Σαράντος Γεώργιος Ζερβουλάκος, ένας Ελληνογερμανός σκηνοθέτης στο Εθνικό Θέατρο!

Ο Σαράντος Γεώργιος Ζερβουλάκος, γεννηµένος στη Θεσσαλονίκη το 1980 από Έλληνα πατέρα και Γερµανίδα µητέρα, σπούδασε στο Max Reinhardt Seminar στη Βιέννη, και έχει δουλέψει μεταξύ άλλων στο Burgtheater Wien, το Εθνικό Θέατρο της Αυστρίας. Πέρα από αυτό έχει παρουσιάσει δουλειές του και σε διάφορα κρατικά θέατρα της Αυστρίας και της Γερµανίας.
Σαν µισός Έλληνας και µισός Γερµανός, θεωρεί τον εαυτό του Ελληνογερµανό ή απλά Ευρωπαίο  και καλλιτεχνική του πατρίδα τη Βιέννη.
«Επειδή ανήκω και στους δυο λαούς και τους αγαπώ, πιστεύω ότι είναι σηµαντικό να ξεχωρίζουµε ανθρώπους και κυβερνήσεις. Όσα λάθη και να έγιναν στο παρελθόν από τις προηγούµενες γενιές, ας µην ξεχνάµε ότι έχτισαν µια ειρηνική Ευρώπη µετά από έναν φοβερό πόλεµο και µια Ελλάδα σχεδόν από το τίποτα».
Ο ίδιος το βλέπει και µε έναν τρόπο και σαν θαύµα, αυτό που συνέβη στην Ελλάδα από το 1950 ως σήµερα.
Τώρα που άρχισε να δηµιουργεί και εδώ, τον ενδιαφέρει να κατανοήσει όλο και περισσότερα για το «τι είναι αυτό, η σηµερινή Ελλάδα;».
Πάντα γι΄ αυτόν υπήρχε µια σύγκριση Γερµανίας και Ελλάδας µέσα στη ζωή του.
«Από µια στιγµή και µετά, κατάφερα να κόψω την σύγκριση και απλά να χαρώ και να εµπνέοµαι από τις υπάρχουσες διαφορές, καθώς και από τις αρκετές αναλογίες και οµοιότητες τελικά».
Μέσα από την θέση, που µου χάρισε η τρίτη χώρα, όπου έχω ζήσει, η Αυστρία, υπήρξαν για µένα σηµαντικές παρατηρήσεις πάνω στον άξονα ανάµεσα Ελλάδας και Γερµανίας.
Οι επισηµάνσεις αυτές, µου πρόσφεραν µια καινούργια και διαφορετική οπτική, αφού µετακόµισα από το Βερολίνο στη Βιέννη από το 2006 και µετά.
Κατάλαβα πχ. ότι και στην Αυστρία όπως και στην Ελλάδα, που είναι µικρές χώρες µε ένα µεγάλο παρελθόν, η δύναµη είναι στις δυο πρωτεύουσες Αθήνα και Βιέννη, και ανάλογα σε µικρότερο βαθµό Θεσσαλονίκη και Γκρατς, ενώ αντίθετα στη Γερµανία η οικονοµική και παραγωγική δύναµη είναι στις περιφέρειες και όχι στην πρωτεύουσα.
Όταν ξεκίνησα το επάγγελµα, µου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω ξανά καλύτερα και τη Γερµανία. Στον γερµανόφωνο θεατρικό χώρο, για να δουλέψεις σαν σκηνοθέτης πρέπει να ταξιδεύεις συνέχεια. Έτσι αναγκαστικά θα ασχοληθείς µε τις µικρές αυτές χώρες, που ενώθηκαν πριν 140 χρόνια, ώστε να δηµιουργηθεί αυτή η Οµοσπονδία που σήµερα ονοµάζεται Γερµανία  και στην οποία διαφέρουν αρκετά τα κρατίδια της µεταξύ τους, ακόµα και σήµερα.


