Η Κωνσταντίνα-Matwali Κουτουλάκη & ο Ηλίας Τσατσαρώνης μας μιλούν για τον Καπετάν Μιχάλη

  1. Μιλήστε για τον ρόλο σας στην παράσταση

Κ. Κουτουλάκη: Ο βασικός μου ρόλος, εκτός από την αφήγηση μαζί με τους συναδέλφους, είναι η Εμινέ Χανούμη. Θα λέγαμε είναι το alter ego του Καπετάν Μιχάλη από πλευράς δυναμισμού και πυγμής.  Οι κερκέζες όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Καζαντζάκης πολεμούσαν μαζί με τους άντρες. Δεν φοβόντουσαν, ήταν θα λέγαμε σήμερα ανδρογυναίκες χωρίς όμως να χάνουν την θηλυκή τους πλευρά. Την ποιότητα της γυναίκας που στη βάση της είναι η αγκαλιά, η γη, η προστασία. Η Εμινε όταν θέλει κάτι το αποκτά. Με κάθε κόστος. Παρασύρεται από το πάθος που την πνίγει ως κύμα θεόρατο. Την σκοτώνει, η ίδια της η φύση.  Είναι αβάσταχτο για μια γυναίκα, που ξέρει τι θέλει και αγωνίζεται να το αποκτήσει να μην μπορεί να το έχει.

Ηλίας Τσατσαρώνης: Η παράστασή μας έχει την ομορφιά να περνάμε όλοι από πολλούς ρόλους. Ο βασικός ρόλος όλων μας είναι ο ρόλος του αφηγητή της ιστορίας.  Μέσα από την διαδικασία της αφήγησης εγώ κατά βάση ενσαρκώνω τον Νουρήμπεη, ο οποίος είναι Τούρκος και αδερφοχτός του Καπετάν Μιχάλη, άνθρωπος πιο ήπιος πιο ισορροπιστής από τον Καπετάν Μιχάλη, τον βασικό ήρωα μας για τον οποίο τρέφει μέγα σεβασμό και δέος. Και ο άνθρωπος ο οποίος φέρνει σε επαφή τον Καπετάν Μιχάλη με την Εμινέ.

 

  1. Ο απαγορευμένος έρωτας του Καπετάν Μιχάλη για την Εμινέ εμφανίζεται σαν δαίμονας που σαρώνει τη ζωή και το μυαλό του. Τι νομίζεται ότι κάνει έναν έρωτα καταστροφικό;

K.K.: Καταστροφικό είναι ακριβώς αυτό. Το απαγορευμένο. Το ανολοκλήρωτο. Το όνειρο που μένει στη σφαίρα του φανταστικού.Ο Καπετάν Μιχάλης δεν άντεξε το βάρος των τύψεων. Η ηθική του όπως αποδεικνύεται υπερτερεί του πάθους του για την Εμινέ. Ο έρωτας αγάπησε την ψυχή και έχασε την θεϊκή του ιδιότητα κατά τον μύθο όπως μου εξιστόρησε πρόσφατα στην Θεσσαλονίκη ένας εξαίρετος ψυχαναλυτής ο Χρήστος Σιδηρόπουλος, άρα ο έρωτας αυτοκαταστρέφεται αμά τη εμφανίση. Το νόημα του ερωτεύεσθαι  είναι να χάσει κάποιος τον εαυτό του. Να βγει από το εγώ, και να ζει στο εμείς. Ε, αυτό πολλές φορές, είτε δεν είναι εφικτό είτε σε αδειάζει ενεργειακά. Και για να μην μακρηγορώ… Το απαγορευμένο μπορεί να δώσει φτερά! Χαχα σε κάποιους φτερά πτήσης και σε άλλους, όπως ο Καπετάν Μιχάλης φτερά για τον άλλο κόσμο. Ο έρωτας σε τρελαίνει όμως η ζωή αξίζει, γιατί υπάρχει ο έρωτας. Όχι μόνο για ανθρώπους.. για όσα μας μαγεύουν όπως η φύση… τα ζώα… ένα ηλιοβασίλεμα… η μουσική… η τέχνη.

Η.Τ. :Ο έρωτας είναι εκ φύσεως καταστροφικός. Στον έρωτα καταργείται η λογική και τη θέση της παίρνουν το συναίσθημα και τα ένστικτα. Στην δική μας περίπτωση η μη παραδοχή του έρωτα είναι και η καταστροφή του.  Ο έρωτας γίνεται καταστροφικός ακόμα κι όταν υπάρχει, αλλά κάνουμε τα πάντα για να τον βάλουμε κάτω από το χαλί. Τότε σηκώνοντας το χαλί, σηκώνεται και η αντάρα και οδηγούμαστε σε ακραίες πράξεις. Και είναι λογικό αφού όταν πάμε ενάντια στην ίδια μας τη φύση, στις ορμές μας διαπράττουμε ύβρι.

 

  1. Τι πιστεύετε ότι κάνει τον λόγο του Καζαντζάκη πιο επίκαιρο από ποτέ;

Κ.Κ.: Μια φράση από το έργο λέει “άνθρωποι ήταν, δεν ήταν, κι ας τους έλεγαν οι χριστιανοί σκύλοι”. Νομίζω είναι η προβληματική που ποτέ δεν  παύει να είναι επίκαιρη. Ο δογματισμός, η μισαλλοδοξία που οδηγεί σε σφαγές, πολέμους.Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, άνθρωποι εγκαταλείπουν τη χώρα τους βομβαρδισμένη, για να βρουν την ελπίδα αλλού. Σε άλλους τόπους. Και μόνο το γεγονός ότι δεν έχει υπάρξει μια μέρα ειρήνης από καταβολής του ανθρώπου… αυτό λέει πολλά. Είμαστε όλοι άνθρωποι! Και φυσικά το δίπολο Ηθική – Πάθος πάντα θα κατέχει τα πρωτεία της επικαιρότητας. Το πάθος, ο πόθος, ο έρωτας, το ανεκπλήρωτο, η αγάπη είναι τα συστατικά που μπαίνουν στον φούρνο για να ανοίξει ο διακόπτης ΖΩΗ. Και να μας κάψει λιγάκι… αυτή είναι η νοστιμιά της άλλωστε.

