Ο Μάκης Παπαδημητράτος μας μιλάει για τον “Εθνικό Ελληνορώσων”, την παράσταση που έβαλε τρίποντο στην σκηνή!

 

 

Που πιστεύεις ότι έγκειται η επιτυχία μια θεατρικής παράστασης και συγκεκριμένα του “Εθνικού Ελληνορώσων”;

Σαν γενική αρχή, πιστεύω πως το θέατρο πρέπει να γράφετε από μέλος της ομάδας και μετά η ομάδα να το δουλεύει και να το παρουσιάζει. Όλοι οι κλασσικοί αυτό έκαναν, έγραφαν τα έργα τους και μετά τα έπαιζαν στον κόσμο. Σέβομαι βέβαια και την επιλογή κάποιων να θέλουν να τα ανεβάζουν και σήμερα, αλλά προτιμώ τον τρόπο τον δικό μας, έχοντας την γνώση ότι δεν μπορούμε να φτάσουμε το μέγεθος των κλασσικών, αλλά και την ταπεινή χαρά να λέμε αυτά που θέλουμε και με τον τρόπο που θέλουμε. Βασικά αυτό το μοντέλο με ενδιαφέρει να υπηρετώ σε ότι εμπλέκομαι καλλιτεχνικά από κάθε μεριά της δημιουργίας.

Στον Εθνικό Ελληνορώσων συγκεκριμένα, θεωρώ ευτυχή συγκυρία την σύσταση όλης της ομάδας. Σε όλα τα πόστα, ιδιαίτερες προσωπικότητες και ταλαντούχα άτομα με αρκετούς κοινούς κώδικες και παρελθόν μεταξύ τους. Όλοι/ες αυτοί, στα χέρια ενός σκηνοθέτη που μπορεί να τους χειριστεί και ξέρει τι θέλει, γιατί το έργο το γέννησε μαζί με τον συγγραφέα που είναι ηθοποιός και παίζει στην παράσταση. Όλο αυτό το μίγμα μου βγάζει μια θεατρική υγεία και απολαμβάνω κάθε δευτερόλεπτο της διαδικασίας. Οι ηθοποιοί που παίζω μαζί τους είναι πολύ καλοί και είμαστε δεμένοι σαν ομάδα.

Παίζουμε ήδη τρεις εβδομάδες με επιτυχία και πολύ καλά σχόλια, αλλά ακόμα η παράσταση βελτιώνεται λίγο περισσότερο κάθε φορά και έχω την χαρά να εξελίσσομαι μαζί της.

 

Λαμογιές, συμφέροντα, “παρτάκιδες” πολίτες… Ακριβώς ότι συμβαίνει στην καθημερινότητα μας. Πόσο εύκολα μπορούν να αλλάξουν όλα αυτά;

 

Πολύ δύσκολα. Πιστεύω στους ανθρώπους, αλλά ίσως θέλει αρκετό χρόνο ένας κοινωνικός μετασχηματισμός. Πριν λίγα χρόνια είχα την αφέλεια να πιστεύω πως η οικονομική κρίση που βλέπαμε να έρχεται θα ενώσει τους ανθρώπους και θα τους μετατρέψει από καταναλωτές σε πολίτες και θα αντιμετώπιζαν την ανέχεια με αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη προς τον διπλανό τους. Αντί γι αυτό που περίμενα να δω, σήμερα βλέπω συντηρητικοποίηση, ιδιώτευση και ατομικισμό από το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας και δεν είμαι τόσο αισιόδοξος για αλλαγές προς το καλύτερο. Εκτός και αν επέλθει ένα ισχυρό σοκ στην κοινωνία και την αφυπνίσει.

Έχουμε το δικαίωμα να κατηγορούμε, να κριτικάρουμε κάποιον για κάτι που έχουμε κάνει κι εμείς;

 

Προφανώς όχι, αλλά….Δες τους πολιτικούς. Την αντιπολίτευση που θέλει να κυβερνήσει πάλι. Κάνουν αυτό ακριβώς. Ενώ έχουν καταστρέψει τις ζωές μας κατηγορούν τους κυβερνόντες ότι μας κατέστρεψαν. Χωρίς τσίπα.

