Dolphin Man – Λευτέρης Χαρίτος: Ελεύθερη κατάδυση στο απέραντο γαλάζιο της ανθρώπινης ύπαρξης και του πλανήτη γη

«Είμαι η θάλασσα» ακούγονται τα λόγια του Γάλλου δύτη Jacques Mayol, με τη φωνή του Jean-Marc Barr. Το βλέμμα όλων μας ταξιδεύει στο απέραντο γαλάζιο της, καθώς οι τίτλοι τέλους της πολυαναμενόμενης ταινίας  DOLPHIN MAN, με την σκηνοθετική υπογραφή του Λευτέρη Χαρίτου, κυλούν  στη μεγάλη οθόνη. Είναι η πρώτη προβολή της στην Ελλάδα, φιλοξενούμενη από το 58ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Μια ακόμη στάση της, στο  μεγάλο  διεθνές ταξίδι της, αλλά και πριν την έναρξη της διανομής της  στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες, από τον Ιανουάριο του 2018. Μια συμπαραγωγή  Ελλάδας, Καναδά, Γαλλίας, Ιαπωνίας, Ιταλίας.

Συγκίνηση, δέος  και ανάμεικτα συναισθήματα έχουν γεννηθεί στην κατάμεστη αίθουσα που κατακλύζεται από ένα θερμό, παρατεταμένο χειροκρότημα και συνεχείς επευφημίες. Η γλυκόπικρη γεύση της ζωής και τα αιώνια ερωτηματικά της ανθρώπινης ύπαρξης, το μεγαλείο της φύσης, η οικολογική συνείδηση, μέσα από μια κατάδυση στην τυχοδιωκτική προσωπικότητα του Ζακ Μαγιόλ, του δύτη που έγινε αφορμή για την θρυλική ταινία του Λικ Μπεσόν «Απέραντο Γαλάζιο», με πρωταγωνιστή τον Jean-Marc Barr και άλλαξε τα δεδομένα στην ελεύθερη κατάδυση, εμπνέοντας πολλούς συνεχιστές του. Ήταν ο άνθρωπος που υποστήριξε με πάθος, πως αφού προερχόμαστε από τη θάλασσα, διαθέτουμε και μπορούμε να αναπτύξουμε δεξιότητες ανάλογες με αυτές των δελφινιών.

Το DOLPHIN MAN έρχεται να μας δώσει την άλλη διάσταση αυτού του ανθρώπου που για πολλούς αποτελεί θρύλο και μέσα από αυτό, να γίνει μια ταινία που μας αφορά όλους. Άλλωστε αυτός είναι ο λόγος που κάνει σινεμά ο  σκηνοθέτης  Λευτέρης Χαρίτος, αφού όπως λέει στη συνάντησή μας: «Θέλω να λέω ιστορίες. Ιστορίες με τις οποίες ο θεατής μπορεί να ταυτιστεί και θα προκαλέσουν το ενδιαφέρον του».  Και εξηγεί, σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, γιατί το Dolphin Man είναι μια ταινία για τη θάλασσα και τον θάνατο (όπως δήλωσε και στο Q + A), αποκαλύπτοντας άγνωστες λεπτομέρειες από τα γυρίσματα που έγιναν σε διαφορετικές γωνιές του πλανήτη και τις μέχρι τώρα προβολές της στο εξωτερικό, αλλά και τη συγκλονιστική συνάντηση με την κόρη του Μαγιόλ.

Γνωστός στο ευρύ κοινό  κυρίως από τις ταινίες τεκμηρίωσης, που έχει σκηνοθετήσει, καθώς και τις Αναπαραστάσεις στο 1821 και Το ταξίδι της τροφής, δηλώνει πως είναι καιρός να αντιληφθούμε πως οι Έλληνες δημιουργοί εδώ και πολλά χρόνια παράγουν ταινίες αξιώσεων που έχουν παρόν και θέση στις αίθουσες του εξωτερικού και να βγούμε από την εσωστρέφεια παλαιότερων δεκαετιών. «Είναι σπουδαίο να ακούς κάποιον να λέει: «Τι καλή ταινία και είναι ελληνική!» κι όχι το σύνηθες «Καλή για ελληνική».