H.T.: Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω εν μέρη. Ο λόγος του Καζαντζάκη δεν είναι τώρα πιο επίκαιρος από ποτέ. Είναι επίκαιρος πάντα και καθολικά. Ο μεγάλος αυτός λογοτέχνης γράφοντας ένα έργο καταπιάνεται με ένα σωρό ζητήματα τόσο έντεχνα, φιλοσοφικά και εκλαικευμένα παράλληλα που κάθε φορά, κάθε δεκαετία, κάθε άνθρωπος που θα έρθει σε επαφή με αυτόν τον λόγο τον αφορά. Μπορεί ας πούμε να έρθει κάποιος να δει την παράσταση και να επικεντρωθεί στην μη παραδοχή του έρωτα και την καταστροφή.  Κάποιος άλλος να σταθεί στο ότι όλοι  άνθρωποι είμαστε και όλοι πάθη έχουμε, ανεξαρτήτως θρησκείας, φύλου, καταγωγής. Άλλος να σταθεί στην δύναμη και  στην αυταπάρνηση για το χρέος του αγώνα. Ότι και να πάρει για εμάς καλό θα είναι και για τον άνθρωπο συνολικά. Ο Καζαντζάκης καταπιάνεται με καθολικές έννοιες και εμπνέει, πάντα λοιπόν έχει κάτι να μας πει και τώρα και στο μέλλον και στο παρελθόν.

 

  1. Πώς συνδυάστηκε το κλασσικό στοιχείο που διατρέχει το έργο του Καπετάν Μιχάλη με την πρωτοποριακή προσέγγιση του Βασίλη Βασιλάκη;

K.K.: Δεν ξέρω αν η προσέγγιση του Βασίλη είναι πρωτοποριακή… αυτό που βίωσα όλους αυτούς τους μήνες σε πόλεις και χωριά στην Ελλάδα και στην Σκανδιναβία που περιοδεύσαμε είναι, το στοιχείο που μπορώ να σας μεταφέρω, ζεστά μάτια δακρυσμένα, χειροκρότημα χωρίς παύση κι αγκαλιές… λόγια όμορφα για τις δονήσεις που εισέπραττε το κοινό. Δεν θα ξεχάσω στην Ικαρία κάτω από τα πλατάνια… φυσούσε δυνατά, σηκώθηκαν δυο θεατές να κρατήσουν το υποστήλιο του πανιού, της παράστασης που όσο κι αν το είχαμε δέσει ο αέρας ήταν αδυσώπητος. Και όταν τελείωσε η παράσταση οι θεατές δεν έφευγαν… “θέλουμε κι άλλο” φώναζαν! Άρα βιώσαμε όλοι πως ναι… η παράσταση πάει κάτω που λένε… συγκινεί… αγγίζει.

H.T.: Θα σας πω ένα κομμάτι μέσα από το κείμενο που χρησιμοποιούμε και στην παράσταση. «πότε μωρέ γίνηκε ένα μεγάλο πράμα στο κόσμο με σιγουριά; Πότε η φρονιμάδα ξεσήκωσε τους ανθρώπους; Παλικαριά θα πει να κινάς και να μην είσαι σίγουρος. Δεν είναι έμπορος η ψυχή του ανθρώπου, πολεμιστής είναι». Νομίζω σας απάντησα.

  1. Μελλοντικά σας σχέδια;

K.K.: Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια οι θεοί γελούν! Ακολουθώντας το δεύτερο μου όνομα “Matwali” που σημαίνει drunk with the divine, θα παραμείνω μεθυσμένη με το Τώρα. Ξεκινάμε 16 Οκτώβρη στο Τόπος Αλλού για το Αθηναϊκό κοινό και αυτό μας δίνει όρεξη για δουλειά. Κάθε παράσταση είναι ένα βήμα για πιο βαθύ σκάλισμα, πιο λεπτοφυείς μετακινήσεις της ψυχής προς την αλήθεια της στιγμής πάνω στη σκηνή. Συζητώ για κινηματογράφο αλλά δεν είναι κάτι ανακοινώσιμο ακόμα. Να ευχαριστήσω επί τη ευκαιρία τον σκηνοθέτη του Καπετάν Μιχάλη, Βασίλη Βασιλάκη για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε δίνοντάς μου αυτόν τον απαιτητικό ρόλο,καθώς και τους συμπάικτες Νικη Δουλγεράκη,Τίνα Τζάθα,και τον Ηλία Τσατσαρώνη για την δυνατή εμπείρια που  ζούμε εδώ και 6 μήνες!

 

H.T.: Όπως πριν από ένα χρόνο αν με ρωτούσε κάποιος για τα μελλοντικά μου σχέδια δε θα μπορούσα να φανταστώ ότι θα είχα την ευκαιρία να δουλέψω πάνω στο έργο «Καπετάν Μιχάλης» του Νίκου Καζατζάκη, να συνεργαστώ με τον Βασίλη Βασιλάκη, και να ταξιδέψω με αυτή την παράσταση σε τόσα μέρη και να βρεθώ στη σκηνή του ΚΘΒΕ, έτσι δεν μπορώ και σήμερα να γνωρίζω τι μέλλει γενέσθαι. Οπότε δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα… είμαι ελεύθερος χαχα!

 

 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