“Το Κοντσέρτο των Δασών”, μια ιδιαίτερη συνομιλία με τον Όμηρο Πουλακη, την Αντριάνα Ανδρέοβιτς & τον Ερρίκο Μηλιάρη – BACK STAGE!

Επιμέλεια συνέντευξης Λία Τσεκούρα & Κωνσταντίνος Παπακώστας.

Το Κοντσέρτο των δασών, σε σκηνοθεσία Όμηρου Πουλάκη και μουσική σύνθεση του Νίκου Χατζηελευθερίου το

Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου, στις 21.00

.

 

Ένα υπαρξιακό ταξίδι με οδηγό τον έρωτα μέσα από την ιστορία αγάπης δύο φύλλων που έπεσαν από το δέντρο που τα φιλοξενούσε, ξεράθηκαν, πέθαναν αλλά δεν ξέχασαν ποτέ ότι άλλοτε αγαπήθηκαν πολύ!

Ο Όμηρος Πουλάκης ανασαλεύει τα ξερόφυλλα, ή αλλιώς Las hojas secas, την ποιητική δημιουργία του σπουδαίου Ισπανού ρομαντικού ποιητή Gustavo Adolfo Bécquer και μέσα από αυτά ανασαλεύει μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα της ανθρώπινης φύσης.

Υπό την αιγίδα
του Ινστιτούτου Θερβάντες Αθηνών.

 

 

Όμηρος Πουλάκης, ηθοποιός & σκηνοθέτης.

 

 

Το Κοντσέρτο των Δασών είναι μια σύνθεση που παίζει με τη μουσική, τον λόγο, τον χορό – ένα τριφυές δρώμενο –  πάνω σε έναν ποιητή του 19ου αιώνα. Ποια είναι η νέα πνοή που δίνεται εσείς ως σκηνοθέτης;

Κατ΄αρχάς μου το πρότειναν ο Νίκος Χατζηελευθερίου με τον Περουλή Σακελλαρίδη που το μετάφρασαν και το μελοποίησαν και ήταν κάτι πολύ τιμητικό. Επειδή και στη δουλειά μας όντως αγγίξαμε την έννοια του διθυράμβου ως ένα στοιχείο το οποίο έχει μέλος, λόγο και κίνηση, άξονες που υπάρχουν στον έργο, υπάρχει μια αναφορά, χωρίς θεωρητικό, ή φιλολογικό πλαίσιο.

Η διαδικασία της σύνθεσης δεν έχει τελειώσει ακόμη και κάθε ουσιαστική διαδικασία περιέχει και ευκολίες και δυσκολίες. Υπάρχει ένας βαθμός δυσκολίας, αλλά είναι συνομιλητικά μέρη, είναι μουσική που έχει μελοποιηθεί από τον ποιητή, με κίνηση έχει προκληθεί από την ακοή της μουσικής και από τη γνώση ότι θα κάνουμε αυτό το διήγημα, το διήγημα αποτελεί έργο του ποιητή.

Επομένως, ανεξάρτητα από τις δυσκολίες που μπορεί να έχουν ως δομές, στο πώς διαμορφώνονται, εντάσσονται αναγκαστικά σε έναν κοινό κόσμο, δεν είναι ακραία ετερόκλητα ή μη συνομιλητικά μέρη. Οπότε αυτή η δυσκολία είναι η χαρά της ζωής, διαφόρων ειδών φυτά που φτιάχνουν έναν κήπο.

Αυτό που διαμορφώνουμε είναι κάτι που επιθυμεί να έχει διακυμάνσεις απέναντι στις θεματικές του ποιητή,  δεν θέλουμε να μιλήσουμε για κάποιες και να αφήσουμε έξω κάποιες άλλες. Αυτό το κάνει και το διήγημα, ακουμπάει στον έρωτα, τον θάνατο, τη γέννηση, στην επίταση ενός ανθρώπου που θέλει να εκφραστεί, κάτι που έχει και πολιτικό χαρακτήρα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, πώς επιλέγεις απέναντι σε κάτι ή σε κάποια λογική που θέλει να μη μιλάς, να σταθείς στον πολιτικό  αντίπαλο και να πεις όχι, το να εκφραστώ είναι σημαντικό στοιχείο.

Δεν πρέπει να με απειλεί κάποιος που θέλει μόνο να βρίζει ή να ωρύεται, να μην εκφράζομαι, διότι τότε αυτός θα εκφραστεί με αυτόν τον τρόπο, αυτό είναι εκβιασμός. Εγώ δεν δέχομαι αυτόν τον εκβιασμό, οπότε είναι και μια πολιτική πρόκληση, έχει κι αυτό το στοιχείο. Αλλά δε σημαίνει ότι κάποιο από αυτά είναι το κυρίαρχο και τα άλλα είναι τα συνεπικουρικά. Αποτελούν θεματικές όπου η παράσταση ακουμπάει σε αυτές με συνθετικές  βαρύτητες.

Η εποχή μας έχει δημιουργήματα που εδράζονται στον ρομαντισμό πολύ έντονα, υπάρχουν ταινίες που ακουμπάνε σε αυτό που ευρύτερα μπορεί να ονομαστεί ρομαντισμός, είτε ως τεχνικές αφήγησης, ή ως θεματική. Έτσι κι αλλιώς ο ρομαντισμός δεν είναι ξένο πράγμα στην καθημερινότητά μας, στην περίοδο που ζούμε και στα δημιουργήματά της. Είναι οικεία∙ το ότι ο ποιητής αυτός φυσικά έζησε  την όξυνση, τη διαμόρφωση του ρεύματος, αποτελεί στοιχείο και προσωπικότητα του μεταιχμίου του ρομαντισμού και του μοντερνισμού και μας εισάγει στα επόμενα ρεύματα που τον ακολούθησαν είναι ένα αναντίρρητο στοιχείο. Το ότι είναι ρομαντισμός του 1870 δε σημαίνει ότι είναι ασύνδετος. Κι εμείς έχουμε αναφορές στον ρομαντισμό, όπως και σε πιο κλασικούς τρόπους αντιμετώπισης.

Ζούμε σε μια εποχή όπου η κατά παράταξη και εκ των υστέρων εμβάθυνση πάνω στις θεματικές και στους τρόπους  αποτελεί στοιχείο της εποχής μας. Αυτό που ορίζεται ως μεταμοντερνισμός είναι ότι απέναντι στα υπαρκτά είδη που έχουν υπάρξει λειτουργούμε συνθετικά. Δε σημαίνει βέβαια ότι κάνω κάτι μεταμοντερνικό, αλλά τα είδη δεν είναι κάποιες αυστηρά ακραίες οριοθετήσεις που πρέπει να τις σέβεσαι διότι πέρα από εκεί πνίγεσαι. Είναι γνωστές πρακτικές με σκοπό να αφηγηθείς κάποιο έργο τέχνης που εμπεριέχει αυτές τις θεματικές.

Ακόμη δεν έχουν προκύψει τεχνικές δυσκολίες, μάλλον θα προκύψουν σε λίγο που θα έχουμε τον συντονισμό μουσικών, συνόλων κ.λπ. αλλά το καλό κλίμα, η διάθεση και η εμπιστοσύνη πάντα υπάρχουν. Εγώ είμαι υπεύθυνος  όλου του εγχειρήματος, εγώ σκηνοθετώ τα Ξερόφυλλα, τον ένα άξονα, το διήγημα και τη συμφωνική εισαγωγή που είναι ο άλλος άξονας. Δεν εργάζομαι πάνω στην κίνηση, αλλά θα παρέμβω όταν έρθει η συνθετική της ώρα, στο συνομιλητικό στοιχείο.

Συζητάω για ένα μελλοντικό έργο, αλλά αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να πω κάτι παραπάνω, επίσης υπάρχουν και οι Τρομπαδούροι που έχουμε με τον Ερρίκο και την Κατερινά Σακκουλά, το Μαζί Εγώ κι Εσύ, ποιήματα πάνω σε τραγούδια και τραγούδια πάνω σε ποιήματα, συζητάω κάποια άλλη παράσταση, θα προβληθεί μια ταινία που συμμετείχα του Γιώργου του Γεωργόπουλου που λέγεται Δεν θέλω να είμαι δυσάρεστος, αλλά πρέπει να μιλήσουμε για κάτι πολύ σοβαρό.

Βασικός στόχος μου είναι να συνεχίσω να είμαι δημιουργικός  και να βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπους που είναι δημιουργικοί.

