Αίσων Χαρατσάρης – Νόνικα Μαλκουτζή: Το μουσικό παραμύθι της ζωής τους μόλις ξεκίνησε

“Ποτέ δεν έπαιξα το ρόλο της Χιονάτης

 Μπρος στους άνδρες δεν περνιέμαι για ψηλή

 Μα δεν οφείλω

 Να τρώω το μήλο

 Για να μου δώσουν της αγάπης το φιλί…”

 

Όλα ξεκίνησαν λίγο μετά τα μεσάνυχτα της προηγούμενης Κυριακής και το χαρακτηριστικό ήχο πλινκ!, στον messenger. «Εις αύριο τα σπουδαία», σκέφτηκα έχοντας περάσει ήδη μια δύσκολη μέρα και έκλεισα το κινητό. Ξημέρωμα Δευτέρας όμως, το να δω το μήνυμα που είχε σταλεί, ήταν ευτυχώς η πρώτη μου σκέψη. Ένα μήνυμα που έγραφε: «Είναι η νέα μας δουλειά με τον Αίσωνα και ελπίζω να σου αρέσει! Είσαι η πρώτη που το στέλνω! Νόνικα» και το βίντεο ενός τραγουδιού με τίτλο Το παραμύθι της ζωής μου. Είναι η ώρα που ετοιμάζω τον πρωινό καφέ. Πατάω το play, απομακρύνομαι από την οθόνη και συνεχίζω την προετοιμασία του πρωινού. Έρχεται στ’ αυτιά μου ο ήχος ενός σύγχρονου ταγκό, που με εκπλήσσει ευχάριστα και σκέφτομαι, πως αυτό το ξύπνημα αποκτά ενδιαφέρον. Η φωνή της νεαρής ηθοποιού και τραγουδίστριας Νόνικας Μαλκουτζή με τη θεατρικότητα που τη διακρίνει, βηματίζει στα μελωδικά μουσικά μονοπάτια και τον ελληνικό στίχο του τραγουδοποιού, όπως χαρακτηρίζει ο ίδιος τον εαυτό του, Αίσωνα Χαρατσάρη. Στίχο-στίχο, το άκουσμα γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον.

«…Ποτέ δεν τρύπωσα στη Χώρα της Αλίκης

Για να δει η μοναξιά μου μιαν αυγή

Αφού όποιος μπήκε

Ποτέ δεν βρήκε

Ούτε μια έξοδο κινδύνου για να βγει…»

Τρέχω μπροστά στην οθόνη και το βάζω από την αρχή. Αυτό δεν πρέπει μόνο να το ακούω, πρέπει και να το δω! Και ναι! Η θεατρικότητα που έφτανε στ’ αυτιά μου, ξετυλίγεται κι επί της οθόνης, πάνω σε μια θεατρική σκηνή και συγκεκριμένα αυτή του Θεάτρου Αθήναιον. Αφού το είδα και το άκουσα αρκετές φορές, άρχισε μια βροχή μηνυμάτων και συνεννοήσεων για τη συνάντησή μας, προκειμένου να μάθω περισσότερα για το δημιουργικό αυτό ντουέτο και τη συνεργασία τους.

Συναντώ δύο νέους ανθρώπους, με θετική ενέργεια χαμόγελο ενθουσιασμό και αγάπη για την τέχνη, σε όλες τις μορφές. Ταγμένοι σε αυτό που κάνουν, έχουν ενώσει τις δυνάμεις και τα όνειρά τους και δεν αφήνουν τίποτα να τους σταθεί εμπόδιο. Έχουν φέρει, μόλις, το πρώτο τους παιδί στο φως και η παρουσίασή του στον κόσμο τους γεμίζει υπερηφάνεια και ικανοποίηση. Είναι το πρώτο κομμάτι μιας δισκογραφικής δουλειάς που ετοιμάζουν, μια που ο Αίσων, που έχει πολλά τραγούδια στο συρτάρι, βρήκε τη μούσα του στο πρόσωπο της Νόνικα. Δεν θέλει να εγκλωβιστεί σε ταμπέλες και συγκεκριμένα μουσικά είδη.

Υποστηρίζει τον δυτικό ήχο, από όπου κι αν προέρχεται και τον ελληνικό στίχο, γιατί όπως λέει: «Έχουμε μια τόσο πλούσια γλώσσα, που δεν βρίσκω κανέναν λόγο για το αντίθετο. Θεωρώ, πως με ελληνικό στίχο μπορεί να εκφραστεί κάθε έννοια, συναίσθημα, κατάσταση στη λεπτομέρειά της, αγγίζοντας άμεσα την καρδιά του ακροατή, χωρίς την ανάγκη μετάφρασης και επεξεργασίας. Μεγάλωσα με αντίστοιχα μουσικά ακούσματα που σαφώς με έχουν επηρεάσει Κραουνάκης, Μικρούτσικος και τόσοι άλλοι μεγάλοι καλλιτέχνες».

Αυτοδίδακτος στο πιάνο, συμμετείχε από τα μαθητικά του χρόνια στις καλλιτεχνικές δράσεις και κυρίως στη θεατρική ομάδα του κολεγίου Ανατόλια (Συμμετοχή στα μιούζικαλ “A Funny Thing Happened On The Way To The Forum”, “Chicago” και “Grease” στον όμιλο θεάτρου “Drama Club”, όπου φοιτούσε, εκδηλώνοντας έντονο ενδιαφέρον για τον κινηματογράφο. Έτσι, όταν ανακοίνωσε στους γονείς του ότι επέλεξε τη νομική, ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του, συνέβη το σπάνιο φαινόμενο, οι γονείς να εκπλήσσονται και να ρωτούν πόσο σίγουρος είναι για αυτή την απόφαση, αφού η κλίση του ήταν άλλη. Όμως τα καλλιτεχνικές του ανησυχίες δεν σταματούν, παράλληλα με τις σπουδές του στη Νομική Κομοτηνής, συνεχίζει να γράφει στίχους,  να συνθέτει, να παίζει μουσική και να ερμηνεύει σε μουσικές σκηνές. Δημιουργεί την ομάδας φοιτητών του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής, όπου συμμετέχει και σκηνοθετεί, το 2013, την παράσταση «Το Οικογενειακό Δίκαιο» και συνθέτει το ομώνυμο τραγούδι της παράστασης. Συμμετέχει επίσης ενεργά στο θεατρικό και μουσικό τμήμα της Κοινότητας Νέων Κομοτηνής.

«Επιστρέφοντας, το 2014, μετά την ολοκλήρωση των σπουδών μου, στη Θεσσαλονίκη, ήμουν αποφασισμένος να εξελίξω και να εμπλουτίσω τις μουσικές μου γνώσεις, στην αρχή παράλληλα με την εργασία μου στο δικηγορικό γραφείο του πατέρα μου και φυσικά να δουλέψω περισσότερο το στιχουργικό κομμάτι. Είχα συνειδητοποιήσει, πως θέλει πολύ περισσότερη δουλειά και ζύγισμα στις λέξεις και τη σύνθεσή τους, από ότι συνήθιζα να κάνω στις απόπειρες των προηγούμενων χρόνων. Έτσι, έκανα τζαζ και αρμονία με τον Γρηγόρη Σημαδόπουλο, φωνητική στο σύγχρονο τραγούδι με την Μέλα Γεροφώτη, κλασικό και σύγχρονο πιάνο, σύνθεση και μουσική τεχνολογία με τον Γεώργιο Τζιαφέττα. Ο Γιώργος Τζιαφέττας ήταν και ο άνθρωπος που με έφερε σε επαφή με τη Νόνικα.

Έψαχνα τραγουδίστρια για το demo που ήθελα να κάνω, προκειμένου να το στείλω σε μια τραγουδίστρια και έτσι πήγα με τον Γιώργο στο Θέατρο Βεργίνα, όπου την είδα και την άκουσα για πρώτη φορά, στο μιούζικαλ που συμμετείχε. Μου άρεσε πολύ. Κάναμε το demo που αν και τελικά δεν το έστειλα ποτέ, ήταν η αφορμή να γνωριστούμε και να αρχίσει μια βαθιά φιλία, έχοντας αποφασίσει πως αυτή είναι πλέον η μούσα μου. Με γοητεύει γιατί δεν είναι μόνο τραγουδίστρια, αλλά ερμηνεύτρια με όλη τη σημασία της λέξης. Ζει, μεταφέρει, αποδίδει με απίστευτη θεατρικότητα τον στίχο. «Χορεύει» στη μουσική του και ζωντανεύει όλα αυτά που νιώθω και προβάλλονται σαν ταινία στο μυαλό μου όταν γράφω και συνθέτω. Δεν χρειάζεται να εξηγήσω τίποτα. Κάνει το τραγούδι, από την πρώτη στιγμή, δικό της. Το τραγούδι μας αυτό, το εμπνεύστηκα μόλις την άκουσα να ερμηνεύει το “Amara me», με το τρίο της τους “Innuendo”.

 

«Θυμάμαι, όταν πριν έναν χρόνο, μου έστειλε σε ένα μήνυμα το demo που είχε μόλις ηχογραφήσει στο κινητό του, την ίδια στιγμή που το είχε συνθέσει. Τραγουδούσε παίζοντας στο πιάνο του Το παραμύθι της ζωής μου. Έμεινα άφωνη δεν το πίστευα! Με είχε συνεπάρει! Του απάντησα: «Ναι! Ναι! Ναι! Τι άλλο;» και έτσι αρχίσαμε να το δουλεύουμε», συνεχίζει η Νόνικα Μαλκουτζή.

«Επόμενος στόχος μας, για τον οποίο ήδη δουλεύουμε, είναι ένα cd που θα εμπεριέχει φυσικά και αυτό το τραγούδι. Ο Αίσων, όπως είναι φυσικό, δεν ασχολείται πλέον με τη δικηγορία, έχοντας αφοσιωθεί απόλυτα σε αυτό που πάντα αγαπούσε, αν και τον βλέπω να κάνει κάτι και με τον κινηματογράφο στο μέλλον, αν κρίνω από τις επεμβάσεις του κατά τη διάρκεια του μοντάζ, έχοντας την επιμέλεια του βίντεο του τραγουδιού. Ένα βίντεο που έγινε με τη βοήθεια, τη συμμετοχή και τη στήριξη αγαπημένων φίλων και συνεργατών. Μια δουλειά που όλοι αγαπήσαμε. Είναι σημαντικό για μένα το ότι ταυτίζεται η φιλοσοφία μας και σε καλλιτεχνικό και σε προσωπικό επίπεδο. Υπάρχει αμοιβαία εκτίμηση και θαυμασμός».

Από μικρή τραγουδούσε και αντέγραφε τις χορογραφίες των ελληνικών ταινιών, μπροστά στην τηλεόραση. Απόφοιτη του Μουσικού Γυμνασίου Ως απόφοιτη του Μουσικού Γυμνασίου-Λυκείου παρακολούθησε μαθήματα κιθάρας, πιάνου, ταμπουρά, βυζαντινής μουσικής και υπήρξε ενεργό μέλος της χορωδίας του Μ.Σ.Θ. Θέλοντας να εμπλακεί με την τέχνη σε κάθε δυνατή της μορφή, όπως δηλώνει, να διευρύνει το γνωστικό της πεδίο, να εξερευνήσει και να ανακαλύψει τις δυνατότητες της, αλλά και να αποκτήσει τα εφόδια που θα τη βοηθούσαν στην καλλιτεχνική της εξέλιξη, επιλέγει την υποκριτική και αποφοιτεί, ως υπότροφος, από την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης «Ανδρέας Βουτσινάς». Το 2014 βραβεύτηκε στο 12th International Theatre Festival ‘Actor Of Europe’ με τη συμμετοχή στο έργο «Διαστροφή και άλλες κινήσεις για το τίποτα», ως ‘Best Young Actor Of Europe’

Ως τραγουδίστρια συμμετέχει στο αγαπημένο της «Innuendo Trio», σε διασκευές τραγουδιών κυρίως με ελληνικό στίχο και ήχο δυτικό με χρώμα Μεσογείου.Την είδαμε στα μιούζικαλ «Ι Have a Dream» και «Ένας ουρανός μ’ αστέρια» με την Εύη Σιαμαντά, στο Θέατρο Βεργίνα, «Alexander Rock Opera» σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Αθυρίδη (Stage, Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, Δίον, Φεστιβάλ Μονής Λαζαριστών), αλλά και στις μουσικές παραστάσεις της με τη Μέλα Γεροφώτη στο French Keys.

Αυτή τη στιγμή συμμετέχει στην παράσταση «Η Παπλωματού» του Τζεφ Μπραμπώ, σε διασκευή και σκηνοθεσία της Μαριάννας Τόλη, στο θέατρο Αριστοτέλειον, ενώ την προηγούμενη χρονιά συμμετείχε στις παραστάσεις  «Επιστροφή στο σπίτι» του Ματέι Βίσνιεκ σε σκηνοθεσία Πασχάλη Αραμπατζή, «Το Σκλαβί» της Ξένιας Καλογεροπούλου, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αδάμη,  «Το ξύπνημα της Άνοιξης» του Φράνκ Βέντεκιντ σε σκηνοθεσία της Δήμητρας Λαρεντζάκη, «Σεχραζάτ» μουσικοθεατρική παράσταση, σε κείμενα του Θωμά Κοροβίνη και σκηνοθεσία του Παύλου Δανελάτου και στο έργο  «Εγώ σε γνώρισα Λευτέρη» του Άκη Δήμου, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Κώχ και Ευρώπης Αργυροπούλου , ενώ, το 2013, συμμετείχε στην ταινία του Πάνου Κούτρα «Xenia».

“Αυτό που με προβληματίζει όσον αφορά στη μέχρι τώρα πορεία μου στο θέατρο, είναι πως επιλέγομαι συνήθως, ως ηθοποιός που παράλληλα τραγουδά καλά. Αν και με τιμά αυτό, θα ήθελα να με εμπιστευτούν σε ένα έργο, όπου ο ρόλος μου να βασίζεται καθαρά στην υποκριτική. Να δείξω την ικανότητά ως ηθοποιός και να δοκιμαστώ και να κριθώ ως ηθοποιός“, λέει με ένα μικρό παράπονο και μου μιλά για τη χαρά της διδασκαλίας που βιώνει στο παιδικό τμήμα Θεάτρου, στο Θέατρο Αριστοτέλειον.

“Τα παιδιά έχουν μια αλήθεια που σε καθηλώνει, αποζητούν την προσοχή και σου απορροφούν την ενέργεια, σε αδειάζουν, αλλά και σε ανατροφοδοτούν. Είναι κάτι που θα θελα να κάνω όσο ζω. Είναι τόσο όμορφο να ανοίγεις τα παράθυρα του μυαλού τους, να τα βλέπεις να δημιουργούν, να επικοινωνούν, ν’ ανεβαίνει η ψυχή τους και να τρέχει  η φαντασία τους, μ’ ένα μυαλό πραγματικά ελεύθερο. Αυτό σου δίνει  η τέχνη. Την ελευθερία“.

Με αποχαιρετούν τραγουδώντας, ενώ στροβιλίζονται χαμογελαστοί σε ένα βαλς και εγώ τους αφήνω σιγοτραγουδώντας:

“Το παραμύθι της ζωής μου το ‘χω μάθει

Είναι η καρδιά μου ένα λουλούδι μαγικό

Κάποιοι τα πέταλα κρατούν κι άλλοι το αγκάθι

Και μου το λεν τις νύχτες για να κοιμηθώ…”

***φωτογράφιση συνέντευξης Μαρία Μαυρίδου

«Το παραμύθι της ζωής μου»

Στίχοι – Μουσική: Αίσων Χαρατσάρης

Ερμηνεία Νόνικα Μαλκουτζή https://www.facebook.com/nonikamalkoutzi/

Έπαιξαν οι μουσικοί: Γρηγόρης Σημαδόπουλος – Πιάνο Γιώργος Σμυρνής – Ηλεκτρικό μπάσο Νίκος Βαφείδης – Τύμπανα Γιώργος Φωκάς – Ηλεκτροακουστική κιθάρα Δημήτρης Αραμπατζής – Μπαγιάν Στέφανος Σεκέρογλου – Βιολί Θάνος Κανδύλας – Τσέλο

Ηχογράφηση– μίξη– μάστερ έγιναν στο Studio «Cue» από τον Γιάννη Μαυρίδη

Σκηνοθεσία/ Διεύθυνση Φωτογραφίας/ Μοντάζ: Μαριάνα Τρούμπη/ http://marianatroumpi.wixsite.com/mar…

Οπερατέρ: Μαριάνα Σιδερά, Πέτρος Πολίτης

Σχεδιασμός και δημιουργία ενδυμάτων: Christangelos/ http://christangelosateli.wixsite.com… Χορογράφος: Μίκα Στεφανάκη

Σκηνογράφος: Αγγελική Βαστάκη

Make-up artist: Ελένη Σαββίδου

Σχεδιασμός φωτισμού: Τρύφων Κεχαγιάς

Έπαιξαν οι ηθοποιοί: Στρατής Ανούδης Αρσένιος Γαβριηλίδης Δημήτρης Ήλκος