ΝΙΝΑ ΡΑΠΗ – Splinters: “Ο έρωτας έχει τη δική του ορμή. Περιέχει την έκσταση είναι αλάνθαστος και έχει τη δική του δυναμική”

Β: “Αλλά ποιος θέλει τον πάγο όταν μπορείς να νιώσεις

την κάψα της στιγμής, την κάψα της επιθυμίας, την κάψα του τρυφερού ψιθύρου. Ψιθύρου;

Γιατί να ψιθυρίσεις όταν μπορείς να φωνάξεις;

Να φωνάξεις και να ακουστείς.

Να φωνάξεις και να φωνάξει.

Να αλληλοκουφαθείτε”.

Α: “Γιατί δεν μ’ ακούς ποτέ;”

Η παράσταση κλείνει, όπως ακριβώς ξεκίνησε. Απόλυτο σκοτάδι. Το φως σιγά-σιγά μειώνεται. Τα σώματα των ηθοποιών ενώνονται. Είναι εσύ, εγώ, αυτοί, αυτός, αυτή. Σβήνει το ολόγραμμα της σάρκας τους και χάνονται τα πρόσωπά τους από το οπτικό μας πεδίο. Η εκκωφαντική σιωπή που προκαλούν οι λέξεις που ειπώθηκαν, έγιναν σκέψεις μας και αντηχούν στο μυαλό μας. Μόνος, αλλά μαζί. Ελεύθερος, αλλά υποταγμένος. Πέταγμα, ταξίδι και φυλακή, συρματόπλεγμα. Θέλω – σε θέλω ή έχω ανάγκη- σε έχω ανάγκη. Αδιαφορώ κι ενδιαφέρομαι. Διεκδικώ και συμβιβάζομαι. Υπάρχω και εξαφανίζομαι. Αναπνέω κι ασφυκτιώ. Αγάπη, έρωτας, ζωή, σεξ, συνύπαρξη, σύγκρουση, διάλογος, τρυφερότητα, παράπονο, οδύνη, πανικός, ασφάλεια κι ανασφάλεια, ελπίδα κι απογοήτευση, λύση και αδιέξοδο, σιωπές και κραυγές. Δίπολα ανθρώπων, εννοιών, καταστάσεων που αφήνουν αιώνια ερωτηματικά της ύπαρξής μας να αιωρούνται, μέσα από συνεχείς διαπιστώσεις. Εσωτερικό ταξίδι και παιχνίδι λέξεων και σχέσεων. Ποιός είμαι; Τι θέλω; Τι μπορώ; Τι αντέχω; 7 μονόπρακτα, 7 ιστορίες ανθρώπων, 7 ζευγάρια.  Δίνουν απαντήσεις με τα ερωτηματικά τους και θέτουν ερωτήσεις με τις απαντήσεις τους.

