ΚΘΒΕ : Η Μαρία Τσιμά & ο Ταξιάρχης Χάνος μιλούν για το ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ (21 Απριλίου-28 Μαίου)

Το έργο Δηλητήριο της Λότ Φέικεμανς, είναι ένα βραβευμένο σύγχρονο θεατρικό έργο που γράφτηκε το 2009, από την Ολλανδή συγγραφέα και παρουσιάζεται 21 Απριλίου – 28 Μαίου στο Φουαγιέ της ΕΜΣ, σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Γιάννη Μόσχου, ο οποίος συνεργάζεται για πρώτη φορά με το ΚΘΒΕ και πρωταγωνιστές τη Μαρία Τσιμά και τον Ταξιάρχη Χάνο. Λίγο πριν την πρεμιέρα “Αυτός” και “Αυτή” μιλούν, για το έργο της ζωής τους…

“Το θεατρικό αυτό έργο έχει κερδίσει το βραβείο του καλύτερου ολλανδικού θεατρικού έργου που ανέβηκε την περίοδο 2009-2010 και είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία. Η σχέση του ζευγαριού καταρρέει με το θάνατο του παιδιού του και χωρίζει. «Αυτός» και «Αυτή» συναντιούνται έπειτα από εννέα χρόνια, με αφορμή την εκταφή του και με πρωτοβουλία της γυναίκας, που ίσως πιστεύει ενδόμυχα σε μια επανένωση. Αν και η επανένωση δεν προκύπτει, η συνάντησή τους γίνεται αφορμή για μια συζήτηση και λειτουργεί λυτρωτικά και για τους δύο. Το χιούμορ, αφού ξεπεράσουν την αρχική αμηχανία, γίνεται μέσο εκτόνωσης μιας κατάστασης που τους βαραίνει χρόνια. Είναι αυτό που λέμε, ότι τα περισσότερα γέλια γίνονται στις κηδείες.

Ένα έργο που φωτίζει την αληθινή και βαθιά αγάπη δύο ανθρώπων, που έζησαν μαζί και αν και έχουν πάρει πλέον διαφορετικούς δρόμους, είναι αυτή που τους δίνει τη δύναμη να επικοινωνήσουν εκ νέου με ειλικρίνεια και να κλείσουν τις πληγές τους.  Θεραπευμένοι, έχοντας αποδεχτεί την πραγματικότητα, συνεχίζουν ο καθένας τη ζωή του μακριά από τον άλλο, αλλά  ενδυναμωμένοι από την αόρατη σύνδεση της αγάπης που τους είχε ενώσει» εξηγεί η Μαρία Τσιμά.

-Μπροστά στο γεγονός της απώλειας ενός παιδιού, αυτόματα η σκέψη μας πάει πρώτα στη μάνα. Όμως, υπάρχει και ένας πατέρας κι αναρωτιέμαι είναι διαφορετική η ένταση του δικού του πόνου; Μετριέται ο πόνος;

«Δίνεις σήμα στην ψυχή σου να αντέξει. «Αυτό που μπορούσαμε κάναμε» λέει στο κείμενο. Αυτό το θέμα έχει δύο όψεις. Η μία είναι η γωνία από την οποία το βλέπεις και τη χρονική στιγμή που το ζεις. Δεν μετριέται ο πόνος, καλούμαστε όμως να αναμετρηθούμε μαζί του και «Δεν υπάρχουν κέντρα αποτοξίνωσης από τον πόνο» όπως αναφέρεται και στο κείμενο. Η δεύτερη είναι προς ποια κατεύθυνση βλέπεις και θέλεις να το πας. Να το κοινωνήσω, να υπάρξω ή να αποκλειστώ; Ο χρόνος του πένθους που είναι διαφορετικός για τον καθένα μας και η ποιότητα που επιλέγεις να του δώσεις. Και αυτό είναι το δίλημμα, στο οποίο καλούνται να απαντήσουν οι δύο αυτοί τραγικοί γονείς.