—————————————————
Μίλησεµας για τις δουλειές σου στην Ελλάδα;

«Η πρώτη µου σκηνοθεσία που παρουσιάστηκε στην Ελλάδα ήταν µια συνεργασία του Κρατικού Θεάτρου του Γκρατς (Schauspielhaus Graz) µε το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας το 2013 µε τίτλο
«Ελλάδα Αυστρία: ισοπαλία». Θέµα του πρότζεκτ ήταν τα εθνικά κλισέ που συναντάµε στις συγκρούσεις των λαόν. Παίχτηκε µια φορά στο Graz και µια φορά στην Θεσσαλονίκη.
Τότε δούλεψα και για πρώτη φορά χρησιµοποιώντας τρεις γλώσσες στη σκηνή  ελληνικά, γερµανικά και αγγλικά.
Μετά από αυτή την σηµαντική εµπειρία, κατάλαβα ότι θέλω να συνεχίσω να εξερευνήσω τις δυνατότητες του πολύγλωσσου θεάτρου.
Η δεύτερη δουλειά µου στη Θεσσαλονίκη, ήταν το 2016 µε την πρώτη ελληνική παρουσίαση του 
«Είµαι σαν εσάς, λατρεύω ταµήλα» της Γερµανίδας συγγραφέας Theresia Walser.
Το έργο ήταν µια παραγωγή της ETERIA FILON (www.eteriafilon.com) και παρουσιάστηκε και στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος τα Χριστούγεννα του 2016.
Μ΄αρέσει να δουλεύω στο θέατρο χωρίς σύνορα στη γλώσσα. Σε µια Ευρώπη ενωµένη και στην εποχή της παγκοσµιοποίησης, η σηµερινή µας επικοινωνία καθηµερινά λειτουργεί έτσι, γιατί να λείπει αυτό το στοιχείο από τις θεατρικές σκηνές µας;
Το πολύγλωσσο θέατρο λοιπόν, αυτό µε απασχόλησε µεταξύ άλλον και στην τωρινή, τρίτη δουλειά µου στην Ελλάδαµε τίτλο«Επαναστατικές µέθοδοι για τον καθαρισµό της πισίνας σας».
Οι διευθυντές της Πειραµατικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου Ανέστης Αζάς και Πρόδροµος Τσινικόρης, µου στείλανε το κείµενο της Αλεξάνδρας Κ* τον περασµένο Μάιο, αφού τους
ενδιέφερε και η άποψη µου σαν καλλιτέχνης µε µια απόσταση στα δεδοµένα στην Ελλάδα του σήµερα,
µε µια µατιά ελληνική και µια του εξωτερικού.
Θα ήθελα να τους ευχαριστήσω θερµά για την εµπιστοσύνη τους, την υποστήριξη τους και την
ελευθερία πουµε κάνανε να νιώσω προετοιµάζοντας την παράσταση για την Πειραµατική Σκηνή. Είναι σπάνιο αυτό.
Πέρα από την δηµιουργία µιας πολύγλωσσης κατάστασης επικοινωνίας, στη δουλειά µου για την
«Πισίνα», συνάντησα ένα από τα αγαπηµένα θέµατα µου, που έχει εµπνεύσει και άλλες προηγούµενες δουλειές µου: Η οικογένεια.
Σαν µικροσύστηµα, µια ανάλυση τις οικογενείας στο θέατρο, µπορεί να καθρεφτίσει την κατάσταση
µίας ολόκληρης κοινωνίας.  Με ενδιαφέρει να σχεδιάζω την δυναµική του οικογενειακού συστήµατος και να την εκφράσω µε την δηµιουργία θεατρικών σκηνών.
Άλλη µια έµπνευση στο χτίσιµο της παράστασης ήταν η ιστορία του ελληνικού κράτους.  Το έργο χτίστηκε σε συγκεκριµένα σηµεία µε αναφορές στην νεοελληνική ιστορία, από την ίδρυση του ως τον εµφύλιο πόλεµο, και από τις καταστάσεις δικτατορίας έως και µια ξένη κυριαρχία.