Το Splinters είναι η νέα δουλειά της Νίνας Ράπη, που έπειτα από την επιτυχή παρουσίαση της, στο Small Argo Full of Art, στην Αθήνα, ανεβαίνει στη σκηνή του Θεάτρου Τ, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Μιχαήλ, ως τις 28 Φεβρουαρίου. Η συνάντηση με την καταξιωμένη συγγραφέα, λίγο πριν την παρουσίαση του ομώνυμου βιβλίου της (εκδ. ΣΟΚΟΛΗ), στον Ιανό, (Πλατεία Αριστοτέλους Θεσσαλονίκη, Τρίτη 6 Φεβρουαρίου,7μμ), με ομιλητές την Αμαλία Κοντογιάννη, θεατρολόγο, τον Αλέξανδρο Μιχαήλ και την Έλση Σακελλαρίδου, Ομότιμη Καθηγήτρια Α.Π.Θ., είναι μια ευχάριστη αποκάλυψη. Μια γυναίκα με άποψη, δυναμισμό, αδιαπραγμάτευτη αλήθεια, ελεύθερο πνεύμα και φωτεινή προσωπικότητα που αντανακλάται στο ανεπιτήδευτο χαμόγελό της. Επικοινωνιακή και άμεση, διαθέτει το εύστοχο χιούμορ και την απλότητα του ευφυούς ανθρώπου και λέει τα πράγματα με τ’ όνομά τους, σε μια άκρως ενδιαφέρουσα συζήτηση, εφ’ όλης της ύλης, όπου αναφέρεται και στο νέο της έργο Α (Βεβαιότητες) που θα παρουσιαστεί την άνοιξη στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Το παιχνίδι με τις λέξεις άρχισε νωρίς. Στην εφηβεία γράφοντας ποίηση, επηρεασμένη από μια φίλη της ποιήτρια. Στα δεκατρία, λοιπόν, έγραψε το πρώτο της ποίημα που ήταν ερωτικό. Ένα ποίημα που η τύχη το φερε να πέσει στα χέρια του αδερφού της που την ανέκρινε, για να μάθει “ποιός το έγραψε αυτό;”. Τότε για να αποφύγει την αντιπαράθεση, είπε πως είναι της φίλης της. «Είναι η πρώτη εμπειρία λογοκρισίας και αυτολογοκρισίας θα έλεγα, στη συγγραφική μου εξέλιξη», λέει γελώντας. Από τα ποιήματα, περνά στα διηγήματα και  μετά στα θεατρικά έργα. Τέλη της δεκαετίας του ’80, ξεκινούν στο Λονδίνο, όπου ζει και εργάζεται πλέον, δραπετεύοντας από την ελληνική πραγματικότητα, ένα πλήθος εργαστήρια δημιουργικής και θεατρικής γραφής. Ενθουσιάζεται. Θέλει να τα παρακολουθήσει όλα! 
Στο πρώτο που συμμετέχει, είναι ανάμεσα σε αυτούς που επιλέγεται το απόσπασμα του έργου τους να ανέβει, προκειμένου να παρουσιαστούν δείγματα δουλειάς των συμμετεχόντων  και ορίζουν μια σκηνοθέτρια που θα αναλάβει το δικό της κείμενο.

Η τύχη της χαμογελά, αφού η συγκεκριμένη σκηνοθέτις διαθέτει και δικό της θέατρο, στο οποίο και την ξεναγεί. Εκείνη τη στιγμή, ζει μια μυσταγωγική εμπειρία. Ένας νέος, ανεξερεύνητος και γοητευτικός κόσμος ανοίγεται μπροστά της και τη συναρπάζει. Το Θέατρο! Η πρώτη αυτή παρουσίαση του έργου της αφήνει μια απογοήτευση αφού στην  προσέγγισή του δεν νιώθει πως αποδίδεται η εσωτερικότητα των κειμένων. Αλλά η ικανοποίηση έρχεται όταν κερδίζοντας τον θαυμασμό των υπευθύνων της διοργάνωσης  της προτείνεται να ανέβει το απόσπασμα ως  ολοκληρωμένη θεατρική παράσταση. Το πέρασμα στο θέατρο της δίνει πλέον τη δυνατότητα, να δει με σάρκα και οστά τα πρόσωπα που έχει πλάσει, βλέποντάς τα στη σκηνή. Είναι όμως, και η σκηνοθεσία κάτι που την ενδιαφέρει;

«Δεν επιδιώκω να σκηνοθετώ τις δουλειές μου. Το έκανα μια φορά στο Λονδίνο και μια φορά για ένα μονόπρακτο στην Αθήνα. Θεωρώ, πως η ψυχολογία του συγγραφέα από του σκηνοθέτη είναι διαφορετικές. Η δική μου είναι συγγραφική. Θέλω το τρίτο μάτι και την σκηνοθετική προσέγγιση, την εικαστική ματιά. Εκπλήσσομαι ευχάριστα, όταν βλέπω τις εικαστικές σκηνοθετικές ερμηνείες και είμαι ανοιχτή, σε ιδέες και προτάσεις»

Τί πραγματευόταν, αυτό το πρώτο σας έργο;   

 “Την αγάπη κ την ελευθερία. Η μάλλον όχι την αγάπη, αλλά τον έρωτα”.

