Μιχάλης Οικονόμου: Ο καθένας μας πρώτα να κοιτάξει ειλικρινά, να αγαπήσει, να αποδεχτεί τον ίδιο του τον εαυτό!

Μιλήστε μας για τις Ιδιωτικές Ζωές.

Οι “Ιδιωτικές Ζωές” (1930) πρωτοπαρουσιάστηκαν με τον Νόελ Κάουαρντ, τη Γκέρτρουντ Λόρενς και τον Λόρενς Ολίβιε στην Αγγλία και τη Νέα Υόρκη, και το 1931 το έργο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με τη Νόρμα Σίρερ. Έκτοτε έχει ανέβει δεκάδες φορές σε όλο τον κόσμο.

Η υπόθεση έχει ως εξής. Οι Έλιοτ και Αμάντα παντρεύονται και σύντομα χωρίζουν. Μετά το διαζύγιο, παντρεύονται νέους συντρόφους και ξεκινώντας την καινούργια τους ζωή φεύγουν για τον μήνα του μέλιτος. Θα ξανασυναντηθούν όμως, αφού τυχαία επέλεξαν τον ίδιο προορισμό και το ίδιο ξενοδοχείο γι’ αυτό το μοναδικό ταξίδι. Αυτή η σύμπτωση θα αναθερμάνει την θυελλώδη σχέση τους προκαλώντας μια σειρά από κωμικοτραγικά και επικίνδυνα επεισόδια μεταξύ των πρώην και των νυν συζύγων.

 

-Πώς είναι να μοιράζεστε στην σκηνή τον ίδιο ρόλο του/της Αμάντα με την Ζέτα Μακρυπούλια;

Είμαι ο Αμάντα, και λέω «ο», γιατί στην παράστασή μας σκηνοθετικά ο κάθε ρόλος έχει οριστεί να παίζεται και από άντρα και από γυναίκα, εναλλάξ. Είμαι η αρσενική πλευρά της Αμάντα, δηλαδή. Μοιράζομαι τον ρόλο μαζί με τη Ζέτα Μακρυπούλια, και αυτό είναι κάτι αρκετά δύσκολο δεδομένου ότι για κάποιες σκηνές συνεχίζει τον ρόλο μου επι σκηνής η Ζέτα, κι έτσι εγώ πρέπει να ξαναπιάνω τη συνέχεια του ρόλου κάθε φορά με συνέπεια από κει που μου τον παραδίδει. Την ίδια ακριβώς δυσκολία έχει και η Ζέτα. Υπάρχουν σκηνές στην 1η πράξη που εναλλάσσεται μεταξύ μας ταχύτατα ο ρόλος τέσσερις φορές μέσα σε ενάμισι λεπτό! Αυτός ο ρόλος ούτως ή αλλως πρόκειται για μια δύσκολη υπόθεση, δεδομένου ότι κατά καιρούς έχει παιχτεί από τις Μάγκι Σμιθ, Ελίζαμπεθ Τέιλορ, Τζόαν Κόλινς, Κιμ Κατράλ και τη δική μας Έλλη Λαμπέτη. Είμαι όμως πολύ χαρούμενος που αντιμετωπίζω μαζί με τη Ζέτα, που είναι ένας υπέροχος άνθρωπος και συνάδελφος, μια τέτοια πρόκληση.

 

-Στο έργο οι χαρακτήρες θέλουν να αποδράσουν ή και να αναβάλλουν την αντιμετώπιση των προβλημάτων, τελικά τι είναι αυτό που καταφέρνουν? Πιστεύετε ότι το ίδιο συμβαινει και στην κανονική μας ζωή;

Το έργο είναι ξεκάθαρα ένα έργο απόδρασης. «Σ’ αυτό το έργο είμαστε όλοι πλούσιοι», είναι μια ατάκα που λέω κάποια στιγμή. Οι ήρωες στο έργο μας, λάτρεις του στυλ και του αισθητισμού, δεν αντιμετωπίζουν κάποιο οικονομικό πρόβλημα, κι όμως εδώ πρόκειται για ένα έργο απόδρασης των ηρώων από τα προβλήματά τους. Είναι εγκλωβισμένοι ανάμεσα στην ίδια τους την πλήξη και την εγωπάθεια, δεν ακούν ποτέ πραγματικά τον άλλον, και ακριβώς γι΄ αυτό το λόγο δε βρίσκουν πουθενά τη ευτυχία, κάθε όνειρό τους διαψεύδεται, γιατί δεν κάνουν στις σχέσεις τους καμία αλληλοπεριχώριση για τον άλλον. Πρόβλημα αξιών; Ίσως. Σήμερα άλλωστε η ρίζα της (όχι μόνο οικονομικής) παρακμής δεν κρύβεται άραγε και στο ότι είναι ο καθένας κλεισμένος μέσα στο εγωπαθές προσωπικό του σύστημα, και δεν ανοίγεται καθόλου εύκολα στον άλλον, μπας και σπάσει την κλεισούρα του;

Στη 2η  και 3η πράξη οι  ήρωες είναι κλεισμένοι, αυτοφυλακισμένοι μέσα σ ένα πανάκριβο διαμέρισμα στο Παρίσι, και συνεχώς τσακώνονται. Δεν  κάθονται ποτέ όμως να λύσουν τα προβλήματά τους ανθρώπινα, συνεχώς το αναβάλλουν, πείθουν τον εαυτό τους πως όλα πάνε καλά, κι έτσι τα βρίσκουν συνεχώς μπροστά τους, μέχρι που -μέσα βέβαια από πολύ σαρκασμό, ειρωνία και καυστικό χιούμορ- βουλιάζουν μέσα σε αυτά όλο και πιο πολύ.