«Το Doplpihn Man. Είναι μια ταινία για τη θάλασσα. Τη θάλασσα που όμως συνδέεται με  διαφορετικές έννοιες και πράγματα  για τον κάθε άνθρωπο. Απόλαυση, αγάπη, αναψυχή, διασκέδαση, παιχνίδι, περιπέτεια, πρόκληση, αδρεναλίνη, γαλήνη, ομορφιά, ζωή, αθλητισμό, ρίσκο, ταξίδι, εξερεύνηση, κίνδυνο, ενέργεια, οικολογία, καταγωγή, πάθος, αναμνήσεις, φόβους και πολλά άλλα.

Είναι μια ταινία που παράλληλα μιλά για το μόνο βέβαιο και αναπόφευκτο στη ζωή. Τον θάνατο. Αν και αφορμή είναι η ζωή του Μαγιόλ, πραγματεύεται μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια που μας κάνει να κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας, στον δικό μας «ωκεανό», τη δική μας «θάλασσα». Πόσο παρασυρόμενοι από τη ματαιοδοξία, απορροφημένοι από το εγώ μας ξεχνούμε τα ουσιώδη στη ζωή μας, μέχρι να έρθει, αργά ή γρήγορα, η μοιραία στιγμή. Η στιγμή  που αυτός ο κόσμος θα καταρρεύσει και κοιτώντας πίσω, θα βρεθούμε αντιμέτωποι με τις αποφάσεις, τις παραλήψεις, τα λάθη μας.

Είμαστε όμως έτοιμοι και ικανοί να το αντέξουμε και να το διαχειριστούμε;  Όσο πιο αργά το αντιληφθούμε τόσο πιο δύσκολο είναι και συχνά, όπως στην περίπτωση του Μαγιόλ είναι μη αναστρέψιμο. Αυτό μπορεί να προκύψει με αφορμή το ισχυρό σοκ που επιφέρει μια αρρώστια, ένα ατύχημα, μια απόλυση, ένας χωρισμός, μια οικονομική καταστροφή, μια απώλεια κλπ. Όσο πιο νωρίς συμβεί κάτι τέτοιο τόσο το καλύτερο. Πρέπει να προετοιμαστούμε για το τέλος, το πιο βέβαιο συμβάν για εμάς, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες μας απέναντι στον εαυτό μας και τους άλλους και να ενηλικιωθούμε,  καλλιεργώντας  τις σχέσεις και το περιβάλλον που θα μας οδηγήσουν στην αποδοχή και τη συμφιλίωση μαζί του. Αυτό θα είναι και το τέλος του φόβου απέναντι στον θάνατο.

Η ταινία δημιουργεί διαφορετικά συναισθήματα και σκέψεις στους Μεσόγειους από ότι στους Ιάπωνες. Στην πρόσφατη προβολή στο Τόκυο, η σύζυγος του Έλληνα πρέσβη είπε πως της δημιούργησε μια θετική θλίψη και η υπεύθυνη της ιταλικής παραγωγής μου είπε: «Πόσο μόνοι είμαστε τελικά;».

Βλέπουμε πως ο Μαγιόλ ήταν μια τυχοδιωκτική προσωπικότητα, εγωιστής και νάρκισσος που ένιωθε πως αυτός ο κόσμος δεν τον χωράει και επέλεξε τον βυθό. Δεν είναι τυχαίο πως προτιμούσε να ζει και να συναναστρέφεται με τα δελφίνια. Δεν μπορούσε να υπάρξει σύγκριση και ανταγωνισμός ανάμεσα σε αυτόν και τα ευφυή θαλάσσια θηλαστικά  που θαύμαζε, αφού αποτελούσαν μη ομοειδή όντα, αν και έχουν κοινά χαρακτηριστικά με τον άνθρωπο.