 

 

Πώς βιώσατε τον ρόλο σας, δηλαδή τι είναι αυτό που σας ενθουσιάζει σε αυτόν, καθώς η ερμηνεία αφορά υποκριτική και χορό. Συναντήσατε κάποιες δυσκολίες;

 

Αντριάνα Ανδρέοβιτς

 

 

Μου προκαλεί μεγάλη συγκίνηση , από μικρή, ο άνθρωπος που δεν παραδίνεται στα γκρίζα χρώματα μιας πόλης και συνεχίζει να ονειρεύεται και να χαμογελάει , όχι για τον εαυτό του μα και για τους άλλους και σίγουρα στους άλλους . Αυτοί οι άνθρωποι που σχοινοβατούν πάνω από ένα βούρκο θλίψης ,αυτοί που την ίδια στιγμή έχουν τα μάτια να τον δουν , αυτοί είναι δικαιωματικά άξιοι του θαυμασμού μου . Κάπως έτσι μοιάζει καθένας ίσως από εμάς όταν ερωτεύεται …αφελής ,αιθεροβάμων ακόμη και ανόητος … όπως ένα φύλλο , πράσινο και ζωντανό ,κρέμεται από ένα λεπτό “σχοινάκι” στον κορμό ενός δέντρου(ίσως γκρίζου , ίσως γέρικου) και φεύγει μόνο όταν ξεραθεί . Έτσι κι εμείς , έτσι κι εγώ κρατιέμαι από το λεπτό σχοινί της πραγματικότητας που μου επιτρέπει να λυγιέμαι με το αεράκι ,αλλά δεν χάνομαι γιατί προσπαθώ να είμαι ζωντανή χαμογελώντας .

Δεν υπάρχει ακριβώς ρόλος σε αυτό που κάνω διότι είναι πολλά πράγματα μαζί, είναι τα ξερόφυλλα, ένα ερωτευμένο ζευγάρι, είναι κι ο ίδιος ο ποιητής μέσα, οπότε είναι μια πιο ανθρώπινη ιστορία ενός έρωτα, όχι συγκεκριμένου, αλλά της έννοιάς του. Νομίζω λοιπόν ότι είμαστε πολύ περισσότερο ως άνθρωποι που έχουμε να πούμε κάτι για αυτό σε αυτό, παρά ως ρόλοι.

 

 

Ερρίκος Μηλιάρης

 

 

Είμαι ο Ερρίκος, που μέσα από μια ταύτιση με τον ποιητή, με όσα ο ποιητής αναφέρει, αγγίζω κι εγώ το θέμα του έρωτα κυρίως αλλά και τα άλλα θέματα που θίγει, το πέρασμα της ζωής, τον θάνατο , τη γέννηση. Εμείς έχουμε να αντιμετωπίσουμε όμορφα λόγια, ποιητικά, πολύ ποιητικά που αναδεικνύουν πολλά νοήματα. Οπότε είμαι εγώ που αντιμετωπίζω ένα κείμενο, έρχομαι αντιμέτωπος με ένα κείμενο, εγώ και βρίσκω πραγματικά τον εαυτό μου εκεί. Και μόνο το θέμα του έρωτα, το κύριο θέμα είναι σημαντικό αν και θίγει πολλά θέματα.

Το κείμενο είναι μόνο τρεις σελίδες, αλλά έχει καταφέρει μέσα σε αυτόν τον διάλογο, με αφορμή τα δύο φύλλα, σαν ένας μύθος του Αισώπου, μιλάει με συμβολισμούς, να δημκουργήσει έναν διάλογο που τα φύλλα θυμούνται τις μέρες που ήταν χλωρόφυλλα κι έγιναν ξερόφυλλα. Μέσα από αυτή την πορεία, σε κάθε στίχο και διάλογο, περνάει ο ποιητής όλα τα στάδια της ζωής, από την αρχή μέχρι το τέλος, τη νιότη, τον έρωτα των ξερόφυλλων, όλα τα στάδια με ποιητικό λόγο. Δηλαδή για μένα είναι ένα φιλοσοφικό διήγημα πάνω στην ύπαρξη του ανθρώπου γενικότερα, στη ζωή και σε αυτό που είμαστε.

 

Το Κοντσέρτο των Δασών 24 Σεπτεμβρίου με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ

Πληροφορίες για την παράσταση “Το κοντσέρτο των δασών” σε σκηνοθεσία Όμηρου Πουλάκη στο Φεστιβάλ Παπάγου ΕΔΩ