Μια ιστορία που σε πονάει σίγουρα κάτι αξίζει!

Αξίζει γιατί ότι σε πονάει σημαίνει πως είναι και ζωντανό! Είναι εκεί! Είναι εκεί για σένα! Δεν αξίζει στον πόνο για παράδειγμα να του κλείνεις την πόρτα! Ίσα ίσα πρέπει να τον αφήνεις να σου χτυπάει την πόρτα κι εσύ να τον καλωσορίζεις. Το σίγουρο που θα πετύχεις θα είναι να τον κάνεις απ’ την αρχή να σε φοβηθεί και να μην είναι και τόσο σίγουρος για τη δύναμή του. Θα σε πονέσει. Το ξέρει και το ξέρεις κι εσύ. Αν όμως σε δει από την αρχή προετοιμασμένο και υποψιασμένο, δεν θα είναι το ίδιο αμείλικτος μαζί σου. Θα σκεφτεί πριν κάνει την όποια του κίνηση. Οπότε καλύτερα να πονέσεις παρά να περνάει η ζωή και να μη γίνεται τίποτα. Δε λέω, καλύτερα να έρχεσαι αντιμέτωπος με άλλα συναισθήματα πιο ευχάριστα, αλλά γιατί να μη βρεις τρόπο να θωρακίσεις τον εαυτό σου απέναντι στα δυσάρεστα συναισθήματα, που μεταξύ μας, μην το πείτε παραέξω, είναι κομματάκι περισσότερα;!

Και τώρα που τα λέμε! Ο πόνος μοιάζει και λίγο με τον φόβο! Το πιο χαζό από όλα τα συναισθήματα για μένα! Τι πάει να πει φοβάμαι;! Εγώ όταν πιάνω τον εαυτό μου να φοβάται, βάζω μπροστά το ρήμα δοκιμάζω, ρισκάρω, βλέπω. Ο φόβος είναι ένα ανύπαρκτο συναίσθημα για μένα. Συνήθως φοβόμαστε κάτι που δεν το ξέρουμε! Αφού δεν το ξέρω γιατί το φοβάμαι; Φοβάμαι κάτι που μου είπαν πως πρέπει να το φοβάμαι! Δεν θα ακούσω τους άλλους, θα ακούσω εμένα! Θα έρθω αντιμέτωπος και θα αποφασίσω μετά αν φοβάμαι πραγματικά ή όχι! Δεν προσπαθώ να ακυρώσω το φόβο, αλλά αφού εμένα με βοηθάει αυτή η αντίστροφη σκέψη μπορεί να βοηθήσει και κάποιον άλλο! Έτσι κάνω και με τον πόνο! Και δεν εννοώ τον σωματικό πόνο, αλλά τον ψυχικό πόνο! Καμιά φορά αναγκάζω / ωθώ τον εαυτό μου προς τον πόνο για να μηδενίσω όλα μου τα συναισθήματα και να καταφέρω να σκεφτώ πιο καθαρά! Πονάει δε λέω, αλλά είναι επιλογή μου. Άλλωστε πρώτα έρχεται ο πόνος, καταλαβαίνεις ότι πονάς και μετά λες πόνεσα! Δε γίνεται να πονάω πριν πονέσω φοβούμενος πως μπορεί και να πονέσω! Άρα που καταλήγουμε;
Πόνος = φόβος (περίπου)
Φοβάμαι = δοκιμάζω = ρισκάρω = βλέπω = φοβάμαι (περίπου)

Ας περάσουμε όμως και στο θέμα μας γιατί μέχρι τώρα δεν είπαμε και τίποτα. Μια ιστορία που σε πονάει σίγουρα κάτι αξίζει. Φυσικά και αναφέρομαι στις ανθρώπινες σχέσεις. Μόνο αυτές αξίζουν. Οι άνθρωποι που σε πονάνε σίγουρα κάτι αξίζουν! Προσοχή! Όχι εκείνοι που σε πονάνε και φεύγουν. Εκείνοι που σε πονάνε και μένουν. Και σου εξηγούν. Και συζητάνε. Και προσπαθούν να γίνουν καλύτεροι και να σε κάνουν κι εσένα καλύτερο. Όχι γιατί έτσι ξύπνησαν ένα πρωί και θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο κι εσένα μαζί, αλλά γιατί σε βλέπουν να χάνεις το δρόμο και δεν θέλουν να σε αφήσουν να χαθείς. Γιατί έκανες μια μαλακία κι επειδή ξέρουν πως είναι και την έχουν πατήσει κι οι ίδιοι, θέλουν να σε γλιτώσουν απ’ τη διαδρομή αυτή για να σε κάνουν να κερδίσεις ένα δρόμο πιο εύκολα, πιο γρήγορα μιας κι αυτοί τον περπάτησαν ηδη και μάλιστα ήταν δύσκολα. Γιατί σε νοιάζονται κι ας σου φωνάζουν, γιατί θέλουν το καλό σου και καμιά φορά μπορεί να το παρακάνουν. Γιατί ενώ μπορεί να καταλαβαίνουν πως σε έχουν πρήξει, σε ρωτάνε μήπως βαρέθηκες να τους ακούς! Γι’ αυτούς τους ανθρώπους αξίζει ο πόνος.

Γι’ αυτό λοιπόν, να δοκιμάζετε, να ρισκάρετε, να βλέπετε και να αποφασίζετε, με πόνο ή χωρίς. Το πολύ πολύ να σε πούνε και μαζόχα, ε και;!

Γράφει ο Δημήτρης Οικονόμου, συγγραφέας, ένας ανήσυχος συγγραφέας.