Μανώλης Καζαμίας: “Είμαστε τα σύγχρονα «ποντίκια» που παλεύουμε για την επιβίωση με όλη μας τη δύναμη!”

 

Φέτος συνεργάζεστε με τον  Βασίλη Μπισμπίκη, ο οποίος και σε σκηνοθετεί. Πώς προέκυψε η συνεργασία αυτή;

 

Με τον Μπισμπίκη συναντηθήκαμε στην σκηνή ως ηθοποιοί σε δύο παραστάσεις που σκηνοθέτησε ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος στο «Καζιμίρ και Καρολίνα» και στο «θείο Βάνια».   Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα και τώρα συνεργαζόμαστε στο «Άνθρωποι και Ποντίκια ». Το να δουλεύεις με τον Βασίλη είναι ευτυχία . Μια άψογη συνεργασία!!!

 

Συμμετέχεις στο ανέβασμα ενός κειμένου που δεν ανεβαίνει συχνά στο θέατρο, το «Άνθρωποι και ποντίκια» του Τζον Στάινμπεκ. Πες λίγα λόγια για το κείμενο και τον ρόλο σου.

 

Πρόκειται για ένα σκληρό κείμενο με χυδαία γλώσσα όπου η απειλή της μοναξιάς, η αγωνιώδη προσπάθεια για επιβίωση, η δύναμη της φιλίας, της εξουσίας τα όνειρα και η ελπίδα για μια καλύτερη ζωή, κυριαρχούν  προβάλλοντας την ωμότητα της ανθρώπινης φύσης. Υποδύομαι έναν ρόλο που λειτουργεί ως καταλύτης μέσα στο έργο. Με έντονο το αίσθημα της δικαιοσύνης, της ισορροπίας λειτουργώντας συνδετικά ανάμεσα στους άλλους χαρακτήρες.

Θεωρείς ότι ένα κείμενο του 1937 έχει λόγο ύπαρξης στη σημερινή Ελλάδα και μάλιστα σε ένα θέατρο που βρίσκεται σε ένα σημείο της Αθήνας όπου υπάρχουν hot spot μεταναστών και προσφύγων;

Και βέβαια έχει λόγο ύπαρξης και βρίσκεται στο κατάλληλο μέρος. Άλλωστε η ιστορία διαδραματίζεται στην εποχή του μεγάλου κραχ. Μια περίοδο που προκάλεσε κρίση, όχι μόνο στην εργασία, καθώς υπήρχε ανεργία και μεγάλη φτώχια αλλά και στους ανθρώπους με όνειρα ματαιωμένα. Με υπαρξιακά ερωτήματα, κρίσεις στις σχέσεις και στο εγώ –  και μια έντονη ανάγκη αναπροσαρμογής στόχων της ίδιας της ύπαρξης μέσα σε μια διαβρωμένη κοινωνία. Πιστεύω ότι βιώνουμε μια ανάλογη συνθήκη, δεν είναι η ίδια αλλά παρουσιάζει ομοιότητες. Τα ερωτήματα και οι προβληματισμοί που τίθενται στο έργο σα κεντρικό άξονα, μοιάζουν πλέον οικεία.

 

Πώς βλέπεις την κατάσταση στη χώρα μας;

Σίγουρα δεν είναι η καλύτερη περίοδος αυτή που ζούμε. Βέβαια ζήσαμε μια μεγάλη περίοδο όπου ο καταναλωτισμός και η εφήμερη ασυδοσία μας οδήγησαν σε μια ηθική και πολιτιστική πτώση. Αυτό που ζούμε τώρα είναι το αποτέλεσμα αυτής της περιόδου. Από τη μια πλευρά εντάθηκαν ο ανταγωνισμός και τα προβλήματα της καθημερινότητας, το άγχος, η αγωνία της επομένης μέρας. Από την άλλη αναγκαστήκαμε να σκύψουμε μέσα μας και να ψάξουμε να βρούμε την ουσία μας, είδαμε λίγο την ψυχή μας, ενωθήκαμε με κάποιο τρόπο για να αντιμετωπίσουμε τα δεινά μας. Βέβαια είναι ανησυχητικό ότι μέσα σε όλα αυτά βρέθηκε έδαφος για να αναπτυχθούν ακραίες τάσεις ή ότι η ανθρώπινη ζωή για τους ισχυρούς ταυτίστηκε με αριθμούς και έτσι φτάσαμε να θεωρούμαστε αριθμοί και να υποβαθμίζεται η αξία της ζωής. Κατά κάποιον τρόπο είμαστε τα σύγχρονα «ποντίκια» που παλεύουμε για την επιβίωση με όλη μας τη δύναμη. Θα τα καταφέρουμε; Θα το δούμε…

 

Έχεις κάποια όνειρα/ρόλους που θέλεις να πραγματοποιήσεις επί σκηνής;

Ίσως νεότερος να σου έλεγα ότι μου αρέσει αυτός ή εκείνος ο ρόλος. Μέσα από την εμπειρία μου όμως πλέον θεωρώ ότι οι ρόλοι δεν είναι τόσο συγκεκριμένοι και απόλυτοι. Θέλω να παίζω ρόλους που με εξελίσσουν υποκριτικά, με ωριμάζουν σαν ηθοποιό και σαν άνθρωπο. Να υπάρχει η πρόκληση, ο «δρόμος» για να τους φτάσεις. Επομένως όνειρο μου είναι ο επόμενος ρόλος που θα με βάλει στην διαδικασία να ξανακάνω το «ταξίδι», να ζήσω την εμπειρία…

Ποια είναι τα σχέδια σου για το θεατρικό σου μέλλον;

Το μέλλον ούτε να το σχεδιάσουμε μπορούμε, ούτε να το προβλέψουμε. Σίγουρα στον χώρο που κινούμαι, το μέλλον είναι αβέβαιο. Αλλά θέλω να ζω το παρόν. Τώρα βρίσκομαι στο θέατρο Cartel, στο «Άνθρωποι και Ποντίκια» σε μια καταπληκτική συνεργασία και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό.

 

Πληροφορίες για την παράσταση ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΠΟΝΤΙΚΙΑ  στον Τεχνοχώρος Cartel ΕΔΩ


Η προσωπική φωτογραφία του Μανώλη Καζαμία είναιι του Πάνου Μέντζου.