Ο ΦΑΙΔΩΝ ΚΑΣΤΡΗΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΤΟΥ ΑΝΟΥΙΓ ΕΝ ΜΕΣΩ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ (ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ)

Συναντήσαμε τον εξαιρετικό ηθοποιό Φαίδων Καστρή και συζητήσαμε μαζί του για την παράσταση  που παίζει φέτος το καλοκαίρι, την Αντιγόνη του Ανουίγ.

 

“Η Αντιγόνη, η σκοτεινή κοπέλα που λέει ο Σεφέρης, “που θα αναδυθεί μέσα από την λιγνή, σκοτεινή και κλειστή κοπέλα, που θα γίνει η Αντιγόνη !!! λέει ο χορός, εγώ στην παράστασή μας της Αντιγόνης του Ζαν Ανούιγ. Είναι Κωνσταντίνε πάντα η ίδια που γνωρίζουμε από τον Σοφοκλή, το κορίτσι που θέλει να θάψει τον αδελφό της και να πάρει τον δρόμο της, τον τραγικό της δρόμο προς τον θάνατό της, μόνο που εδώ στην Θήβα του Ανούιγ είναι μαζί και το κορίτσι που θα λέγαμε “της διπλανής πόρτας”, ένα κορίτσι ερωτευμένο με τον Αίμονα που σφύζει από επιθυμία για ζωή κι ευτυχία !!! Καθόλου όπως στο αρχέτυπό της του Σοφοκλή, η πιστή στους θεούς και το χρέος της Αντιγόνη που έρχεται να αντιτάξει έναν κόσμο, ένα σύμπαν παλιό, αγαπημένο και σίγουρο όσο η γη απέναντι στον νόμο της πόλης απέναντι στον Κρέοντα. Η Αντιγόνη του Ανούιγ σχεδόν δεν καταλαβαίνει η ίδια την επιλογή της , νιώθει πως είναι το μόνο που μπορεί κι αυτό που μπορεί πρέπει να το κάνει !!!
13781656_1349225561771395_1073735629490731562_n
Οταν λοιπόν ο Κρέων τις αποκαλύψει “κάτω από πιοβρώμικο μυστικό της πολιτικής και της εξουσίας θα υπογράψει με το αίμα της, όταν της δείξει το “τέρας”- το τέρας που όλοι π
λέον αντικρίζουμε με δέος από την πλευρά μας και με απόλυτο κυνισμό από την δική του, της πολιτικής το τέρας λέω !!! τότε λοιπόν ξεκινά ουσιαστικά η Αντιγόνη του Ανούιγ. Η Αντιγόνη αποφασίζει και πάλι να πεθάνει κι αυτό γιατί κατανοεί πως δεν έχει χώρο, δεν έχει ζωή η Πόλη για την ίδια, από το εγώ γεννήθηκα για ν αγαπώ κι όχι για να μισώ του Σοφοκλή περνάμε στο “ποια ευτυχία θα είναι αυτή η δική μου μετά από πόσους συμβιβασμούς και ματαιώσεις και ψέμματα θα έχω κι εγώ αυτό το κόκαλο ευτυχίας και ποια θα είμαι ποια εγώ, ποιος ο Αίμων ? Μια υπέροχη τραγωδία -που λέει κι ο Χορός που παίζω εγώ !!! “είναι καθαρή η τραγωδία, αναπαυτική, σίγουρη, είμαστε όλοι αθώοι,,,και είναι ωραία γιατί δεν έχουμε πια για τίποτε να προσπαθήσουμε επιτέλους !!! ” Ο Χορός,γελάω πάντα, ξέρεις έχω παίξει στον χορό της Αντιγόνης του Σοφοκλή, πριν πολλά χρόνια,και τώρα είμαι μόνος μου ε
γώ ο Χορός !!! Ευχαριστώ Μεσιέ Ζαν ωραίο δώρο !!! Είναι ένας αφηγητής, θεατρικά μπορεί κανείς να τον δει κλασικά σαν έναν αφηγητή που βγαίνει κάνει τον πρόλογο του έργου κλπ όμως τον λέει ο Χορός !!! Στην αρχή -κι όλα αυτά φυσικά ήταν το αντικείμενο έρευνας και πολλών συζητήσεων με την Ελένη Ευθυμίου που σκηνοθετεί, πολλών- πίστευα πως λόγω της απεύθυνσης του στην πλατεία, στο κοινό μ έναν τρόπο τους καλεί να ενωθούν μαζί του σε ένα σώμα χορού-θεατή που με τον ίγιο οδηγό και κορυφαίο θα παρακολουθήσουν και θα χαρούν την τραγωδία που θα συμβεί μπροστά τους!!! λίγο ξέρεις σαν να τους παίρνει σ ένα ταξίδι, ένα σαφάρι όλο σασπένς και θαύματα και πτώματα βεβαίως.

