Ο χορευτής Αλέξανδρος Σταυρόπουλος από την Γερμανία: “Ήθελα να γίνω αυτό που κάνουν οι Pussycat Dolls στα video clip τους!” 

Πως και πότε αποφάσισες να γίνεις χορευτής?

Ήμουν γυμνάσιο όταν ξεκίνησα να χορεύω στις πλατείες της γειτονιάς μου, αυτά που έβλεπα στα μουσικά video των αγαπημένων μου ποπ καλλιτεχνών.

Στο σχολείο μας ρωτούσαν οι καθηγητές “τι θέλουμε να ακολουθήσουμε επαγγελματικά στο μέλλον;” και πάντα απέφευγα να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση ή απαντούσα ότι και η πλειονότητα των συμμαθητών μου. Μια απάντηση του τύπου “Οικονομικά” ήταν πιο ασφαλής από το “Θέλω να γίνω αυτό που κάνουν οι Pussycat Dolls στα video clip τους.”  Σε μία πόλη. όπως η Πάτρα θα με έπαιρναν με τις πέτρες .

Όντας αεικίνητος έφηβος δεν μπόρεσα ποτέ να κάτσω πάνω από ένα βιβλίο περισσότερο από μία ώρα. Δεν είχα δυστυχώς καμία έφεση στα μαθήματα του σχολείου. Πολλές ήταν οι φορές που ντράπηκα με τον εαυτό μου και άλλες τόσες εκ μέρος των γονιών μου. που δεν θα μπορούσα να τους κάνω περήφανους.

Στα 17 ξεκίνησα φροντιστήριο, μήπως και μπορέσω να ανταποκριθώ στις πανελλήνιες, μια προσπάθεια, που έληξε πριν καν ξεκινήσει. “Άδραξα όμως την στιγμή”,  όπως λέει και μια αγαπημένη ταινία της Disney και κρυφά από όλους ξεκίνησα χορό, με τα χρήματα που μου έδιναν για να πληρώσω το φροντιστήριο στο οποίο δεν ξαναπήγα ποτέ. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που συνειδητοποίησα ότι είμαι καλός σε κάτι και αποφάσισα να το παλέψω και να ασχοληθώ με αυτό.

Υπήρξε κάποια επιρροή από το κοντινό σου περιβάλλον που σε ώθησε στο χορό; Ήταν πάντα όνειρο σου να γίνεις χορευτής;

Η αδελφή μου ήταν-είναι και θα είναι το μεγαλύτερο πρότυπο και στήριγμα που είχα-έχω και θα έχω. Δεν ξέρω αν ήταν το όνειρο μου να γίνω χορευτής αλλά ήταν το δικό της και αυτό το κάνει σημαντικότερο.

 

Θυμάσαι την πρώτη σου φορά που χόρεψες μπροστά σε μεγάλο κοινό; Πως ένιωσες;

Εξαρτάται πώς ορίζει κανείς το “μεγάλο κοινό”.

Έχω χορέψει σε μεγάλα θέατρα (Royal Opera House,Sadlers Wells,Επίδαυρο, Ηρώδειο κ.ά.), όλα τα αντιμετώπισα με δέος και υπερηφάνεια. “Μεγαλύτερο κοινό” όμως για μένα αποτέλεσαν οι γονείς μου, όταν χόρεψα  για πρώτη φορά μπροστά τους, καθώς επίσης και οι καθηγητές μου στις εισαγωγικές εξετάσεις και εξαγωγικές παραστάσεις  στη Κρατική Σχολή Ορχηστρικής Τέχνης. Κοινό που πίστεψε σε μένα και πρόσφερε πιο πολλά από όσα έλαβε. Όσο για το πώς ένοιωσα θα απαντήσω κλισέ, όπως ο Βilly Elliot “It was like electricity”.

Πως βρέθηκες στο Μόναχο;

O Δεκέμβρης του 2017 με βρίσκει να κάνω audition στο Μόναχο της Γερμανίας για τις παραγωγές των Animalize.me και Carta Blanca companies.Με δέχτηκαν και ζω έκτοτε εδώ μέχρι την ολοκλήρωση των παραστάσεων.Ωστόσο μου δόθηκε επίσης η ευκαιρία να συνεργαστώ με το Ιwanson International School of Contemporary dance της Γερμανίας για την διεξαγωγή σεμιναρίων αυτή και την ερχόμενη χρονιά που με χαροποίησε ιδιαίτερα.

Μίλησε μας για την συνεργασία σου με τους DV8 physical theater, πως δουλεύει αυτή η ομάδα;

Εδώ υπάρχει μια μικρή παρεξήγηση καθώς δεν συνεργάστηκα ποτέ με τους DV8, αλλά με ένα μεγάλο μέρος από το cast των DV8 και την καλλιτεχνική διεύθυνση των Ηannes Langolf kai Ermira Gkoro, που ήταν επίσης στην ομάδα του Lloyd Newson για πολλά χρόνια.  Με τα παιδιά δημιουργήσαμε το “Dandelion” ένα έργο που έκανε την πρεμιέρα του στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών  και συνεχίζει μέχρι σήμερα με παραστάσεις εντός και εκτός Ελλάδος. Το υλικό γεννήθηκε μέσα απο αμέτρητους αυτοσχεδιασμούς και διαδικασίες έρευνας άγνωστες για τα ελληνικά δεδομένα, φέρνοντας έτσι στην επιφάνεια δικούς μας άλυτους προβληματισμούς και ερωτήματα. Όλοι μοιραστήκαμε κάτι πολύ προσωπικό μας μέσα από το Dandelion και είναι ένας ακόμα λόγος που δέθηκα ιδιαίτερα μαζί του.