-Ποιά η διαφορά ανάμεσα στον έρωτα και την αγάπη;

“Ο έρωτας έχει τη δική του ορμή. Περιέχει την έκσταση, είναι αλάνθαστος και έχει τη δική του δυναμική. Βέβαια, μπορεί με τον καιρό, να μετατραπεί σε αγάπη. Αν και όταν το ακούς αυτό σε μια σχέση, συχνά σου έρχεται, μεταξύ σοβαρού και αστείου, αυτόματα η σκέψη: «Τέλος στο σεξ!».

Η αγάπη όμως, μπορεί να έχει οποιαδήποτε μορφή. Φιλική, οικογενειακή, μητρική… είναι μια πιο ευρεία έννοια”.

 -Έρωτας ίσον σώμα – ύλη;   

«Σαφώς και ο έρωτας είναι ύλη, σάρκα. Ο έρωτας είναι αυτό, όπου το σώμα πάλλεται με ζωή, ερωτισμό, ενέργεια. Είναι μια εκστασιακή κατάσταση”.

Β:”Ποιός χρειάζεται μάτια και αυτιά και στόμα

όταν μπορεί να μιλήσει το σώμα

και να δει και να ακούσει τα πάντα;”

 -Στο Splinters, κατά προσωπική μου άποψη, το Σώμα άλλοτε γίνεται φυλακή, άλλοτε είναι η γείωση στην πραγματικότητα, άλλοτε συνδέεται με την ηδονή, την απόλαυση, την ελευθερία.  

«Σαφώς. Και τα πρώτα εκείνα χρόνια της θεατρικής συγγραφής, ζούσα μια έντονα ηδονιστική  περίοδο. Κάτι, που όμως είχε ως αποτέλεσμα και μια δημιουργική έξαρση. Τροφοδοτούσε το μυαλό και τον ψυχισμό μου, οδηγώντας σε έναν καλλιτεχνικό οργασμό. Το σεξ, σκέφτομαι μιλώντας τώρα, είναι η διαδικασία, η ανάγκη για μια βαθιά εσωτερική συνύπαρξη, αλλά σίγουρα υπηρετεί και το ένστικτο.”

Το τέλος στο ‘’Το Σώμα αγάπη μου το σώμα” (Splinters) παραπέμπει στη συμφιλίωση, την αποδοχή, την τρυφερότητα ή το συμβιβασμό;

“Για μένα το «και τι έχει για φαγητό σήμερα;», δηλώνει μια ειρωνεία, μια υπόγεια παραδοχή του αδιέξοδου, αλλά και της κατανόησης πως στο τέλος αυτά τα δύο άτομα θέλουν να είναι μαζί. Για τον Αλέξανδρο Μιχαήλ, σκηνοθέτη της παράστασης, η στιχομυθία για το  φαγητό δείχνει τρυφερότητα. Μπορείς να το δεις και από αυτή την οπτική”.

Τώρα που το λέτε, σκέφτομαι πως το φαγητό, ειδικά σε μας τους μεσογειακούς λαούς, εμπεριέχει και την έννοια της σύνδεσης, της συνεύρεσης, της συμφιλίωσης, της ένδειξης φροντίδας και αγάπης, αλλά και της ασφάλειας και θαλπωρής των παιδικών χρόνων. Κι από την άλλη, έχουμε την αναφορά στο φαγητό και το σεξ. Την τροφή δηλαδή, που απαλύνει την πείνα μας, σε δύο βασικές ανθρώπινες ανάγκες.