Σιγά σιγά κατάλαβα πως ο Ανούιγ θέλει να μιλήσει μέσα από αυτόντον Χορό, πως τοποθετεί τον εαυτό του στον ανώνυμο έναν του χορού που είδε, που ήταν παρών και δικαιούται να πει και να ξαναπεί την ιστορία μετον δικό του τρόπο !!! Είναι συγκινητικό αν το σκεφτείς γιατί κάπως σαν από σεβασμό στον Ποιητή Σοφοκλή παίρνει την νομιμοποίηση του μέσα από την ανωνυμία του απέναντι στον μύθο !!! Και ο Σοφοκλής μην το ξεχνάμε στέκεται απέναντι στον ίδιο μύθο και σίγουρα υπήρξαν και στην εποχή του ποιητές που έγραψαν άλλες σπουδαίες μάλλον Αντιγόνες που χάθηκαν !!! πολύ έξυπνο και πολύ βαθύ !!! Τώρα στην παράστασή μας όλα αυτά βασάνισαν μεν το μυαλό μου και μου έδωσαν έδαφος αν θες να πατήσω θεωρητικό αλλά ευτυχώς η Ελένη μ έσπρωξε στο να αποκτήσω και πρόσωπο. Εννοώ, είχε την ιδέα ο αφηγητής να μην είναι αυτό που αμέσως σκεφτόμαστε θεατρικά ένας αφηγητής, η ένας κομπέρ που με κάποιο τρόπο έγινα αλλά αφού πρώτα μετά από πρόβα πρόβα πρόβα δουλειά είχαμε πετύχει το πρόσωπό του, την ανθρώπινη σκηνική του οντότητα. Φανταζόταν κάτι σαν Θυρωρό, φύλακα, νοσοκόμο, αλλά κι όχο ρεαλιστικά τέτοιον, εγώ έλεγα μέσα μου…κατάλαβα, θα τον λέω “σκαθάρι” είναι βλέπεις όλα αυτά συν ένας “νεκρός όπως όλοι” ένας ψεκαστής αρωμάτων, ένας τρομερός τροβαδούρος του έρωτα, και μαζί ένα ηλικιωμένο παιδί μ ένα φωτισμένο χριστουγεννιάτικο δεντράκι που ακούει τα λουτρινα
αρκουδάκια να του μιλάνε όταν κλείνει το φως. Οπως κατάλαβες τον έχω αγαπήσει πολύ όπως κι όλη την παράσταση !!!”

 

13731505_1350279004999384_5620327179474651779_n
Η Αντιγόνη του Ανούιγ αποφασίζει να πεθάνει πια όχι για την πράξη της ταφής του αδελφού της, αλλά συντετριμμένη από την αποκάλυψη του «τέρατος», την υπόσχεση μιας ζωής χωρίς πίστη σε ιδανικά και όνειρα, φεύγει λοιπόν στην τραγωδία της, σαν κάθε έφηβος, που αρνείται το παιχνίδι μιας «ευτυχίας» μέσα από συμβιβασμούς. Ο Ανούιγ έτσι καλεί τον καθέναν από εμάς, να αναλογιστούμε σε ποια στροφή της ζωής μας «σκοτώσαμε» την μικρή Αντιγόνη που μας αναλογούσε μέσα μας.

