ΠΟΡΝΟΣΤΑΡ: Η Έλενα Πέγκα μιλά για το έργο της σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου (23-25 Ιουνίου Φεστιβάλ Αθηνών)

«Τίποτα ποτέ αληθινό, άκουσε με.  Ψευδαισθήσεις. Αυταπάτες. Χίμαιρες. Εικόνες.  

Αυτό που λέμε αλήθεια είναι πάντα βάναυσο…»  (Μπίτριχ)

Το σκηνικό στο Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο Πειραιώς 260 θυμίζει πλατό γυρισμάτων.  Αποτελείται από τρεις χωριστούς χώρους, σαν μικρά ημιτελή δωμάτια. Οι τοίχοι και άλλα στοιχεία τους στην πορεία μετακινούνται, αναδιαμορφώνοντας τον χώρο δράσης. Το πρώτο είναι η κουζίνα του Μπίτριχ, του Γερμανού σκηνοθέτη ταινιών πορνό στην Σαρωνίδα. Το κεντρικό είναι το δωμάτιο κλινικής στην Ιταλία, όπου ο Λάλο από το Περιστέρι, γιος πρωταγωνίστριας του Μπίτριχ, επισκέπτεται την ξεπεσμένη Ιταλίδα πορνοστάρ Τζοάνα. Το τρίτο είναι το μπάνγκαλοου του Τζάκ Ρίο στο Λος Αντζελες, του Έλληνα παλαιού θρύλου του πορνό.  Όλοι οι ηθοποιοί είναι ορατοί, σε όλη την διάρκεια του έργου, ενώ παρακολουθούμε, παράλληλα στη σκηνή, και βουβούς συντελεστές να δίνουν την αίσθηση ενός κινηματογραφικού σετ, σε πλήρη λειτουργία. Σύντομες κινηματογραφικές προβολές συμπληρώνουν τη δράση. Ένας πιανίστας παίζει Ραχμάνινωφ επί σκηνής. Επιλογή της συγγραφέως, για τη μελαγχολία που αποπνέει η μουσική του, μεταφέροντας σε έναν αλλιώτικο κόσμο, σε πλήρη αντίστιξη με το περιεχόμενο του έργου.

Ο αόρατος κόσμος της βιομηχανίας του σεξ παρουσιάζεται ωμά κι αφτιασίδωτα, από την πρώτη στιγμή, στο κείμενο της Έλενας Πέγκα που σιγά σιγά μέσα από μια ιστορία με στοιχεία φιλμ νουάρ, περνά με ποιητικό σχεδόν τρόπο στον ψυχισμό τον ηρώων, φωτίζοντας τους χαρακτήρες αυτών που υπηρετούν τον πλαστικό, φαντασιακό κόσμο των ψευδαισθήσεων που κυριαρχούν, όσο ποτέ, στον σύγχρονο κόσμο. Περνάει σε βαθύτερα επίπεδα, για να τους οδηγήσει στη λύτρωση, σε μια πράξη εξαγνισμού που έχουν ανάγκη. Όλοι, ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες, κατά βάθος αποζητούν την αποδοχή, την αγάπη και πάνω απ’ όλα την επικοινωνία, μη αντέχοντας το κενό της μοναξιάς τους. «Είναι ο καθρέφτης της μοναξιάς του καθένα μας» λέει στη συζήτησή μας η βραβευμένη συγγραφέας του έργου Έλενα Πέγκα στη συζήτησή μας. Αφορμή η παράσταση «Πορνοστάρ- Η αόρατη βιομηχανία του σεξ», σε σκηνοθεσία του διευθυντή Μπαλέτου της ΕΛΣ Κωνσταντίνου Ρήγου, που παρουσιάζεται στην Πειραιώς 260 (Κτίριο Δ), 23-25 Ιουνίου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και θα φιλοξενηθεί 20-22 Σεπτέμβρη, ως μετάκληση, από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, για τρεις παραστάσεις στο Βασιλικό Θέατρο.

«Το νέο αυτό έργο προέκυψε σαν συνέχεια της θεματικής που με απασχολεί σε σχέση με το ανθρώπινο σώμα (και πρόσωπο).  Είναι ένα θέμα που διατρέχει την δουλειά μου.  Πέρσι, είχα σκηνοθετήσει το «Θα πεθάνω αν πεθάνεις» που αφορούσε σε παραβατικές πράξεις νέων που έφταναν ως το έγκλημα.  Πρόπερσι, είχα ανεβάσει τον «Φόβο» του Τσβάιχ που έδειχνε πρόσωπα και σώματα υπό την κυριαρχία του κοινωνικού φόβου, που οδηγεί την ηρωίδα στην σκέψη της αυτοκτονίας μπροστά στην κατακραυγή.  Πιο πριν, το «Γυναίκα και Λύκος» που έδειχνε την σωματοποίηση άγριων ενστίκτων.  Πιο παλιά ήταν το «Χέρι» και ο «Νάρκισσος».  κ.α.

Ακόμη και «Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου είχαν αναφορά στο σώμα, την επιρροή της μόδας, τον ακόρεστο καταναλωτισμό και τη μέθη της εξουσίας. Με τον Κωνσταντίνο η συνεργασία και η φιλία κρατάει τουλάχιστον 20 χρόνια. Βρισκόμαστε μετά από καιρό, σε αυτή τη συνεργασία, γιατί ήξερα από την αρχή πως είναι αυτός που θα μπορούσε να «δει» το έργο αυτό όπως κι εγώ και να το εξελίξει, όπως μόνο αυτός μπορεί. Έχουμε έναν κοινό τόπο σκέψης και προσέγγισης στα πράγματα που με κάνει να τον εμπιστεύομαι.

Οπότε και το πορνό είναι ένα ακόμη πεδίο που με ενδιαφέρει. Όλη αυτή η υποκρισία και τα ταμπού, για μια πραγματική και πολύ κερδοφόρα σε παγκόσμιο επίπεδο βιομηχανία, με δισεκατομμύρια (κρυφών και φανατικών) θεατών. Το έργο μου εμπνέεται από τις ιστορίες του Μπολάνιο «Προεικόνιση Του Λάλο Κούρα» και «Τζοάννα Σιλβέστρι».  Διαβάζοντας τις δύο ιστορίες του που έχουν ήρωες πορνοστάρ, η μία έναν άντρα, η άλλη μία γυναίκα, μου γεννήθηκε η ιδέα για αυτό το έργο, θέλησα να δω τους ήρωες του στη σκηνή, θέλησα να σωματοποιήσω τα συναισθήματα και τις καταστάσεις που ο Μπολάνιο θίγει με τον λόγο.  Ο Μπολάνιο δεν έγραψε θέατρο και τα πρόσωπα στις δύο ιστορίες του δεν συνδέονται.  Το έργο που προέκυψε δεν είναι διασκευή, αλλά πρωτότυπο. Η Τζοάνα Σιλβέστρι ανακάλυψα πως είναι αναφορά σε υπαρκτό πρόσωπο, το οποίο στην έρευνά μου με γοήτευσε και θέλησα να το φωτίσω. Στην Μοάνα Πότσι, μια αξεπέραστης ομορφιάς πορνοστάρ, φίλη της Τσιτσολίνας, με ισχυρή και ενδιαφέρουσα προσωπικότητα που θέλησε στην πορεία να πολιτευτεί».

«… Το σοκ δεν είναι το ίδιο το πορνό.  Το σοκ ήταν πως κανείς δεν περίμενε από μένα πως θα έκανα κάτι τέτοιο… Τότε, όταν κάποιος από την αστική τάξη έβγαινε από την άνεσή του και την χτύπαγε για τα ψέματα και την υποκρισία της, έκανε μία πολιτική πράξη που είχε νόημα…» (Τζοάνα)

 Επιλέγοντας- είτε ως συγγραφέας, είτε ως σκηνοθέτρια- να φέρεις στην επιφάνεια θέματα που προκαλούν και φέρουν μια ωμή αλήθεια είναι για σένα μια αντίστοιχη πράξη δικής σου επανάστασης; Ετοιμάζεις κάποια νέα δουλειά;

 «Πιστεύω πως ως το τέλος του καλοκαιριού θα έχω ολοκληρώσει το νέο μου μυθιστόρημα. Δεν θα έλεγα όμως πως κάνω κάποιο είδος επανάσταση. Σίγουρα δεν παρουσιάζω mainsteam παραστάσεις που προσανατολίζονται μόνο στις εισπράξεις στο ταμείο. Με τη δουλειά μου κάνω μια πρόταση, θέλοντας να δώσω το ερέθισμα που θα πάει τα πράγματα πιο πέρα. Θα ανοίξει τους ορίζοντες του θεατή, διαμορφώνοντας μια αντίληψη πέρα από το αυτονόητο και τις συμβάσεις. Η υποκρισία π.χ. που υπάρχει για το πορνό είναι αστεία. Τα νούμερα διαψεύδουν την άρνηση των ανθρώπων ότι το παρακολουθούν, το «καταναλώνουν». Θέλουν το περιτύλιγμα, τον αισθησιασμό που θα το απενοχοποιήσει και αναφέρεται με τρόπο υποτιμητικό. Αυτό φανερώνει και τη δυσκολία να αποδεχτούν το ίδιο το σώμα. Τις λειτουργίες και τις ανάγκες του. Το πορνό αποτελεί το συλλογικό φαντασιακό για το σεξ.

Για τη μυθοπλασία πέραν της προσωπικής έμπνευσης και των κειμένων του Μπολάνιο, έκανα και μια έρευνα για την εποχή του 80 και τις συνθήκες παραγωγής τέτοιων ταινιών. Δηλαδή τα καλοφτιαγμένα αγόρια (συνήθως χαμηλού κοινωνικού επιπέδου και μόρφωσης) που προσεγγιζόταν στα γυμναστήρια και τα γυρίσματα, με υποτυπώδη μέσα συνήθως, σε εξοχικές κατοικίες.