Κατά βάθος όμως, όπως και όλοι μας, αναζητούν την αγάπη. Αυτή όμως η πορεία, όπως και στη ζωή, έτσι και στην παράστασή μας, αρχίζει με επιτυχία μόνο αφού ο καθένας κοιτάξει πρώτα ειλικρινά, αγαπήσει και αποδεχτεί τον ίδιο του τον εαυτό.

-Το έργο αμφισβητεί τα πάντα. Διακωμωδεί θέματα ταμπού, όπως είναι η κοινωνική τάξη, το φύλο και η σεξουαλικότητα. Πόσο αναγκαία είναι σήμερα αυτή η διακωμώδηση;

Και το έργο, μα και η σκηνοθετική ματιά με την εναλλαγή των φύλων έχουν κοινό στόχο, να σπάσουν τα στερεότυπα για το τι θεωρούμε “φυσιολογικό” για έναν άντρα ή μια γυναίκα, για ενα str8 ζευγάρι, ή για ένα ζευγάρι gay. Στις ιδιωτικές ζωές του καθενός κανείς δεν ακολουθεί κανένα στερεότυπο. Αυτός ο δρόμος θεατρικά, έχει έναν πυρήνα χιουμοριστικό και σατιρικό, και γι’ αυτό ακριβώς το λόγο μας επιτρέπει να αμφισβητήσουμε και να διακωμωδήσουμε θέματα ταμπού, όπως είναι η κοινωνική τάξη, το φύλο και η σεξουαλικότητα. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η αξία του. Μέσα από το πρίσμα μιας τέτοιας αισθητικής άλλωστε, και πόσο μάλλον στο θέατρο που, είτε ως ηθοποιοί είτε ως θεατές, συμμετέχουμε στο παιχνίδι της σύνθεσης, μπορούμε να αποδομήσουμε τα πάντα, ακόμα και τις πιο ισχυρές εικόνες αρρενωπότητας και θηλυπρέπειας μέσα μας, καθετί που μας δεσμεύει και μας καταπιέζει. Η σύναξη στο θέατρο δεν είναι πια μια έξοδος από το σπίτι μας, μα και από τις παγιωμένες μας θέσεις που καλό είναι που και που να φρεσκάρονται και να ανανεώνονται.

 

-Ποια φράση του έργου είναι η αγαπημένη σας και γιατί;

«Σε αυτό το έργο είμαστε όλοι πλούσιοι» : Οι ήρωές του έργου δρουν με συγκεκριμένο στυλ, το οποίο εμπεριέχει την ειρωνεία, τη δυσαρμονία, την υπερβολή, τη θεατρικότητα, το χιούμορ, το κιτς, ακόμα και τη χυδαιότητα. Οι ήρωες εδω είναι η αποθέωση του χαρακτήρα, δεν έχει να κάνει τόσο με το τι λες, αλλά κυρίως με το πώς το λες. Είναι το στυλ που μετράει πιο πολύ από το περιεχόμενο. Είναι πάνω από όλα ένας τρόπος να ερμηνεύουμε τα πράγματα, μέσα από ένα συγκεκριμένο πρίσμα διακωμώδησης και υπερβολής.

 

 

-Μελλοντικά σχέδια;

5 και 6 Νοέμβρη θα κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης η μεγάλου μήκους ταινία που συμμετείχα, «Η Μπλε Βασίλισσα» του Αλέξανδρου Σιπσίδη, την οποία ανυπομονώ να δω και να την μοιραστούμε με το κοινό.

Τις Τρίτες θα με βρίσκετε και στον «Ξένο» του Αλμπέρ Καμύ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τσιάμη, στο Από Μηχανής θέατρο. Μια παράσταση που αγαπώ πολύ παίζεται για 2η χρονιά, μαζί με τους Γεράσιμο Μιχελή, Κλεοπάτρα Μαρκού και Μιχάλη Βαλάσογλου σε διπλή διανομή με μένα, κάθε Δευτέρα.

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση ιδιωτικές  Ζωές  στο Θέατρο Γκλόρια ΕΔΩ

 

 

Πλήροφορίες για την δεύτερη παράσταση που εμφανίζεται (κάθε Τρίτη)  ο Μιχάλης Οικονόμου  Ο ΞΕΝΟΣ του Αλμπέρ Καμύ στο Από Μηχανής Θέατρο