«Σαφώς. Ο Μαγιόλ λόγω του τεράστιου εγώ του ένιωθε ένα είδος Μεσσία. Ένας Μεσσίας που θα ήταν ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στη φύση και τον άνθρωπο. Διέπεται από μια μονομανία, όπως πολλές ισχυρές προσωπικότητες στην ιστορία της ανθρωπότητας, γεμάτος όμως από τον εαυτό του. Η θετική πλευρά αυτού ήταν η οικολογική ευαισθησία με την οποία αφύπνισε τον κόσμο, η μετάδοση της  αγάπη για την ελεύθερη κατάδυση, καθώς και οι επιστημονικές γνώσεις για το ανθρώπινο σώμα και τα δελφίνια  που προέκυψαν  από την παρακολούθηση και μελέτη των προσπαθειών του. «Αν δεν υπήρχε ο άνθρωπος, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος» ακούγεται να λέει και στην ταινία.

Εγκατέλειψε και αδιαφόρησε για δεκαετίες για την οικογένειά του. Έζησε μια ζωή γεμάτη απολαύσεις, γυναίκες, ανέσεις, ζώντας μια ζωή χωρίς αύριο, χωρίς όρια, επιζητώντας  την προβολή. Φρόντιζε, κάθε του στιγμή, να αποθανατίζεται και να καταγράφεται είτε από τον κινηματογραφικό φακό, είτε από τις κάμερες. Το ότι η συνεχής κατάρριψη των ρεκόρ ελεύθερης κατάδυσης  ξεκίνησε στα 50 του και έζησε ως τα 60 μια χρυσή δεκαετία, τον έκανε να πιστεύει, πως ο χρόνος δεν θα τον αγγίξει, θα είναι αιώνια νέος, ικανός, ασυναγώνιστος, άφθαρτος.

Η μεγάλη παγκόσμια επιτυχία της ταινίας Απέραντο Γαλάζιο κάνει το όνομά του γνωστό στο ευρύ κοινό, που τον ταυτίζει όμως, με το πρόσωπο του πρωταγωνιστή της, του 18χρονου τότε, Jean-Marc Barr. (Η ταύτιση ήταν τέτοια, που η είδηση του θανάτου του Mayol  δημοσιεύθηκε σε εφημερίδα της Αργεντινής με φωτογραφία του ίδιου από την ταινία, προκαλώντας ανησυχία σε γνωστούς του). Αυτό τον καταρρακώνει και τον εξοργίζει δηλώνοντας πως  έπρεπε τελικά να είχε παίξει ο ίδιος στην ταινία. Εκτός των άλλων, έχουν αρχίσει  νέοι να απειλούν τα ρεκόρ του. Όταν η προσπάθεια να πετύχει πεισμωμένος νέο ρεκόρ αποτυγχάνει, βυθίζεται ακόμη περισσότερο στην κατάθλιψη. Το σώμα του τον προδίδει. Δεν έχει πια να δώσει, σε αυτό που αφιέρωσε τη ζωή του. Δεν είναι πλέον ο θεός που νόμιζε. Δεν είναι το κέντρο του κόσμου και το επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Τότε, διαπιστώνει το μέγεθος της μοναξιάς του και το φθαρτό της ύπαρξής του. Αποζητά, εκλιπαρεί για αγάπη. Αγάπη που δεν έδωσε ποτέ».

