσα τη σχολή “Εμπρός” το 2010 είχα αποφασίσει πως δεν έχω το απαραίτητο στομάχι για τον χώρο. Αφού έγινα μάνα και αφιερώθηκα στο παιδί μου, ήρθε η ώρα φαίνεται, το στομάχι μου δυνάμωσε (χαχα). Αρχικά συνεργάστηκα με τον συμμαθητή μου από την σχολή Θεοδόση Παπαδημητρόπουλο, που του οφείλω το πρώτο έναυσμα και εν συνεχεία με εμπιστεύτηκε με αγάπη και οικογενειακή θαλπωρή ο υπέροχος Ακίνδυνος Γκίκας, δάσκαλος μου στο Εμπρός… Τι να πω για τον Ακίνδυνο? Του χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ!!! Κάναμε 3 δουλειές μαζί, παιδικό θέατρο (η χαρά την κόρης μου, ερχόταν σε κάθε παράσταση!), έκανα και μεταγλώττιση με σκηνοθέτη τον Ήρωα των παιδικών μας χρόνων (Λιονέλ, Δρακουμέλ κ.ά.). Ήταν η πρώτη θεατρική μου οικογένεια,όλη η ομάδα.
Έπειτα η συνεργασία με τον Βασίλη Βασιλάκη, σα να γνώρισα τον Κούν.. πάντα οι μαθητές του, φέρουν κάτι από τον Δάσκαλο. Με τον Βασίλη Βασιλάκη, πραγματοποιήθηκε ένα μεγάλο μου όνειρο, κάναμε περιοδεία “μπουλούκι”,  όπως παλιά. είχαμε  όμορφο δέσιμο σαν ομάδα.
Και τώρα με τον Ιωάννη Παπλωματά, πράος και γλυκός (μουσικός γαρ) που μου εμπιστεύτηκε έναν τόσο άπαιτητικο ρόλο.
Στάθηκα τυχερή,να συνεργαστώ με ανθρώπους που ξέρουν την δουλειά και την αγαπούν πολύ ώστε να μεταλαμπαδεύσουν την τέχνη στους νεότερους.
Η δυσκολία βέβαια, με το παιδί υφίσταται, γιατί κάθε μέρα το κουδούνι χτυπάει στις 8.15!!!
Η ομορφιά της τέχνης μας, έγγειται στους ανθρώπους που συναντάμε, έχει πει εύστοχα μια αγαπημένη μου σκηνοθέτης, η Λίλλυ Μελεμέ. Εύχομαι να συνεχίσω να συναντώ ωραίους ανθρώπους.

Μελλοντικά σχέδια.

Άγνωσται αι βουλαί.

Προς το παρόν ονειρεύομαι την πόλη μου, τον Άγιο Νικόλα Κρήτης.,. Ξέρετε,η “Ανάσταση” είναι τόσο φαντασμαγορική στην λίμνη μας..αδημονώ να βρεθώ πάλι στα γνωστά μου λημέρια.

σας ευχαριστώ για τις καίριες ερωτήσεις σας.

 

Πληροφορίες για την παράσταση Μακμπέθ Φόνος. Αίμα. Ο Βασιλιάς νεκρός. στην Αθηναϊκή Σκηνή