Μαρριάνα Λάζαρη: “Ο άνθρωπος από την φύση του κουβαλάει και το καλό και το κακό”

  • Ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης είναι ένα σύμβολο του κακού. Γιατί, ακόμα και σήμερα, ασκεί τόση γοητεία πάνω μας;

Ο άνθρωπος από την φύση του κουβαλάει και το καλό και το κακό. Οπότε το κακό μας είναι οικείο, το γνωρίζουμε. Με το πέρασμα του καιρού οι διαβόητοι δολοφόνοι των εποχών είτε είναι πραγματικά πρόσωπα, όπως ο Τζακ, είτε φανταστικά, όλοι μετατρέπονται σε κάτι κοινό, γίνονται ήρωες. Ξεφέυγουμε οπότε από την πραγματικότητα, ξεχνάμε την αλήθεια και οι δράσεις τους δεν είναι πια κάτι φριχτό που μας επηρρεάζει αλλά ιστορίες που λέμε, παραμύθια. Εξαιτίας, λοιπόν, του ότι ο Αντεροβγάλτης υπήρξε πρiν από ενάμιση σχεδόν αιώνα και ότι το κακό, σαν έννοια μας ιντριγκάρει και μας γοητεύει από την φύση μας, ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης δεν είναι πια αληθινό πρόσωπο, είναι ένας ήρωας παραμυθιού. Είναι πλέον ένα χάρτινο σύμβολο του κακού.

  • Τα τέσσερα επεισόδια έχουν διαφορετικό ύφος. Είναι αυτόνομες παραστάσεις ή πρέπει να παρακολουθήσει ο θεατής και τα τέσσερα;

Τα τέσσερα επεισόδια, δημιουργούνται σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και οι περισσότεροι ηθοποιοί διαφοροποιούνται σε καθένα απο αυτά. Από την στιγμή λοιπόν που αλλάζουν ο χρόνος και οι ανθρωποι, αυτό και μόνο κάνει τα επεισόδια τέσσερις διαφορετικές παραστάσεις. Η βασική σκηνοθετική ιδέα και το πλαίσιο παραμένουν τα ίδια, η ατμόσφαιρα όμως και το ύφος τους είναι διαφορετικά αφού η ιστορία εξελίσσεται και οι ήρωες επηρρεάζονται από αυτήν. Και έτσι, δουλεύουμε και εμείς οι ηθοποιοί τους ρόλους μας σε κάθε επεισόδιο, σαν κάτι το οποίο ξεκινάει από την αρχή, σαν έναν καινούριο χαρακτήρα καλύτερα, που τα δεδομένα του έχουν αλλάξει.Το κάθε επεισόδιο λοιπόν, είναι αυτόνομο, γιατί έχει δημιουργηθεί ώστε να είναι αυτόνομο, αλλά και γιατί η αίσθηση που φεύγει ο θεατής μετά από κάθε επεισόδιο είναι διαφορετική. Κάποιος θεατής που έχει δει τα προηγούμενα επεισόδια ίσως έχει ένα πλεονέκτημα στο ότι γνωρίζει κάποιες λεπτομέρειες, που όμως δεν είναι απαραίτητο να ξέρει, και στο ότι γνωρίζει τους χαρακτήρες… Στο τρίτο επεισόδιο συγκεκριμένα, εξαιτίας του ότι είναι prequel, το κύριο μέρος του διαδραματίζεται στο παρελθόν, στο χρονικό αφηγηματικό διάστημα πριν από το πρώτο επεισόδιο. Έτσι και ο θεατής που δεν έχει παρακολουθήσει τα δύο πρώτα, ακόμα και αν δεν ξέρει τίποτα για αυτά, μπορεί να το παρακολουθήσει άνετα.

  • Ποια είναι η θεματική που διαπερνά όλο αυτό το εγχείρημα;

Το προφανές είναι η ιστορία ενός από τους πιο διάσημους κατά συρροή δολοφόνους όλων των εποχών, διασκευασμένη στην Βοστώνη της δεκαετίας του ’80. Για μένα ο Αντεροβγάλτης είναι μια παράσταση που μιλάει για την κοινωνία. Η ιστορία ξεκινάει με έναν φόνο και την αποστολή ενός γράμματος στα κεντρικά της αστυνομίας της Βοστώνης. Το γράμμα υπογράφεται ως “Τζακ ο Αντεροβγάλτης“, όμως έχουν περάσει 100 χρόνια από την εποχή της δράσης του. Παρ’ ότι, λοιπόν, είναι απίθανο να είναι ο ίδιος άνθρωπος, κάποιοι το θεωρούν πιθανό. Ο δολοφόνος στο γράμμα του ζητάει μια γυναίκα ντεντέκτιβ να αναλάβει την υπόθεση, ωστόσο  η επιλογή της εξαιτίας του ότι είναι γυναίκα και ότι έχει αμφίβολο σεξουαλικό προσανατολισμό, αμφισβητείται. Επίδοξοι μιμητές στέλνουν εκατοντάδες γράμματα, παρακωλύοντας έτσι το έργο της αστυνομίας. Πολίτες κατηγορούν τους γείτονές τους ως δολοφόνους. Ο Τύπος διαστρευλώνει τις πληροφορίες ώστε να πουλήσει “φυλλάδες” και μέσα σε όλα αυτά η Αστυνομία προσπαθεί να βρει ένα δολοφόνο ( αν είναι ένας) αλλά κυρίως να κερδίσει την χαμένη αξιοπιστία της απέναντι στον αμερικάνικο λαό.

Το 1988 ο Ψυχρός Πόλεμος είναι στην δύση του μετά από δεκαετίες φόβου και ανασφάλειας. Οι πολίτες ταλαιπωρούνται από την πολιτική εξουσία, από αναξιόπιστους Προέδρους. Είναι μια φοβισμένη και ταλαιπωρημένη κοινωνία.Μέσα σε αυτή την κοινωνία λοιπόν, οι άνθρωποι βρίσκουν την ευκαιρία να εκτονωθούν, να βγάλουν την διαστροφή τους διατηρώντας και στηρίζοντας έναν μύθο, έναν δολοφόνο και να εκφράσουν τον βαθιά ριζωμένο συντηρητισμό τους.

  • Τι συμβουλές θα δίνατε στον θεατή που ετοιμάζεται να έρθει να δει την παράστασή σας;

Οι θεατές να μην έρθουν προετοιμασμένοι να δούν θέατρο αλλά κινηματογράφο στο θέατρο. Να είναι έτοιμοι να ταυτιστούν, να συγκινηθούν και να απορροφηθούν από αυτό. Και να μην φοβούνται, δεν θα τρομάξουν… μάλλον!

 

Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