ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ: “Η τέχνη είναι η σκαλωσιά πάνω στην οποία περπατάμε όταν από κάτω μας κυριαρχεί το χάος”

  • Πείτε μου λίγα λόγια για το οπτικοακουστικό έργο ” Εκτός Ορίων”;

Πρόκειται για ένα θεατρικό έργο με άξονα την ομορφιά της ζωής καθώς και το πόσο σημαντικό είναι να κοιτάζουμε ενίοτε μέσα μας προσπαθώντας να αλλάξουμε οι ίδιοι προκειμένου να αλλάξει και το περιβάλλον μας. Βασίζεται στο ότι η πραγματική ευτυχία αποτελείται από Στιγμές και όχι απλά από ένα συνονθύλευμα αποτελεσμάτων που μας καθιστούν «ευτυχισμένους» ή όχι.

 

  • Πως voιώθετε όταν τα κείμενα ή τα ποιήματα που γράφετε, παίρνουν ζωή μέσα από το θέατρο;

Τεράστια συγκίνηση. Είναι τόσο σημαντικό να παρατηρείς να ξεδιπλώνονται μπροστά σου τα «πνευματικά σου παιδιά» και να παίζουν το καθένα το δικό του ρόλο επάνω στη σκηνή. Πολλές φορές δεν μπορώ να πιστέψω ότι τα έχω γράψει εγώ η ίδια, κυρίως δε όταν ακούγονται από το στόμα τόσο εξαίρετων ηθοποιών όπως είναι η θεατρική ομάδα των παιδιών που αποτελούν το «Εκτός Ορίων».

 

  • Τι κοινό έχουν η ποίηση και το θέατρο και τι αποτελέσματα μπορεί να υπάρχουν;

Ποίηση και θέατρο αποτελούν αυτό που ονομάζουμε τέχνη. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους και δεν πιστεύω ότι το ένα μπορεί να υπάρξει πραγματικά χωρίς το άλλο. Η ποίηση έχει απόλυτη ανάγκη το θέατρο καθώς είναι ο μόνος τρόπος μέσα από τον οποίο αποκτάει τη δική της φωνή. Η ποίηση χρειάζεται να ακούγεται, όχι μόνο να διαβάζεται. Κυρίως να ακούγεται. Μόνο έτσι παίρνει την κατάλληλη δύναμη και συγκινησιακή φόρτιση για να αγγίξει το κοινό της.

  • Ποια είναι τα στοιχεία που αποτελούν, κάθε φορά, πηγή έμπνευσης για εσάς;

Δεν υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο. Κάθε φορά μπορεί να είναι και κάτι διαφορετικό. Από τις ίνες ενός φθινοπωρινού φύλλου πεταμένου στο πεζοδρόμιο έως και την ματιά ενός ταξιτζή που ανάβει νευρικά το τσιγάρο του και περιμένει να γίνει πράσινο το φανάρι.

 

  • Είστε και θιασάρχης του Θεάτρου Ιλίσια Βολανάκης. Οι εμπειρίες σας σε αυτό το κομμάτι και πως βλέπετε την πορεία του θεάτρου, εν καιρώ κρίσης;

Διττή εμπειρία. Δύσκολη αλλά μαγευτική συγχρόνως. Το να είσαι θιασάρχης και καλλιτέχνης μαζί είναι μεγάλη πρόκληση, αφού καλείσαι να συνδυάσεις το επιχειρηματικό και οικονομικό κομμάτι με την ευαισθησία της τέχνης. Η κρίση έχει φέρει σίγουρα πολλές δυσκολίες αλλά πιστεύω στην προσπάθεια και την προσοχή στις επιλογές των έργων, ώστε να ελαχιστοποιήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο τον κίνδυνο μιας απώλειας. Λάθη γίνονται και θα γίνονται. Είμαστε άνθρωποι. Αλλά αν μάθουμε από τα λάθη μας, τότε αυτά μετατρέπονται σε μαθήματα για το μέλλον.

 

  • Η Τέχνη συμβάλλει στις εξελίξεις, μπορεί να βοηθήσει να αλλάξουν οι συνθήκες και η ίδια μας η ζωή;

Μα η τέχνη είναι η μοναδική που μπορεί πλέον να βοηθήσει στο να αλλάξουν οι συνθήκες και η ίδια μας η ζωή.  Χωρίς την τέχνη δεν υπάρχει πραγματική παιδεία, δεν σμιλεύονται σωστά οι χαρακτήρες, δεν μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε για το ωραίο, στην ουσία η τέχνη είναι η σκαλωσιά πάνω στην οποία περπατάμε όταν από κάτω μας κυριαρχεί το χάος.

Η σελίδα του Θέατρου Ιλίσσια Βολανάκης στο facebook ΕΔΩ

BΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Παναγιώτα Παρασκευοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε μετάφραση και διερμηνεία στο πανεπιστήμιο Marc Bloch του Στρασβούργου. Μιλάει επτά γλώσσες ενώ έχει εκδώσει  δυο ποιητικά λευκώματα, «Grecia Salentina: το τραγούδι του Νότου», « Ναύπλιο: η αυλή των χρωμάτων», ένα μυθιστόρημα «Μισή Σελίδα Ενοχές» και ένα παιδικό παραμύθι με τίτλο « Ο Σμουτς ταξιδεύει στην Πολιτεία του Μαγικού Κύκλου». Το 2015 τιμήθηκε με έπαινο στον πανελλήνιο διαγωνισμό ποίησης που προκήρυξε το Ευρωπαϊκό Κέντρο τέχνης με θέμα το κατοχικό εβραϊκό ολοκαύτωμα. Αυτήν την εποχή ολοκληρώνει το δεύτερο της μυθιστόρημα. Από το 2015 και μετά έχει αναλάβει μαζί με τον συμπαραγωγό της, Κώστα Ξενόπουλο, το θέατρο Ιλίσια Βολανάκης.