Ντοκιμαντέρ ή μυθοπλασία; Έχετε μπει πλέον στο δίλημμα με τι θα επιθυμούσατε περισσότερο να ασχοληθείτε;

«Ασχολούμαι με τον κινηματογράφο 30 χρόνια. Μπήκα σε αυτό τον χώρο στα 18 έχοντας αποφασίσει πως με αυτό τον τρόπο θα μπορώ να λέω ιστορίες. Ιστορίες που θα ενδιαφέρουν τους ανθρώπους, ψάχνοντας-σκαλίζοντας στις βαθιά μέσα στις ψυχές τους. Δεν σκέφτομαι ποτέ σε πιο κοινό απευθύνομαι, αλλά πως η ταινία που θα δημιουργήσω θα μπορέσει να κάνει τον θεατή να βρει μια ταύτιση και να του κινήσει το ενδιαφέρον, χωρίς να τον κατηγοριοποιήσω. Κάτι που λέω και στους μαθητές μου. Οι ταινίες μυθοπλασίας είναι  η αδυναμία μου, ίσως γιατί τρέφω μεγάλο θαυμασμό για τους ηθοποιούς. Με γοητεύουν πραγματικά. Όταν ετοιμαζόμουν να καταθέσω την πρόταση για μια ταινία fiction μεγάλου μήκους στο ΕΚΚ, πήρα τη θετική απάντηση για το Dolphin Man από την anemon productions, την εταιρία παραγωγής που επί χρόνια συνεργάζομαι.

Πρέπει να ομολογήσω πως είχα αυτοπροταθεί, μόλις πληροφορήθηκα πως η Ρέα Αποστολίδη και ο Γιούρι Αβέρωφ, θέλουν να κάνουν αυτή την ταινία και με τιμά η εμπιστοσύνη που μου έδειξαν, μαζί με την Madeleine Avramoussis του ARTE. Ο Γιούρι προέρχεται από μια οικογένεια που υπηρετεί με κάθε τρόπο και δραστηριότητα την ιδέα της παιδείας και της εκπαίδευσης κι αυτό είναι εμφανές σε όλες τις παραγωγές της anemon, ενώ ήταν καθοριστική για την υλοποίηση της ταινίας, η συνεργασία που έχει ξεκινήσει από το 2009, ανάμεσα στην ARTE και την ΕΡΤ. Έτσι, το σενάριό μου μπήκε, προς το παρόν, στο συρτάρι μαζί με άλλα και είμαι της φιλοσοφίας, πως όλα γίνονται ή όχι για κάποιο λόγο. Η ζωή είναι ευκαιρίες και μόνο μόνοι μας μπορούμε να δημιουργήσουμε τις ευκαιρίες μας. 

Το Dolphin Man είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία ντοκιμαντέρ  που σκηνοθετώ. Είναι ένα ντοκιμαντέρ με στοιχεία μυθοπλασίας. Για μένα δεν ισχύει η άποψη, πως όταν μια δουλειά είναι ανάθεση ο σκηνοθέτης είναι αποστασιοποιημένος. Ο σκηνοθέτης είναι παντού. Αυτός, μαζί με τους παραγωγούς κάνουν την περισσότερη δουλειά που ξεκινά από την πρώτη στιγμή της σύλληψης της ιδέας, ως την ολοκλήρωση και τη διανομή. Φυσικά, νιώθω ευγνώμων, για όλη την ομάδα εξαίρετων και πολύτιμων συνεργατών-συντελεστών αυτής της ομαδικής δουλειάς που ο καθένας έχει συνεισφέρει στο τελικό αποτέλεσμα και την ολοκλήρωσή του.

Σε αυτή την ταινία, είχαμε να κάνουμε με πολύ αρχειακό υλικό, το οποίο αφορούσε τις προσπάθειες και τα στιγμιότυπα από τη ζωή του Μαγιόλ που αν μέναμε σε αυτά, η ταινία ίσως να ήταν από κουραστική ως και αδιάφορη για τον κόσμο. Όταν στην πορεία οι αφηγήσεις φίλων και συνεργατών, με κορυφαία τη συγκλονιστική συνάντηση με την κόρη του άρχισαν να σκιαγραφούν την αθέατη πλευρά της προσωπικότητάς του, προέκυψε ένα επίσης ογκώδες υλικό, με ευαίσθητες  αιχμηρές προεκτάσεις. Για τον κάθε άνθρωπο θα ακουστούν κάθε είδους σχόλια θετικά και αρνητικά, πόσο μάλλον για τον Μαγιόλ.

Το κέντρο βάρους μετατοπίστηκε και διαμορφώθηκε ένα σενάριο βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα με μυθοπλαστικό ύφος, που τα διηγούνται οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές τους κι όχι ηθοποιοί και αφορά στο σεβασμό στη ζωή, την ισορροπία που βρίσκουμε στην επαφή με τη φύση, την αγάπη, τη μοναξιά, την έννοια του θανάτου. Την έρευνα και τα ταξίδια σε όλο τον κόσμο για τα γυρίσματα, διαδέχτηκαν συχνές επισκέψεις και παραμονή στον Καναδά καθώς και  καθημερινή πολύωρη διαδικτυακή επικοινωνία και συνεννοήσεις για το μοντάζ. Το Dolphin Man χρειάστηκε κοντά τρία χρόνια για να ολοκληρωθεί και αν δεν υπήρχε η συμμετοχή τόσων χωρών και φορέων στην παραγωγή, αυτή η ταινία θα ήταν πολύ διαφορετική. Δεν θα είχε γίνει π.χ. το ταξίδι στην Ινδία για να επισκεφτούμε και να συναντήσουμε τον δάσκαλο που μύησε τον Μαγιόλ στα μυστικά της γιόγκα και του ΖΕΝ που τον βοήθησαν να πετύχει τα ρεκόρ του ή δεν θα είχαμε τόσες συνεντεύξεις από συνεργάτες του στον κόσμο».

Δώσατε έμφαση στην αναφορά σας στην κόρη του Μαγιόλ.

«Ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία η συνάντησή μαζί της. Όταν την επισκεφτήκαμε σε ένα μικρό διαμέρισμα στη Φλόριντα είδαμε έκπληκτοι πως είχε τοποθετήσει πάνω από 400 αντικείμενα που αφορούσαν τη ζωή του πατέρα της. Του ανθρώπου που ήταν πάντα απών, ενώ αυτή ήταν εκεί έτοιμη να συγχωρέσει, προσμένοντας μάταια αγάπη, τρυφερότητα, ενδιαφέρον, σε αντίθεση με τον παντελώς αποστασιοποιημένο αδερφό της, οποίος όμως ζει εκεί που άφησε την τελευταία του πνοή ο πατέρας του.

Ήταν σαν να είχε προετοιμαστεί όλη της τη ζωή γι’ αυτή τη μέρα. Είχε φυλάξει με ευλάβεια κάθε τι που μπορεί σε κάποια ανύποπτη στιγμή να της είχε δώσει, να τον αφορούσαν ή να του ανήκαν. Από ευτελούς αξίας αντικείμενα ως δημοσιεύματα. Μας εξιστόρησε επί 4 ώρες με κάθε λεπτομέρεια την προέλευση τους και τη χρονική στιγμή που αφορούσαν, πάνω σε έναν  χάρτη που είχε και μας πρόσφερε το γεύμα που είχε ετοιμάσει, πιστεύοντας πως αυτό μας αρκούσε. Όταν της εξήγησα, πως θέλαμε μια συζήτηση μαζί της για τον πατέρα της ως άνθρωπο και πατέρα, είναι δύσκολο να περιγράψω την έντονα φορτισμένη ατμόσφαιρα που ζήσαμε και φυσικά βλέπουμε ένα μικρό μέρος της στην ταινία. Τελειώνοντας την προσκαλέσαμε να δειπνήσει μαζί μας, δέχτηκε με δυσκολία, αλλά δεν ήταν πλέον η ίδια. Η αναβίωση των  θαμμένων τραυματικών  αναμνήσεών  που είχε απωθήσει και η έκθεση τους, στα μάτια κάποιων άγνωστων σε αυτή ανθρώπων, την είχαν εξουθενώσει και την είχαν κάνει να κλειστεί στον εαυτό της.