Το παιδί είναι δημιούργημα δύο ανθρώπων. Η συγγραφέας γέρνει προς την πλευρά του άντρα. Αν και έχει συνεχίσει τη ζωή του, κοιτώντας μπροστά, σε μια νέα προοπτική ζωής, δεν έχει πάψει να πονάει. Η γυναίκα επιλέγει να απομονωθεί. Βουλιάζει στο πένθος, ο χρόνος του οποίου διαρκεί περισσότερο. Παραιτείται από την προσπάθεια και τον αγώνα που χρειάζεται η συνύπαρξη για να κρατήσει και αυτό αποξενώνει τον άντρα. Πρέπει να μάθεις να ζεις, συμφιλιωμένος με τον πόνο, προκειμένου να γευτείς και τη χαρά μιας κοινής ζωής» απαντά ο Ταξιάρχης Χάνος, στη συζήτησή μας.

« Είναι ένα σύγχρονο έργο, το οποίο αποτελεί πρόκληση για τον ηθοποιό. Απαιτεί ένα στριπτίζ αισθημάτων και συναισθημάτων και ψυχραιμία, με έναν λόγο που σε εκθέτει στο κοινό σε απόσταση αναπνοής. Αυτό που με έκανε χωρίς δεύτερη σκέψη να δεχτώ είναι η  εκλεκτική συγγένεια με τους ανθρώπους της παράστασης: τον  Γιάννη Μόσχο και τη Μαρία Τσιμά, όσον αφορά στη σκηνική ανάγνωση του έργου.

Από την άλλη, με γοήτευσε ο λόγος. Η ποιητική προσέγγιση της συγγραφέως. Η υπέροχη σχέση με τις λέξεις που τις μετατρέπει σε εργαλείο, το οποίο φανερώνει αυτά που κρύβει η σκέψη. Ένα δυνατό παιχνίδι λέξεων και συναισθημάτων, που έπρεπε να κατοικήσουν μέσα μου και να χειριστώ τα λόγια έτσι, ώστε η σκέψη του θεατή να τρέξει στα ανείπωτα. Να περάσει μια  παράλληλη ανάγνωση στον θεατή που θα το πάρει μαζί του. Αυτό που προσπάθησα, ως ηθοποιός, σε αυτό τον ρόλο, είναι να αντισταθώ, στο να ερμηνεύσω, βασισμένος στην ευκολία της έντονης συναισθηματικής απόδοσης. Έτσι επιδιώκω να λειτουργήσω κρατώντας μια αντίσταση σε αυτό, για να μην με παρασύρει και να επικεντρωθώ στην ποιητική προσέγγιση που προανέφερα και σε οδηγεί στη μέθεξη που απαιτεί το θέατρο, παρόλο που είναι  σα να ξύνεις μια παλιά πληγή που αιμορραγεί».

Στην πρεμιέρα, στον χώρο του φουαγιέ της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών του #ΚΘΒΕ , όλοι κρατούσαμε την αναπνοή μας. Ένα τανγκό ερμηνείας από τους Μαρία Τσιμά (Αυτή) και Ταξιάρχη Χάνο (Αυτός), σε χορογραφία σκηνοθετημένη από τον Γιάννη Μόσχο, στο εξαιρετικό έργο Δηλητήριο, της Λοτ Φέικεμανς, μας οδήγησε βήμα -βήμα, σε ένα αυθόρμητο παρατεταμένο χειροκρότημα, για μια παράσταση που ακολουθεί τη σκέψη σου καθώς απομακρύνεσαι μέσα στη νύχτα…

Ολόκληρες οι συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών και λεπτομέρειες της παράστασης, στα link που ακολουθούν:

ΜΑΡΙΑ ΤΣΙΜΑ : “Γράφοντας, θέλω να γίνω η φωνή των πολλών που σώπασαν”

 

Ταξιάρχης Χάνος : ” Όταν σβήνουν τα φώτα, ακουμπάμε “γυμνοί” στους δικούς μας ανθρώπους” (21 Απριλίου ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ)