Αντώνης Γκρίτσης: «η επιθυμία να συναντηθούμε μας κάνει αδέλφια»

 

Μιλήστε μας για την παράσταση.

Η παράσταση είναι ένας μονόλογος για τη συνάντηση δυο ομοφυλόφιλων λογοτεχνών, του Γιώργου Ιωάννου και του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη. Στην πραγματικότητα δεν συναντήθηκαν ποτέ. Ο Ιωάννου, λογοτέχνης της σχολής της Θεσσαλονίκης, ήρθε στην Αθήνα, έζησε στα Εξάρχεια, στη γειτονιά που είναι ακόμα και σήμερα παρατημένο το σπίτι του Λαπαθιώτη, χρόνια μετά την αυτοκτονία του ποιητή, σε διαμέρισμα που του παραχώρησε η Αρλέτα και το οποίο βρισκόταν σε μια πολυκατοικία χτισμένη πάνω στο οικόπεδο που ήταν η ταβέρνα που γυρίστηκε η Στέλλα του Κακογιάννη. Κάπου εκεί χώθηκα κι εγώ, παρέα με τους γυμνούς άνδρες του Θάνου Βελλούδιου και με συνοδεία τα τραγούδια της Σωτηρίας Μπέλλου.

Ποια είναι τα στοιχεία που κάνουν την παράσταση «Ο γείτονας μου ο Λαπαθιώτης» ξεχωριστή;

Η παράσταση είναι απλή και με έναν άλλο τρόπο φαντασμαγορική. Επενδύει στο θέατρο της συγκίνησης ηθοποιού και θεατή. Αλλά δε μ’ αρέσει να μιλάω για θέατρο σα να επιδεικνύω την πραμάτεια μου.

Τι ομοιότητες ή διαφορές πιστεύεις ότι υπάρχουν  στον εαυτό σου με τον ρόλο που ενσαρκώνεις;

Ο Ιωάννου και ο Λαπαθιώτης δεν συναντήθηκαν ποτέ. Ο Ιωάννου ήταν 16 χρονών στη Θεσσαλονίκη το 44 που αυτοκτόνησε στα Εξάρχεια ο ποιητής. Εγώ ήμουν 6 το 85, όταν πέθανε ο Ιωάννου. Η επιθυμία να νικήσουμε το χώρο και το χρόνο και να συναντηθούμε μας κάνει αδέλφια. 

Όλες σου οι παραστάσεις είναι ιδιαίτερα «ψαγμένες». Από πού προκύπτει αυτό;  Ποια θα ξεχώριζες;

Επειδή έτσι κι αλλιώς από λεφτά ούτε τα βασικά πια δε βγαίνουν, αλλά και επειδή και με πολλά άλλα πέρα από τα εργασιακά μπορεί να θυμώσει κανείς στο ελληνικό θέατρο, αποφάσισα να κάνω μόνο πράγματα που μου αρέσουν. Έτσι, τα τελευταία τρία χρόνια έκανα τις Ωδές στον Πρίγκιπα στο υπόγειο Μπαγκλαντές στη Χαλκοκονδύλη, έναν Μπέκετ σε διαμέρισμα στην οδό Τσιμισκή και πέρσι στο hood με τον Γιάννη Σκουρλέτη τον Λαπαθιώτη που μας έφερε φέτος στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Αυτά τα τρία τα αγαπάω πάρα πολύ.

Πως είναι να είσαι ηθοποιός στις μέρες μας;

Είναι γνωστό ότι είναι πολύ δύσκολο, μα για κανέναν πια δεν είναι εύκολη η ελληνική καθημερινότητα. Για τον ηθοποιό ωστόσο, το ακόμα πιο περίεργο είναι ότι πρέπει διαρκώς να συντηρεί μέσα του την θέληση και την πίστη να παραμείνει ηθοποιός.

Υπάρχει  κάποιος  συγκεκριμένος ρόλος που θα ήθελες να παίξεις;

Θα ήθελα να παίξω τον Φωτογράφο από την Πόλη της Αναγνωστάκη – από παλιά, όχι τώρα λόγω των ημερών -, Τειρεσία από τον Οιδίποδα Τύραννο, Τρελό από τη Δωδέκατη Νύχτα και το Φάντασμα της Κλυταιμνήστρας από τις Ευμενίδες, και μιας και κληρώνει, θα ήθελα να παίξω και Γουίνι από τις Ευτυχισμένες Μέρες του Μπέκετ. Επειδή όμως σημασία έχει με ποιούς κάνεις αυτό που κάνεις, θαυμάζω και θα ήθελα πολύ να συνεργαστώ με τον Ευριπίδη Λασκαρίδη, βοηθώντας με όποιο τρόπο, όχι απαραίτητα παίζοντας στην παράσταση.

Μελλοντικά σχέδια;

Ετοιμαζόμαστε σιγά σιγά με τον Γιάννη Σκουρλέτη για τον Μπολιβάρ του Νίκου Εγγονόπουλου από Γενάρη στο Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.

 

 

Για πληροφορίες για την παράσταση πατήστε ΕΔΩ