Σηµαντικό τώρα είναι, για να προχωρήσουµε στα επόµενα που µας περιµένουν, να δούµε τα πράγµατα πλέον και µε µια απόσταση. Και ίσως να δεχτούµε, ότι αν υπάρχει µια αλήθεια, θα είναι κάπου στην µέση. Εγώ είµαι της άποψης, ότι στο θέατρο όπως και σε πολλές στιγµές της ζωής µας, δεν υπάρχει µια αντικειµενική αλήθεια, ίσως µόνο µια προσωπική.
Μια αγαπηµένη µου στιγµή στην παγκόσµια λογοτεχνία που περιγράφει αυτό το φαινόµενο, είναι στις«Τρεις αδελφές» του Τσέχοφ. Η κάθε µια δηλώνει κατά τη διάρκεια του έργου µια προσωπική της άποψη – µια αλήθεια- για τον λόγο, για τον οποίον παντρεύτηκε η Μάσα.
Ο καθένας µας λειτουργεί και µιλάει για τα γεγονότα και της καταστάσεις της εποχής του, όπως τα και τις έζησε προσωπικά, και ίσως αρκετές φορές όπως εξυπηρετούν την δικιά του αλήθεια.
Μια καλή θεατρική παράσταση έχει επίσης την δικιά της αλήθεια. Την δουλειά µου την βλέπω σαν µια πρόταση, προς συζήτηση, είναι η προσωπική µου αλήθεια. Η τέχνη δεν είναι διδακτική, απλά µας χαρίζει άλλη µια άποψη.

Τι θα ήθελες να πάρει το κοινό µαζί του φεύγοντας από την παράσταση;

Θα µου άρεσε, να αγαπήσουµε τα λάθη µας, βλέποντας τα µε µία απόσταση σαν θεατές. Λέω συχνά στους  ηθοποιούς όταν βρισκόµαστε σε πρόβες: Να αγαπάµε το λάθος!
Γιατί αν το αγαπήσουµε και το αναλύσουµε, θα µας πάει ένα βήµα παρά πέρα, αφού έγινε εµπειρία.
Εκεί θα συναντήσουµε και την περιπέτεια. Δεν υπάρχει κανένας ηθοποιός, που θα βγει στη σκηνή και θα πει: «Ρε παιδιά, σήµερα θα πάω να τα κάνω χάλια». Έτσι τελικά νοµίζω ισχύει και για τον κάθε άνθρωπο, τις ζωές µας και τις προσπάθειες µας καθηµερινά. Αν πετυχαίνει η όχι, αυτό είναι κάτι άλλο.
————————————————————–
Θα ήθελες να κάνεις κι άλλες δουλειές στην Ελλάδα;

Ναι, θέλω να συνεχίσω να δουλεύω παράλληλα µε τις σκηνοθεσίες µου στον γερµανόφωνο θεατρικό χώρο και στην Ελλάδα, ειδικά στην Αθήνα, η οποία µε εµπνέει µε την εξαιρετική της ενέργεια.
Στην Ελλάδα σήµερα υπάρχουν τόσα θέµατα που περιµένουν να τα ξανάσυζητήσουµε και να τα
ανακαλύψουµε µε χαρά για µια έντονη συζήτηση στη θεατρική σκηνή.
Δίπλα σε πολυάριθµα υπαρξιακά θέµατα τις νεοελληνικής κοινωνίας, µια µατιά στην σύγχρονη ιστορία του τόπου µας, στο σταυροδρόµι ανατολής και δύσης, µπορεί να δηµιουργήσει νέες αφηγήσεις, που τελικά µας αφορούν σε όλη την Ευρώπη.
Θα ήθελα να µιλήσω για αυτά τα θέµατα µε τον δικό µου τρόπο!

 

Ένα σπουδαίο κείμενο της  συγγραφέως Aλεξάνδρα Κατσαρού, σκηνοθετημένο αριστοτεχνικά από τον Σαράντο Γεώργιο Ζερβουλάκο (δεν τον ήξερα, αλλά θα τον θυμάμαι σίγουρα από δω και πέρα) με τις καταπληκτικές ερμηνείες των Μανόλη Μαυροματάκη (και μόνο για τη σκηνή που περιγράφει στη Γερμανίδα πώς σκότωσε το μπεκατσόνι αξίζει βραβείο), Δημήτρη Πασσά –  σπουδαίος ηθοποιός σε ό,τι έχει παίξει, αλλά και τις εξαιρετικές Ρόζα Προδρόμου και Εύα Μαρία Σόμερσμπεργκ.

Πληροφορίες για την παράσταση Εθνικό Θεάτρο – Πειραματική Σκηνή – «Επαναστατικές μέθοδοι για τον καθαρισμό της πισίνα σας» της Αλεξάνδρας Κ* ΕΔΩ