Ο χορευτής Στέφανος Δημουλάς, μας απαντά από το Λονδίνο: ” Έμαθα να αποκομίζω τα οφέλη του καθρέφτη και όχι να με συνθλίβει το ατελές είδωλό μου σε αυτόν”.

1) Σίγουρα θα θυμάσαι την πρώτη φορά που χόρεψες μπροστά σε μεγάλο κοινό. Πώς ένιωσες? Ήταν αυτό που είχες ονειρευτεί?

Η αλήθεια είναι ότι έχουν περάσει 18 χρόνια από τότε και δεν φημίζομαι για το μνημονικό μου (γέλια). Δυστυχώς η απάντησή μου δεν θα σας ξαφνιάσει. Δεν θυμάμαι τα συναισθήματα που μπορεί να ένιωσα. Αυτό όμως που μου επιβεβαιώνεται μέχρι και σήμερα είναι η ικανοποίησή μου να βρίσκομαι πάνω στη σκηνή. Αν μη τι άλλο τα συναισθήματα του τότε ήταν απολύτως θετικά με τη μόνη διαφορά ότι στα συναισθήματα του σήμερα έχει προστεθεί και μία μεγάλη δόση ωριμότητας.

Αυτό που είχα ονειρευτεί θέλω να ελπίζω ότι δεν το έχω ζήσει ακόμα γιατί αυτό θα σήμαινε ότι ένα μεγάλο μέρος της καριέρας μου θα έχει ολοκληρωθεί. Βρίσκομαι ακόμα στην αρχή και έχω πολλά να δώσω ακόμη. Για εμένα η λέξη ‘όνειρο’ δηλώνει κάτι το άπιαστο, το μη πραγματοποιήσιμο και για αυτό δεν τη χρησιμοποιώ. Αντίθετα η έννοια ‘του στόχου’ μου είναι ιδανική διότι ένας στόχος ζωής δηλώνει κάτι το έντονα ποθητό να συμβεί στην πραγματικότητα.

 

 

2) Υπήρχε κάποια επίδραση από το κοντινό σου περιβάλλον, όταν ήσουν παιδί, που να σε ώθησε στο χορό?

 

Η μοναδική επίδραση που είχα που με ώθησε στο χορό ήταν η αγάπη των γονιών μου να κάνω τις επιλογές μου και να έχω την ελευθερία μου ακόμα και ως παιδί. Κανείς από το κοντινό μου περιβάλλον δεν είχε άμεση σχέση με τις τέχνες απλά απαράμιλλο ενδιαφέρον για αυτές. Ο μπαμπάς μου ‘εγκυκλοπαίδεια’ της μουσικής βιομηχανίας του ροκ και η μαμά μου θαυμάστρια του ελληνικού έντεχνου – προσωπικότητες με αντίθετα καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα με παρόλα αυτά μια έντονη αναμεταξύ τους αγάπη την οποία μεταλαμπάδευσαν στη συνέχεια σε εμένα αλλά και στον αδερφό μου.

3) Συγχαρητήρια για τη συμμετοχή σου στη παράσταση “Voices of the Amazon”, ένα musical όχι μόνο με ενδιαφέρουσα υπόθεση αλλά και με περιβαλλοντική συνείδηση, καθώς θίγει θέματα όπως π.χ. η αποψίλωση των δασών. Τι σε τράβηξε στο να πάρεις μέρος και ποιο είναι το δικό σου μήνυμα για την εξυγίανση του περιβάλλοντος?

Ευχαριστώ ειλικρινά πάρα πολύ! Είναι ένα μεγάλο βήμα για μένα και το χορό μου και αναμφίβολλα με τιμάει ιδιαίτερα η επιλογή μου να συμμετέχω σε αυτή σε σημαντικό ρόλο.

Η παραγωγή ,όπως πολύ σωστά προείπατε, είναι musical απαιτεί δηλαδή και φωνητικές ικανότητες από τους performers. Ήθελα, λοιπόν, να δοκιμάσω τον εαυτό και σε αυτόν τον τομέα της βιομηχανίας. Είναι θεωρώ μία έξυπνη και ωφέλιμη κίνηση για έναν χορευτή να δοκιμαστεί στα διάφορα πεδία του επαγγέλματός του και πολύ περισσότερο τώρα όταν η βιομηχανία του θεάματος αλλάζει ραγδαία και απαιτεί περισσότερο από ποτέ την ποικιλομορφία των χορευτών ιδιαίτερα στην Αγγλία.

Το Voices of the Amazon ενώ μιλάει για τον έρωτα ενός ζευγαριού με αφηγητή τον βραβευμένο με Oscar ηθοποιό Jeremy Irons, και την προσπάθεια μιας γυναίκας να σώσει την αδερφή της, μέσω των φυσικών υλικών του δάσους, έχει και περιβαλλοντικό χαρακτήρα αφού στόχος του είναι και η ευαισθητοποίηση του κοινού για τις κλιματικές αλλαγές. Το μήνυμα της παραγωγής ως μέλος της WWF αλλά και το δικό μου είναι ότι η ατομική δράση θα οδηγήσει στην ομαδική. Απλές, καθημερινές κινήσεις όπως η ανακύκλωση και η λογική χρήση νερού και ρεύματος αναζωογοννούν τον πλανήτη.