Επίσης, με εξέπληξε η συγκίνηση, το σχεδόν συνεχές κλάμα του Ιάπωνα φίλου του, δεδομένου ότι οι Ιάπωνες αυτός ο απεριόριστα ευγενής, φιλόξενος, χαμηλών τόνων λαός, δεν εκδηλώνει εύκολα τα συναισθήματά του. Βέβαια, ο σεβασμός στον Μαγιόλ είναι άσβεστος στην Ιαπωνία, την χώρα στην οποία γαλουχήθηκε, μυήθηκε στην ελεύθερη κατάδυση και αγάπησε τον θαλάσσιο κόσμο. Ο ρόλος της, στη διαμόρφωση της προσωπικής του φιλοσοφίας, ήταν καθοριστικός και κάθε φορά που βρισκόταν εκεί ένιωθε ξανά βασιλιάς».

Υπάρχουν νέα project στον ορίζοντα; Κι αλήθεια μετανιώνετε για κάτι που κάνατε ή δεν κάνατε στη μέχρι τώρα στην κινηματογραφική σας πορεία;

«Σε μια συζήτηση που είχα με έναν Γάλλο παραγωγό εχθές μου είπε, πως ο δημιουργός μιας  αξιόλογης ταινίας βρίσκεται στην επικαιρότητα για έναν χρόνο και αυτό το διάστημα θα πρέπει να εκμεταλλευτεί για να ετοιμάσει το επόμενο του βήμα. Μπροστά μου συνεχίζω να έχω πολλά ταξίδια ακόμη. Ήδη η ταινία προβλήθηκε σε Βερολίνο, Παρίσι, Χάβρη, Τόκυο και τώρα φεύγω για Ρώμη, για να συνεχίσω στις αίθουσες όλου του κόσμου, κι αυτό ήδη μετά από τρία χρόνια συνεχών μετακινήσεων. Από τη μία θέλω να τολμήσω κάτι νέο κι από την άλλη θέλω τον χρόνο που χρειάζεται για να δω τα πράγματα από απόσταση, χωρίς να πέσω στην παγίδα να χάσω το μέτρο και τις ισορροπίες. Ο γιός μου και η σχέση μου μαζί του είναι κι αυτά πολύτιμο κομμάτι της ζωής μου. Τα αιώνια διλήμματα της ζωής και οι ευκαιρίες της.

Σίγουρα, είμαι από αυτούς που στα χρόνια της κρίσης μπόρεσαν να βιοπορίζονται από την τέχνη τους, χωρίς να κάνουν εκπτώσεις. Μετανιώνω που άργησα να ασχοληθώ με την τηλεόραση και από την άλλη, για πολλούς παράγοντες της τηλεόρασης, θεωρούμαι πολύ σοβαρός και «ποιοτικός», ότι κι αν παρεξηγημένα σημαίνει αυτό για κάποιους και έχω διαπιστώσει, πως δεν μου προτείνονται πράγματα, στα οποία θα μπορούσα πρόθυμα να εμπλακώ. Αυτό που έχω αποφύγει προς το παρόν να ασχοληθώ, και δεν έχω μετανιώσει, είναι η διαφήμιση. Αυτό δεν σημαίνει, ότι απαξιώνω όσους το κάνουν. Έχουν γίνει ομολογουμένως πολλές εξαιρετικές δουλειές από σκηνοθέτες, όπως π.χ. ο Λάνθιμος ή ο Ντένης Ηλιάδης. Είναι θέμα απόφασης, την κάθε δεδομένη στιγμή  κι από την άλλη, δεν θέλω να λέω μεγάλες κουβέντες, ποτέ δεν ξέρεις. Όλα είναι σχετικά».