 -Και τα 7 μονόπρακτα εμπεριέχουν αντικρουόμενα μηνύματα, συγκρούσεις, εσωτερικές και μη, αντικρουόμενες έννοιες, καταστάσεις.

“Ο στόχος μου δεν είναι να δίνω σαφείς απαντήσεις. Αφήνω ερωτηματικά, με στόχο να διεγείρω τη σκέψη του θεατή. Για παράδειγμα, σ’ ένα σημείο  ή κείμενο μιλάω για την απόλυτη απουσία της ελπίδας και σ’ ένα άλλο για το αντίθετο. Το ίδιο συμβαίνει με την έννοια της ελευθερίας ή τον έρωτα”.

Αναρωτιέμαι, αν υπάρχει λόγος να μιλάμε για Queer θέατρο ή παραστάσεις. Ποιά η αναγκαιότητα αυτού του διαχωρισμού; Γιατί να μη μιλάμε απλά για θέατρο, χωρίς ταμπέλες;   

“Το να ονομάζεις κάτι είναι για μένα πολιτική πράξη αντίστασης στην κακώς εννοούμενη κατηγοριοποίηση, τη στιγμή που με το άλλοθι πως ‘όλοι είμαστε ίδιοι’, αποφεύγουμε να μιλήσουμε για τη διαφορετικότητα, ομογενοποιώντας τα πάντα. Έτσι όταν μιλάμε π.χ. για μια ερωτική κατάσταση σε μια θεατρική παράσταση  όλοι αυτόματα θεωρούν ότι αφορά μια ιστορία ανάμεσα σε ετερόφυλα ζευγάρια. Αυτό αναιρεί και διαγράφει πλήθος ανθρώπων που δεν είναι στρέητ, που όμως, θέλουν να ξέρουν, πως υπάρχουν παραστάσεις που τους αφορούν και μιλούν γι αυτούς, χωρίς προσχήματα, δικαιολογίες και υποτίμηση. Αυτό δεν σημαίνει, πως αυτού του είδους τα έργα, δεν αγγίζουν και ετερόφυλους. Στο Splinters π.χ. παρακολουθούμε ζευγάρια κάθε είδους και τις σχέσεις μεταξύ τους και τον εαυτό τους, όπου ο καθένας μπορεί να είναι γυναίκα ή άντρας.

Οι σχέσεις, γενικά αυτή την περίοδο, είναι κάτι που με απασχολεί συγγραφικά, αν και δεν συμβαίνει το ίδιο και στην προσωπική μου ζωή, όσο και αν αυτό ακούγεται παράξενο”.

 -Έχοντας χτίσει ζωή και καριέρα τουλάχιστον 20 χρόνια στο Λονδίνο, τι είναι αυτό που σας κάνει να επιστρέψετε, και μάλιστα εν μέσω κρίσης;

“ Γύρισα, για ένα συνδυασμό παραγόντων. Ξεκίνησε από ένα πολύ προσωπικό καταλύτη, την αυτοκτονία ενός ανθρώπου με τον οποίο είχα την πιο μακρόχρονη σχέση, κάτι που με τάραξε πολύ αν και είμασταν χρόνια σε απόσταση. Ταυτόχρονα, στο Πανεπιστήμιο όπου δίδασκα, άλλαξαν ριζικά οι συνθήκες. Μετέτρεψαν την παιδεία σε εμπόριο και μας φόρτωσαν, σε σημείο να δουλεύουμε σε συνθήκες εκμετάλλευσης. Αποφάσισα, ότι αυτό δεν ήταν κάτι με το οποίο ήθελα κάποια σχέση. Την ίδια εποχή, η Ελλάδα περνούσε χοντρή κρίση που εγώ τη βίωνα μέσα από την αδελφή μου (και την οικογένεια της), ένας άνθρωπος που μου έχει σταθεί πολύ. Ήθελα να της συμπαρασταθώ.  Ένιωσα, επίσης, κάτι σαν κάλεσμα. Σκέφτηκα, πως, αν είχα κάτι να προσφέρω, έπρεπε πλέον να το προσφέρω στην Ελλάδα. Και γύρισα. Και δεν το μετάνιωσα στιγμή”.