 

Συνεργάστηκες με την Κατερίνα Ευαγγελάτου στην παραγωγή Αλκηστη. Τι αποκόμισες από την συγκεκριμένη θεατρική σκηνοθέτη;

Δεν κρύβω ότι είχα ακούσει πολλά και διάφορα για την Κατερίνα και τον τρόπο δουλειά της. Η Κατερίνα είναι καταξιωμένη σκηνοθέτης, δουλεύει σκληρά, είναι πιεστική και πολύ απαιτητική, όπως θα έπρεπε να είναι κάθε σκηνοθέτης, που σέβεται τη δουλειά του. Εκτίμησα το χιούμορ της. Θεωρώ πως έχει ευφυές χιούμορ.

Μέσα από την Άλκηστη μου δόθηκε η ευκαιρία να δουλέψω για πρώτη φορά πάνω σε αρχαίο κείμενο και να παίξω στην Επίδαυρο, εκπληρώνοντας έτσι ένα από τα μεγαλύτερα όνειρα, που είχα ως καλλιτέχνης. Οι ανθρώπινες σχέσεις που αποκόμισα (με μια σειρά από ταλαντούχους ηθοποιούς, χορευτές, μουσικούς, συντελεστές) αποτελούν το σημαντικότερο κομμάτι αυτής της συνεργασίας.

 

Πότε επιστρέφεις Ελλάδα και για ποια χορευτική παραγωγή;

Τον Ιούλιο ξεκινάω πρόβες για μια παραγωγή με χορογράφο τον Russel Maliphant σε μουσική  Βαγγέλη Παπαθανασίου, που θα κάνει την πρεμιέρα της στο Sadlers Wells του Λονδίνου και μετέπειτα tour στην Ευρώπη. Ωστόσο μέχρι τότε έχω κάποια μικρότερα project και παραστάσεις στην Ελλάδα με τους Χορευτές του Βορρά, την Ερμίρα Γκόρο και την Πέννυ Διαμαντοπούλου. Τον Μάιο επίσης έχω την χαρά να χορογραφώ για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τα έτη της Ανώτερης Επαγγελματικής Σχολής Χορού, Χάρη Μανταφούνη για παραστάσεις στο θέατρο Πόρτα. 

Σίγουρα είναι συναρπαστικό να είσαι συνέχεια με μια «βαλίτσα στα χέρια» και να πηγαίνεις από χώρα σε χώρα για χορευτικές παραστάσεις. Όμως πόσο εύκολο ή δυσκολο είναι αυτό για σένα ως καλλιτέχνη και ως άνθρωπο;

 

Η αγάπη μου για τα ταξίδια είναι ισάξια, ίσως και μεγαλύτερη από αυτή που έχω για το χορό. Είναι τύχη για μένα, όταν καταφέρνω και τα συνδυάζω. Παρ΄όλα αυτά το να είσαι από χώρα σε χώρα με μια βαλίτσα στο χέρι για παραστάσεις, όσο συναρπαστικό και να ακούγεται, άλλο τόσο δύσκολο είναι. Δεν έχεις πραγματικά χρόνο να κάνεις τίποτα, παρά να προσαρμοστείς στις συνθήκες της νέας σκηνής, που σου δίνεται, ακολουθούν οι παραστάσεις και την επομένη πρέπει να ταξιδέψεις πάλι με συνοδούς την αυπνία και την κούραση. Πολλές είναι οι φορές που έχω νιώσει σκόρπιος, μετέωρος και άδειος μέσα σε αυτό. Αυτές τις στιγμές υπάρχει μια μόνιμη επιθυμία μου να τελειώσει και να επιστρέψω στο σπίτι μου στην Ελλάδα. Οι ευκαιρίες όμως να ζήσεις κάτι τέτοιο σήμερα είναι απειροελάχιστες, οπότε κρατάς τα παράπονα σου για τις συνεντεύξεις και απολαμβάνεις την τύχη που σου δόθηκε.

 

Βιογραφικό:

Ο Σταυρόπουλος Αλέξανδρος γεννημένος στην Πάτρα (1991) σπούδασε/αποφοίτησε από την Κρατική Σχολή Χορού το 2014 και είναι ενεργό μέλος του Εθνικού Θεάτρου και Ηellenic Dance Company.To 2013 επιλέχτηκε από το P.A.R.T.S university of Brussels, το 2015 παρακολούθησε το intensive corse of Martha’s Graham technique στη Νέα Υόρκη και το 2016 κανει το μεταπτυχιακό του στο “Place” του Λονδίνου .Έχει συνεργαστεί και χορέψει με πολλούς Έλληνες και ξένους χορογράφους όπως Jasmin Vardimon,Russel Maliphant,Andonis Foniadakis,Tono Lachky, Hannes Langolf,Ermira Goro,Katerina Euaggelatou, Patricia Apergi, Fenia Apostolou,Fotis Nikolaou,Christine Gouzelis & Paul Blackman,  κ.α..

 

Τo φωτογραφικό υλικό είναι της Βίκης Μπέτσου, του Αχιλλέα Μανώλη, του Δημήτρη Βεκόπουλο και του Σωτήρη Κυπραίου.