Προσωπικά με τι θα ταυτιζόσασταν στο Dolphin Man;

«Πέραν της αγάπης για τη θάλασσα, όχι όμως σε βαθμό εμμονής, θα κρατήσω τη φράση που λέει κάποιος: «Εμείς οι δύτες δεν είμαστε νορμάλ» και θα τη μεταφέρω στον χώρο μου, λέγοντας: «Εμείς του κινηματογράφου δεν είμαστε νορμάλ». Γιατί στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς πλέον, το να κάνεις σινεμά είναι ουτοπία, υπόθεση για «τρελούς», για ανθρώπους που το αγαπούν με πάθος και συνεχίζουν να το κάνουν χωρίς να υπολογίζουν τις δυσκολίες, τις αντιξοότητες, το οποιοδήποτε ρίσκο και κόστος. Συνήθως αντιμετωπιζόμαστε με αδιαφορία, ως χομπίστες  που ζητούν χρηματοδότηση. Αυτή η τρέλα όμως είναι η κινητήρια δύναμη στην ιστορία του κινηματογράφου. Αν ο Κάμερον, ο Σπίλμπεργκ και τόσοι άλλοι άκουγαν τη φωνή της κοινής λογικής, δεν θα είχαμε δει τα αριστουργήματα που διέπρεψαν  στη μεγάλη οθόνη και ενέπνευσαν νέους δημιουργούς, πηγαίνοντας τα πράγματα ένα βήμα πιο πέρα».

Μοναδικά υποβρύχια πλάνα, εικόνες από εξωτικούς προορισμούς, συγκλονιστικές εκμυστηρεύσεις, πικάντικες αφηγήσεις, στιγμιότυπα από το κοσμοπολίτικο lifestyle μιας άλλης εποχής, οικολογικά μηνύματα και φιλοσοφίες της Ανατολής, οικογενειακές σχέσεις, πάθη, ανατροπές, εσωτερικές αναζητήσεις και θεμελιώδη ερωτήματα για τη ζωή, τον άνθρωπο και τη σχέση του με τη φύση. Ένα μωσαϊκό προσώπων, χαρακτήρων, πολιτισμών.

Το Dolphin Man είναι μια βουτιά στον συναρπαστικό υδάτινο κόσμο, μια υπενθύμιση να σεβόμαστε τη φύση, τον άνθρωπο, τη ζωή. Μια διεθνής υψηλών προδιαγραφών συμπαραγωγή, με ελληνική υπογραφή, που καθένας θα βρει το δικό του σημείο ταύτισης. Μικροί και μεγάλοι, γονείς και παιδιά, σινεφίλ, φίλοι του ντοκιμαντέρ, αλλά και της μυθοπλασίας, λάτρεις της γνώσης, αλλά και της φύσης, της περιπέτειας και των ταξιδιών, υποψιασμένοι και μη.

Από τον Ιανουάριο στους κινηματογράφους και επίσης, την ίδια περίοδο, θα προβληθεί σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Αμαλιάδα και Βόλο στο πλαίσιο του φεστιβάλ κινηματογράφου cinedoc.

Πληροφορίες:

www.dolphinmanfilm.com

www.cinedoc.gr

Produced by Anemon, Storyline Entertainment, Les films du balibari and IMPLEO Inc.

This film would not have been made without the support of our partners: Arte, CNC – Centre national du cinéma et de l’image animée, WOWOW, Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου / Greek Film Centre, Canal D- La page officielle, TVO, Knowledge Network, SVT, RADIO TELEVISION SUISSE (RTS), OMDC – Ontario Media Development Corporation, Canada Media Fund, Région Pays de la Loire, Sicilia Film Commission, Thessaloniki International Film Festival, Marché du Film – Festival de Cannes, Tokyo Docs 2017 November 5th – 9th, Hot Docs Canadian International Documentary Festival, Angenieux Lenses, Dugong Films, Crossing Borders / Documentary Campus & EDN – European Documentary Network, CyBC, Seppia, ΕΡΤ Α.Ε., ANEK LINES Οfficial Fan Page, CineDoc – Greece, Moving Docs, Danaos Cinema, Creative Europe.