Συχνά μιλάμε για ένα πολύ ανοιχτό, μυημένο και ενημερωμένο αγγλικό θεατρόφιλο κοινό. Ποιά  η διαφορά με το ελληνικό; 

“Δεν νομίζω ότι το ελληνικό κοινό είναι απαραίτητα πιο συντηρητικό από το αγγλικό. Κάθε χώρα έχει τη mainstream και την alternative σκηνή της και φυσικά, το ανάλογο κοινό για κάθε είδος. Η δημιουργική έξαρση που διαπιστώνεται, παρά την κρίση, αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, βρίσκει όλο και περισσότερο αποδοχή και ανταπόκριση  και νομίζω, πως υπάρχει και εδώ  ένα κοινό που ενδιαφέρεται για κάτι διαφορετικό. Σαφώς οι Έλληνες  είναι πιο εκδηλωτικοί και άμεσοι στην αντίδρασή τους κι αυτό μ’ αρέσει”.

Πώς λειτούργησε για εσάς προσωπικά, η εμπειρία του σεμιναρίου δημιουργικής – θεατρικής γραφής, που πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο, εδώ στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο του προγράμματος σεμιναρίων του Θεάτρου Τ;

“Το σεμινάριο αυτό μου έδωσε μεγάλη ικανοποίηση. Με εντυπωσίασε το υψηλό επίπεδο των συμμετεχόντων. Άνθρωποι που γράφουν ή έχουν αποφασίσει να το κάνουν με απόλυτη συνείδηση και αφοσίωση. Το ό,τι προσέθεσα, στον τίτλο του, τη βιωματική διάσταση της γραφής, ως έναυσμα και πρωτόλειο υλικό δημιουργίας, με απελευθέρωσε από το ακαδημαϊκού τύπου σεμινάριο και παρουσίαση, με τη μορφή διάλεξης. Έγινε μια μετακίνηση. Ήμουν εκεί, για να διευκολύνω την ομάδα να γράψει και να μοιραστεί, όσα περισσότερα γίνεται. Ήταν σαν να βλέπεις την σκέψη εν δράσει. Μια απίστευτη ανταλλαγή ενέργειας. Μια ανατροφοδότηση, διαπιστώνοντας για μια ακόμη φορά, μέσα από τις ασκήσεις και τις συζητήσεις μας, την αδιαμφισβήτητη ύπαρξη και δυναμική του συλλογικού ασυνείδητου“.

-Η έφηβη Νίνα έγραφε για διαφορετικούς λόγους από τη σημερινή; 

“Τότε, στην εφηβεία, έγραφα για να εκφραστώ και ν’ αντισταθώ, στο συμβατικό, συντηρητικό, οικογενειακό περιβάλλον της μικρής κοινωνίας της επαρχίας, μια που αν και παιδί έζησα στη Θεσσαλονίκη, πέρασα την εφηβεία μου στην Καστοριά. Ήταν κάτι απελευθερωτικό και δημιουργικό.  Όμως, διαπιστώνω πως συνεχίζω να γράφω για τους ίδιους λόγους. Είναι ένας τρόπος ν αντισταθώ στον συντηρητισμό, τις προκαταλήψεις και καταναγκαστικούς τρόπους σκέψης και πράξης σε όλα τα επίπεδα και μορφές τους”.

Β: “Θέλω κι εγώ να πετάξω”

Α: “Αλλά;”

-Εκφράζεται όλο και πιο έντονα η άποψη, πως υπάρχει έλλειμμα στη σύγχρονη ελληνική δραματουργία. Πως δεν παράγονται αξιόλογα έργα από Έλληνες συγγραφείς, στο βαθμό και το επίπεδο που θα περιμέναμε και θα θέλαμε.

