ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ: ΙΖΑΝΤΟΡΑ ΝΤΑΚ η νέα παραγωγή και συνεργασία με τη Στέλλα Μιχαηλίδου

Είναι πλέον γεγονός, η συνεργασία της βραβευμένης συγγραφέως, κινησιολόγου και σκηνοθέτιδας Στέλλας Μιχαηλίδου, με το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, στη νέα μεγάλη του παραγωγή που εντάσσεται στον προγραμματισμό της νέας σεζόν και βασίζεται στο βιβλίο της, IΖΑΝΤΟΡΑ ΝΤΑΚ  (εκδόσεις Καλειδοσκόπιο). Μια φιλόδοξη μουσικοθεατρική παραγωγή που θα κάνει πρεμιέρα τέλη Οκτώβρη. Οι πρόβες ξεκινούν 1 Σεπτέμβρη και σύντομα θα ανακοινωθεί η οντισιόν για χορευτές και ηθοποιούς.

Οι συνετελεστές:

Στέλλα Μιχαηλίδου κείμενο, σκηνοθεσία, επιμέλεια κίνησης.

Λίλα Καρακώστα: σκηνικά, Δήμητρα Γιοβάνη και Πέννη Ντάνη κοστούμια και ειδικές κατασκευές, Κώστας Βόμβολος: μουσική, Αρετή Μίχου: Χορογραφίες

« Είναι η ιστορία μιας πάπιας, της «Ιζαντόρα Ντακ», που αγαπά τον χορό και θέλει να γίνει μπαλαρίνα, αλλά ο δικός της ελεύθερος και διαφορετικός τρόπος να το κάνει, προκαλεί τα απαξιωτικά σχόλια του δασκάλου της και τα γέλια των συμμαθητών της. Απογοητευμένη αποφασίζει να φύγει μακριά και να βρει έναν τόπο, στον οποίο θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή, να εκφραστεί ελεύθερα και να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα, συνεχίζοντας να χορεύει, όπως αυτή αισθάνεται όμορφα. Ξυπόλυτη», εξηγεί η Στέλλα Μιχαηλίδου, σε παλαιότερη συνέντευξή μας.

«Ο τίτλος παραπέμπει συνειρμικά στη γνωστή μεγάλη χορεύτρια Ιζαντόρα Ντάνκαν. Το βιβλίο αυτό έχει στοιχεία αναφοράς στη βιογραφία της σπουδαίας αυτής πρωτοπόρου του μοντέρνου χορού, που στο έργο της σφράγισε τον 20ο αιώνα, ανοίγοντας νέους ορίζοντες στην καλλιτεχνική έκφραση, αλλά και χαρακτήρες που τους συναντάμε στο « Το ασχημόπαπο» και το « Αηδόνι» του Χ.Κ.Άντερσεν, στη λαϊκή παράδοση και στο τραγούδι του Δ. Σαββόπουλου « Ο μύθος του κότσυφα κυρ-Σταύρου» και στο « Ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον» του Ρ. Μπαχ και γεννήθηκε ως ιδέα, πριν έξι χρόνια, για να ολοκληρωθεί και να δει τώρα το φως.

Ξεκινώ να γράψω πάντα, θέλοντας να απαντήσω σε έναν προβληματισμό, κάτι που με βασανίζει και μου χτυπάει την πόρτα. Προχωρώντας σιγά-σιγά μου αποκαλύπτεται μια ιστορία, για να με «θεραπεύσει». Στην προκειμένη περίπτωση της «Ιζαντόρα Ντακ», το ζητούμενο είναι, η συμφιλίωση με το σώμα στην πορεία της ενηλικίωσης και πώς βρίσκει κάποιος διέξοδο στον τρόπο που εκφράζεται και βλέπει τα πράγματα στον καλλιτεχνικό χώρο, αλλά και στην καθημερινότητα. Υπερπηδώντας τα προβλήματα της περιθωριοποίησης, λόγω της διαφοροποίησής του από το σύνολο και τις προκαθορισμένες φόρμες, «σχολές» και συμπεριφορές. Πράγματα που τον κρατούν εγκλωβισμένο, φρενάροντας τη δημιουργική του σκέψη, αφαιρώντας του το δικαίωμα να συμμετέχει, να προτείνει και ως μέλος μιας ομάδας, να έχει τη δυνατότητα να είναι ευτυχισμένος, κάνοντας κάτι που αγαπά, ξεπερνώντας προκαταλήψεις και στερεότυπα, που οδηγούν στη στείρα έκφραση, τον κοινωνικό ρατσισμό και την κοινωνική ομογενοποίηση.

Αυτό είναι μονόδρομος για να είναι ο κάθε άνθρωπος δημιουργικός και ευτυχισμένος, ο κόσμος ειρηνικός και κάθε μορφή τέχνης να εξελίσσεται και να πηγαίνει τα πράγματα παρά πέρα. Όλοι έχουμε δικαίωμα στο όνειρο, αρκεί να το θέλουμε πραγματικά πολύ, να δουλεύουμε γι αυτό και να τολμούμε. Ποιος είναι αυτός, που θα προκαθορίσει, ποιοι είμαστε και τι θα κάνουμε; Κάθε άνθρωπος με ταλέντο, που μένει ανεκμετάλλευτο, χωρίς να του δοθεί η ευκαιρία να εκφραστεί, είναι μια χαμένη ευκαιρία για την ανθρωπότητα-κοινωνία να εξελιχθεί».

Το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης ξεκινά μια νέα εποχή με δικές του ποιοτικές  παραγωγές, θέλοντας να αναδείξει εκ νέου τη δυναμική του και τον σημαντικό του ρόλο στον χώρο της τέχνης. Αναμένουμε με μεγάλη προσμονή και προσδοκίες τη συνέχεια.

@Μαρία Μαυρίδου