Αν μπορούσα να σας απαντήσω αυθόρμητα και δυναμικά «της Αντιγόνης φυσικά»! Μακάρι, αλλά θα ήταν ψέμα, ενστερνίζομαι την θέση της , την επιλογή της, είναι πηγή έμπνευσης και κουράγιου στον καθημερινό μας αγώνα… Πολλές φορές αυτή της η αύρα με διαπερνά όταν θέλω κι εγώ να κάνω την μικρο-ηρωική μου πράξη, μικρό-πράξη όμως γιατί έχω μεγαλώσει κι έχω ίσως διαβρωθεί, ίσως έχω καταλάβει πως το σύστημα τις «Αντιγόνες» του ξέρει να τις αξιοποιεί και πάλι προς όφελός του. Αλλά δεν ήμουν και ούτε είμαι ήρωας, σαν καλλιτέχνης όμως, από το μετερίζι μου κάνω ό,τι μπορώ, εκεί ‘ναι είναι ζωντανή «η σκοτεινή κοπέλα» που λέει κι ο Σεφέρης, η Αντιγόνη κι αν δω την ζωή μου προς τα πίσω, μάλλον περισσότερο ακολούθησα την «ωραία τρέλα» της, παρά τους συμβιβασμούς και τους «επί πτωμάτων δρασκελισμούς» του Κρέοντα.

Η Αντιγόνη του Ανούιγ περνά στην υπεράσπιση και διεκδίκηση μιας ζωής, όπου ενηλικίωση δεν σημαίνει συμβιβασμός κι αποδοχή ενός κόσμου που τα «ιδανικά» του τα έχει ρίξει στο καλάθι των αχρήστων, ενός κόσμου όπου το να πιστεύεις και να ονειρεύεσαι σε κατατάσσει στους ανώριμους ρομαντικούς.

Αρνείται λοιπόν μιαν ευτυχία, στα πλαίσια ενός κανονισμού, μια ανήλεη ευτυχία, όπου όλα τα γράμματα είναι νεκρά κι έτσι γυρίζει την πλάτη της στον Κρέοντα, όσο κι αν αυτός προσπαθεί να την «σώσει», λέγοντάς της πως αυτό είναι η ζωή, η πολιτική, οι άνθρωποι, αυτός είναι ο γηραιός, εκφυλισμένος και δυστυχώς απολύτως δικός μας κόσμος.”P1000605

“Δεν είναι εύκολο για κανέναν να αντιμετωπίσει αυτό που ζούμε, έτσι δεν είναι; Ευτυχώς έχω σκληραγωγηθεί από την ζωή μου στο θέατρο, σε πρακτικό επίπεδο, βιοποριστικό. Το θέατρο με γαλούχησε στα λίγα.. Ηθοποιός θεάτρου, άρα ολιγαρκής… Δεν έχω παράπονο, μας προετοίμαζαν εμάς τα «ρομαντικά παιδιά» του χώρου με τους μικρούς μισθούς και τα τόσα χρόνια λιτότητας κι όταν έφτασα πια να μπορώ κι εγώ να πάρω έναν κάπως αξιοπρεπή μισθό, ήρθε η κρίση και μας πήγε πίσω, φτου κι απ την αρχή, είναι σαν ένα παλιό επιτραπέζιο παιχνίδι: το φιδάκι! Πώς να το αντιμετωπίσεις ; Εγώ στέκομαι απέναντι σε όλα αυτά που συμβαίνουν ολόκληρος, με ό,τι είμαι, πιστεύω κι ονειρεύομαι, κάνω πως δεν το βλέπω….Δεν θα με νικήσει, μπορεί ίσως να με σκοτώσει- υπερβολές- να με εξαφανίσει, πάντως δεν μπορεί να με αλλάξει. Όσες Κερκόπορτες και να ανοίξω εγώ ο ίδιος, λυγίζοντας στην ανάγκη μου, όλο μου το είναι θα αντιστέκεται. Και τότε φεύγω, εγκαταλείπω… Τίποτε δεν πωλείται ! Δεν έρχονται επενδύσεις, αδιαφορούν οι επενδυτές για τις ψυχές !
Μαθαίνω να ζω με τα ελάχιστα, αλλά στο θέατρο θα κάνω πάντα αυτό που με κάνει να χαίρομαι που παίζω και ζω. Ελπίζω σε μια συσπείρωση των δυνάμεων, ελπίζω στους νέους που θα μας συμπαρασύρουν ,που θα μας εμπνεύσουν σ’ έναν νέο αγώνα διεκδικήσεων… Δεν γίνεται αλλιώς. Στους ηθοποιούς πια, δεν έμεινε τίποτε όρθιο στα εργασιακά, τίποτε. Πίστη και πείσμα και υπομονή και το όνειρό μας , μόνο αυτό θα μας σώσει!”