“Δεν έχουμε κατάλληλες δομές που να υποστηρίζουν τη σύγχρονη ελληνική συγγραφή, δίνοντας παράλληλα τη δυνατότητα, τα έργα που θα παραχθούν σε εργαστήρια, να ανέβουν στη σκηνή και να γίνουν αποδέκτες σοβαρής, αντικειμενικής κριτικής ανάλυσης, απαλλαγμένης από προκαταλήψεις και τη διάθεση, μιας a priori υποτίμησης. Αυτή τη στιγμή, γίνεται μια προσπάθεια από το Εθνικό με εργαστήρια για νέους θεατρικούς συγγραφείς, όπου επιλέγονται  και ανεβαίνουν 2-3 έργα, από αυτά που παράγονται. Αυτό είναι καλό. Το αρνητικό όμως είναι, πως σε αυτά διδάσκουν σκηνοθέτες κι αυτό με εξοργίζει. ¨Είναι κάτι που από μόνο του, ρίχνει φως στο γεγονός, ότι δεν υπάρχει σεβασμός στον συγγραφέα. Οι συγγραφείς, πρέπει να διδάσκουν συγγραφή. Τέλος!

Υπάρχουν όμως, και άλλα θετικά βήματα υποστήριξης του σύγχρονου ελληνικού έργου, όπως: Το Φεστιβάλ Σύγχρονων Ελληνικών έργων της Λία Βιτάλη (Αγγέλων Βήμα), το Φεστιβάλ Αναλογίων της Σίσσυ Παπαθανασίου (Πρώτα στο Εθνικό, τώρα στο Θέατρο Τέχνης) και πιο πρόσφατα, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, το Φεστιβάλ Ελληνικών Έργων, αυτή την άνοιξη. Σε αυτό θα παρουσιαστούν, αναλόγια σκηνοθετημένα από νέους έλληνες σκηνοθέτες του κινηματογράφου, όπου συμπεριλαμβάνεται και το νέο μου έργο  “(Α)Βεβαιότητες”.

-Τι εξερευνά αυτή η νέα σας δουλειά;

« Όταν όλα γκρεμίζονται γύρω σου, τι κάνεις; Από που πιάνεσαι;    Μια ουτοπία; Την τέχνη; Τον έρωτα;”

Πώς λειτουργεί αυτή η κατάσταση  στο υποσυνείδητο, στη συνείδηση και την ψυχολογία; Είναι μια ακόμη πρόκληση;

«Προσωπικά το αντιμετωπίζω με τη γραφή, έναν ισχυρό κύκλο φιλίας, και διαλογισμό!  Επίσης, είμαι τυχερή που έχω μια αδερφή βράχο που με στηρίζει!»

Η συζήτηση συνεχίζεται και οι θεματικές ανεξάντλητες για να φτάσουμε στο Angelstate, μια ξεχωριστή και βραβευμένη δουλειά της. Αγαπημένο της έργο. Αφορμή, ο θάνατος 18χρονου ανιψιού που λάτρευε, από ατύχημα με μηχανή. Μια κατάθεση ψυχής που πήρε χρόνια για να ολοκληρωθεί. Προσεγγίζει την επιθυμία, την απώλεια, τις ενοχές. Μιλά για τον θάνατο  και τις αντιδράσεις 6 διαφορετικών χαρακτήρων που έχουν βιώσει το θάνατο ενός κοντινού προσώπου, με υπαρξιακή διάθεση.

“ Το έργο αυτό πήρε την πλήρη τελική του μορφή πριν δύο χρόνια. Όταν πέρασα στη μετεγγραφή του στα Ελληνικά. Η γλώσσα που είναι συνδεδεμένη με τη μνήμη και έχεις διαμορφωθεί μ’ αυτή, ίσως τελικά είναι η γλώσσα, στην οποία μπορείς να εκφράσεις τον ψυχισμό σου, στο πιο βαθύ επίπεδο.”