Οι τέσσερις παρακμιακοί πρωταγωνιστές μου έχουν μια συγκινητική τραγικότητα. Ο μόνος ψύχραιμος και απόλυτα ρεαλιστής, αλλά ίσως και τρελός, ο σκηνοθέτης (Μπίτριχ) που ήθελε να κάνει Τέχνη, αλλά δεν μπόρεσε. Ο Λάλο, το αμόρφωτο παιδί που θέλει να ξέρει, πως υπήρξε ως επιθυμία των γονιών του. Η συνειδητή επιλογή και καρπός ενός αληθινού έρωτα ανάμεσα στη μητέρα του και τον πιθανό πατέρα του, τον οποίο αναζητεί, θέλοντας να απαλλαγή από τη μοναξιά του. Ακόμη και η πατροκτονία στην ψυχανάλυση φέρεται ως ανάγκη αποδοχής, επιβεβαίωση της επιθυμίας της ύπαρξης. Ο Τζακ, μόνος κι αυτός, από τον φόβο και την ανασφάλεια πως αυτός, ο στιβαρός, αρρενωπός άντρας δεν αξίζει να έχει οικογένεια και αγάπη, από το στίγμα του πορνοστάρ. Στίγμα που ο ίδιος κυρίως δεν μπορεί να αποβάλει, λόγω του δικού του συντηρητισμού. Απομονώνεται, αναζητώντας την αυτογνωσία και την ισορροπία. Η Τζοάνα μόνη ψάχνει ακόμη για κοινό, αλλά και την επαφή με τον Τζακ. Όλοι θύματα του εαυτού τους και του περιβάλλοντός τους περιμένουν τη λύτρωση, αποζητώντας την επαφή, που έχει ο καθένας τους ανάγκη. Βλέπουμε τον καθρέφτη της μοναξιά του καθένα μας. Σήμερα, οι στατιστικές αποδεικνύουν, πως π.χ. στην Ιαπωνία, οι άνθρωποι προτιμούν να κάνουν live αντί της ζωντανής επαφής”.

Ο πιανίστας παίζει Ραχμάνινωφ. Πρελούδιο το op.32/10. Αυλαία!

@Μαρία Μαυρίδου

Κωνσταντίνος Ρήγος (Konstantinos Rigos)

«Πορνοστάρ – Η αόρατη βιομηχανία του σεξ» της Έλενας Πέγκα (Elena Penga)

Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο στην Πειραιώς 260

23 – 25 Ιουνίου 2018

Σκηνοθεσία – Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Ρήγος
Σκηνικά: Valentino Marengo
Κοστούμια: Νατάσσα Δημητρίου
Μουσική: Θοδωρής Ρέγκλης
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Άγγελος Παναγόπουλος
Οργάνωση παραγωγής: Χοροθέατρο Οκτάνα
Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Ρήγος
Artwork αφίσας: Κωνσταντίνος Γεωργαντάς

Παίζουν: Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης (Μπίτριχ), Λαέρτης Μαλκότσης (Τζακ), Γιάννης Νιάρρος (Λάλο), Θεοδώρα Τζήμου (Τζοάνα) κ.ά.
Ο πιανίστας Στέφανος Θωμόπουλος ερμηνεύει ζωντανά τρία πρελούδια του Ραχμάνινωφ

 

εισιτήρια στα κεντρικά εκδοτήρια του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου (Πανεπιστημίου 39, εντός στοάς Πεσμαζόγλου)
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Παρασκευή 10:00-16:00, Σάββατο 10:00-15:00
Πωλήσεις εισιτηρίων: +30 210 3272000
Ομαδικές αγορές: +30 210 3222720, Δευτέρα-Παρασκευή 09:00-17:00
Κρατήσεις για ΑμΕΑ: +30 211 7800056, Δευτέρα-Παρασκευή 09:00-17:00

Άλλα σημεία πώλησης
Ωδείο Ηρώδου Αττικού:

Δευτέρα-Κυριακή 10:00-14:00 (και 18:00-21:00 μόνο για την παράσταση της ημέρας)
Πειραιώς 260: ημέρες παραστάσεων 19:00-21:00 (από 20:00 μόνο για την παράσταση της ημέρας, έως 23:15 τις ημέρες διπλών παραστάσεων)
Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου: Δευτέρα Πέμπτη 18:00-20:00 & Παρασκευή-Σάββατο 18:00-21:00

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν επίσης να προμηθευτούν εισιτήρια

στο greekfestival.gr, στο viva.gr και στα φυσικά σημεία πώλησης της Viva:
Τεχνόπολις Δήμου Αθηναίων (Πειραιώς 100, Αθήνα)
Yoleni’s Πολυχώρος (Σόλωνος 9, Κολωνάκι)
Viva Kiosk Σύνταγμα (Πλατεία Συντάγματος 4)
Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης (Λεωφόρος Κηφισίας 310, Κηφισιά – Ανδρέα Παπανδρέου 11, Χαλάνδρι)
Media Markt (11 καταστήματα εντός Αττικής)
Seven Spots (14 σημεία της πόλης)
Reload Stores (Ταϋγέτου 19, Άγιος Δημήτριος – Πλατεία Γεωργίου Α’ 3, Τρίπολη)

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