Η ταυτότητα της παράστασης:

Μετάφραση: Στρατής Πασχάλης
Σκηνοθεσία, Μουσική: Ελένη Ευθυμίου
Σκηνικά: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη
Ενδυματολόγος: Ηλένια Δουλαδίρη
Β’ Ενδυματολόγος: Μαίρη Μαρμαρινού
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Ενορχηστρώσεις – ηχητικός σχεδιασμός: Κώστας Βόμβολος
Κίνηση: Βιτόρια Κωτσάλου, Κική Μπάκα
Δραματουργική επεξεργασία: Σοφία Ευτυχιάδου
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάνθη Γραμματικού
Βοηθοί σκηνογράφου: Διδώ Γκόγκου, Παναγιώτης Λαμπής
Μακιγιάζ: Σίσσυ Πετροπούλου
Φωτογραφίες: Αθηνά Λιάσκου
Προβολή / Επικοινωνία: BrainCo S.A.

Ερμηνεύουν (με σειρά εμφάνισης): Φαίδων Καστρής (Χορός), Βασιλική Τρουφάκου (Αντιγόνη), Αννέζα Παπαδοπούλου (τροφός), Ιωάννα Μαυρέα (Ισμήνη), Γιώργος Φριντζήλας (Αίμων), Στέλιος Μάινας (Κρέων), Λάμπρος Κωνσταντέας (υπηρέτης Κρέοντα), Νίκος Ντάλας (φρουρός), Ερρίκος Λίτσης (Β’ φρουρός – αγγελιοφόρος), Μαίρη Λιαμή (Ευριδίκη).

Παραστάσεις στην Αττική τον Σεπτέμβριο:

– Άλσος Βεΐκου – Γαλάτσι στις 22 Αυγούστου,

– Θέατρο Βράχων του Βύρωνα στις 31 Αυγούστου,

-Αμφιθέατρο Πολιτισμού & Αθλητικού Πάρκου της Νέας Μάκρης στις 6 Σεπτεμβρίου,

-Θέατρο Πέτρας στις 7 Σεπτεμβρίου,

-Κηποθέατρο Παπάγου στις 8 Σεπτεμβρίου, 

-Κατράκειο Νίκαιας στις 11 Σεπτεμβρίου.

Τιμές εισιτηρίων:15 ευρώ γενική είσοδος και 12 ευρώ μειωμένο. Προπώληση εισιτηρίων:Ticketservices

Loading picture...

 

Δείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση:

Φ. ΑΘΗΝΩΝ-ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ: ΕΛΕΝΗ ΕΥΘΥΜΙΟΥ – ​ΑΝΤΙΓΟΝΗ, ΤΟΥ ΖΑΝ ΑΝΟΥΙΓ (21-22 ΙΟΥΛΙΟΥ)