 

Το Splinters παρουσιάζεται, ως τις 28 Φεβρουαρίου, στη σκηνή του Θεάτρου Τ, με την σκηνοθετική υπογραφή του Αλέξανδρου Μιχαήλ. Ένας ταλαντούχος καλλιτέχνης, που εκτός από την κοινή καταγωγή του με τη Νίνα Ράπη (Καστοριά) και τη συνύπαρξη και συνεργασία τους για χρόνια, στο Λονδίνο, σκηνοθέτησε την παρουσίαση της δουλειάς της, ως επίσημη καλεσμένη συγγραφέας, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ανοιχτή Σκηνή του Δήμου Θεσσαλονίκης το 2016 στο Θέατρο Άνετον.

« Έχουμε κοινούς κώδικες επικοινωνίας και οπτική με τον Αλέξανδρο, παρά τη διαφορά ηλικίας. Υπάρχει ένας συνεχής διάλογος μεταξύ μας. Ευτυχώς δηλαδή, διότι ακούω, αρκετά συχνά στην Ελλάδα, για οδυνηρές καταστάσεις που η συμπεριφορά του σκηνοθέτη προς τον συγγραφέα είναι δικτατορική. Νομίζω, πως θα πρέπει να γίνει ένας δημόσιος διάλογος γι’ αυτό το θέμα. Κάτι άλλο που θέλω να αναφέρω, σε σχέση με το Splinters είναι η συνεισφορά της θεατρολόγου Αμαλίας Κοντογιάννη, στη διαδικασία των προβών του. H διαύγεια και ευστοχία της, στην ερμηνεία του κειμένου, ήταν εμπνευστική».

@Μαρία Μαυρίδου

Φωτογραφικό πορτρέτο: Γιάννης Κατσαρής

 *Η Νίνα Ράπη γράφει θεατρικά και διηγήματα. Τα θεατρικά της έργα, Kiss the ShadowAngelstate, Edgewise, Reasons to Hide, Lovers, Ithaca, καθώς και τα μονόπρακτα της, έχουν βραβευτεί, παρασταθεί ή αναγνωσθεί στην Αγγλία (θέατρα Gielgud, Soho, Lyric & Southbank Centre μεταξύ άλλων), Αμερική, Πορτογαλία, Ινδία – και στην Ελλάδα, στο Εθνικό θέατρο (Αναλόγια 2010). Διηγήματα της έχουν δημοσιευτεί στην Αγγλία, Αμερική και  Ελλάδα.  Δίδαξε Δημιουργική/Θεατρική Γραφή στα Πανεπιστήμια του Λονδίνου και του Greenwich για πολλά χρόνια. Διετέλεσε επίσης Ιδρύτρια και Αρχισυντάκρια του πρωτοποριακού περιοδικού Brand Literary Magazine.

 Splinters

Συντελεστές

  • Συγγραφέας: Νίνα Ράπη
  • Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Μιχαήλ
  • Κοστούμια: Μάρθα Φωκά
  • Μουσική: Μαρία Βουμβάκη
  • Σχεδιασμός οπτικής επικοινωνίας / φωτογραφία / βίντεο: Χρήστος Κυριαζίδης
  • Σύμβουλος σκηνικής δραματουργίας: Αμαλία Κοντογιάννη
  • Βοηθός σκηνοθέτη: Νίκος Κουσούλης
  • Υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων: Αθηνά Κιορπελίδου
  • Φωτογραφίες: Χρήστος Κυριαζίδης

Οι ηθοποιοί

  • Νίκος Βατικιώτης
  • Μελίνα Γαρμπή
  • Χριστίνα Γυφτάκη
  • Νίκος Τσολερίδης
  Info

Παραστάσεις: Δευτέρα-Τρίτη 21.30 & Τετάρτη 22.00

από 5 Φεβρουαρίου