Αύριο θα αλλάξουν ρόλους και οι μεν θα καταγγέλλουν τους δε.

Ο πολίτης που βιώνει αυτή την κατάσταση, έμμεσα ωθείται να κάνει το ίδιο.

Η υποκρισία γίνεται αποδεκτή κουλτούρα σε μια άρρωστη κοινωνία, όπως η δική μας και το ατομικό συμφέρον ευαγγέλιο και αυτοσκοπός.

 

Πόσο εύκολα τελικά ξεχνάμε τις δικές μας ευθύνες;

Ανάλογα το επίπεδο αντίληψης του καθενός μας και την ουσιαστική προσπάθεια για αυτοκριτική. Συνήθως οι άνθρωποι για να ξεπεράσουν τις ενοχές τους  (αν έχουν) φτιάχνουν μια θεωρία που τους αθωώνει και αναγκάζονται να την αποδεχτούν.

Θεωρούν ότι δεν φταίνε πραγματικά ή ότι αναγκάστηκαν να κάνουν αυτό που έκαναν και αφήνουν τον χρόνο να λειτουργήσει υπέρ τους.

Ο άνθρωπος αν δεν ξέχναγε θα τρελαινόταν ή θα πάθαινε.

 

Παραγράφετε μια πράξη του παρελθόντος και με ποιους όρους;

Εξαρτάται από την πράξη, το κίνητρο και τις συνέπειες προς τον αποδέκτη της.

 

Τελικά τι είναι ηθικό, δίκαιο και τι όχι;

Ηθικό και δίκαιο; Που; Δες την ελίτ που μας εκμεταλλεύεται, την κυβέρνηση που εκτελεί τις εντολές της, τα κανάλια που παράγουν συνειδήσεις, τους δικαστές και την “δικαιοσύνη”, δες την εκκλησία, τους πανεπιστημιακούς και τους “διανοούμενους” που στηρίζουν όλο αυτό το σαθρό οικοδόμημα.

Σε αυτό το γενικό πλαίσιο λοιπόν, της βρωμιάς και της αδικίας,  η ηθική μας είναι ένας προσωπικός αγώνας.

Τις αξίες μας τις προστατεύουμε και αγωνιζόμαστε γι’ αυτές κάθε στιγμή και κάθε μέρα.

Μέσα μας ξέρουμε και το ηθικό και το δίκαιο. Απλά το συμφέρον συνήθως υπερισχύει. Στην κοινωνία που ζούμε αν κάποιος βάλλει την ηθική του πάνω από το συμφέρον του θεωρείτε τρελός ή στην καλύτερη γραφικός και το σύστημα θα τον αποβάλλει.

 

Μελλοντικά σου σχέδια.

Μετά την επιτυχία του “Δε Variete vol.3” και την διαφαινόμενη επιτυχία του “Εθνικού Ελληνορώσων” το μέλλον μου λογικά θα κινηθεί μεταξύ αυτών των δύο. Θα πρέπει την επόμενη θεατρική περίοδο να γίνουν και τα δύο. Μου αρέσουν και τα δύο και τα αγαπάω και τα δύο. Ίσως το Δε Variete να είναι καινούριο με επιλεγμένα κείμενα από τα τρία προηγούμενα. Το συζητάμε. Επίσης θα ήθελα πολύ να βρεθεί χρόνος για να γυριστεί κάτι κινηματογραφικό έστω και μικρού μήκους. Όπως ο “Κλεπταποδόχος” κι “Ο Μανώλης”. Σκέψεις πολλές και χρόνος λίγος. Προέχουν οι παραστάσεις μας τώρα με τον Εθνικό και μετά η θάλασσα.

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση “Εθνικός Ελληνορώσων” στο Θέατρο Απο Μηχανής ΕΔΩ