 

4) Έχεις κάποιο πρότυπο χορευτή που να σε εμπνέει και να σε προτρέπει να θέλεις να γίνεις καλύτερος?

Συγκεκριμένο χορευτή με ονοματεπώνυμο η αλήθεια είναι πως δεν έχω. Έχω όμως έναν τρόπο συμπεριφοράς χορευτή ως πρότυπο: τον χορευτή που δεν επαναπαύεται, δεν περιμένει τις ευκαιρίες αλλά τις κυνηγάει και ολοένα μαθαίνει περισσότερα για τη βιομηχανία του. Γιατί μια βιομηχανία είναι και ο χορός. Μία βιομηχανία με χρήματα, συμβόλαια και συμφέροντα. Μπαίνοντας στον επαγγελματικό τομέα του χορού συνειδητοποιέις πως το ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα του Σωκράτη δεν είναι απλά ένα ρητό αλλά μία πραγματικότητα.

 

 

5) Ποιο είναι το πρόγραμμα εξάσκησης για να βρίσκεσαι στην επιθυμητή φόρμα και πόση ώρα αυτό διαρκεί?

Το καθημερινό πρόγραμμα διαφέρει από περίοδο σε περίοδο και από χορευτή σε χορευτή αναλόγως του φόρτου εργασίας και της κατάστασης της υγείας του σώματός του π.χ. τραυματισμούς, αρρώστειες. Ένα γενικευμένο πρόγραμμά μου περιλαμβάνει μάθημα κλάσσικου μπαλέτου, αποθεραπεία/stretching και ασκήσεις γυμναστικής. Η διάρκειά του είναι περίπου τρεις ώρες. Το κορμί με αυτό τον τρόπο είναι ανά πάσα στιγμή να δείξει τις ικανοτητές του στις οντισιόν και είναι προετοιμασμένο για τις καθιερωμένες πρόβες των έξι έως οχτώ ωρών.

6) Ο χορός σαν χόμπι είναι μία ελκυστική ιδέα για πολλούς, σαν επάγγελμα όμως καταλαβαίνω ότι έχει ιδιαίτερες δυσκολίες. Ποια ήταν ή είναι τα σημαντικότερα εμπόδια στην πορεία σου και τι αποκόμισες από αυτά (θετικά/αρνητικά)?

Όντως ως χόμπι ο χορός είναι κάτι πολύ όμορφο. Άπαξ όμως αποκτήσεις τον ιό του να γίνεις επαγγελματίας δύσκολα γιατρεύεσαι. Θα μπορούσα να αριθμήσω πολλά. Αυτό που σίγουρα έμαθα είναι ότι από τα εμπόδια και τις δυσκολίες μαθαίνεις πολύ περισσότερα από ό,τι με τις ευκολίες. Συναντάς πολλά άτομα στη βιομηχανία του χορού όπου οι ευκολίες στην πορεία τους είτε οι σωματικές είτε οι επαγγελματικές τους έκαναν εγκεφαλικά άπειρους. Έμαθαν στον εύκολο τρόπο χωρίς να παιδέψουν και να σμιλεύσουν το μυαλό τους και όταν έρθει η ώρα να αντιμετωπίσουν μία δυσκολία νεκρώνουν, αντιδρούν σπασμωδικά και αναζητούν βοήθεια. Δεν είναι κακό να ζητάς βοήθεια αρκεί να γνωρίζεις ότι πρώτα έκανες τα πάντα εσύ για να βοηθήσεις τον εαυτό σου πριν στραφείς αλλού.

Ένα βασικό εμπόδιο ήταν να μάθω να μη συγκρίνω τον εαυτό μου με τους υπόλοιπους χορευτές. Είναι μεγάλη αρετή η αυτογνωσία και πολλοί χορευτές, ηθοποιοί και γενικά καλλιτέχνες κλίνονται να το μάθουν αυτό όσο το δυνατόν πιο νέοι έτσι ώστε να αποφύγουν μελλοντικές ανώφελες απογοητεύσεις. Ο καθένας στο χώρο αυτό μπορεί να είναι τόσο όμοιος αλλά ταυτόχρονα και τόσο διαφορετικός. Σκεφτείτε το σαν το DNA. Τόσα δισεκατομμύρια κόσμος στον πλανήτη κι όμως τόσο διαφορετικοί όλοι μας μεταξύ μας. Οι ιδιαιτερότητες και τα δυνατά σημεία του καθενός στο χώρο είναι αυτά που θα του αποφέρουν δουλειά. Και εκεί κρίνεται και το παιχνίδι: πόσο οι δικές σου ιδιαιτερότητες είναι κατάλληλες για τον εκάστοτε ρόλο.

Ένα ακόμη εμπόδιο για εμένα ήταν να αντιμετωπίσω τον καθρέφτη. Έμαθα να αποκομίζω τα οφέλη και όχι να με συνθλίβει το ατελές είδωλό μου σε αυτόν. Ένας χορευτής περνάει περισσότερο χρόνο προβάροντας μπροστά από έναν καθρέφτη παρά πάνω στη σκηνή. Για αυτό, λοιπόν, το λόγο και για τη δική του ψυχική και κατ’επέκταση σωματική ισορροπία πρέπει να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του, τις χορευτικές του ατέλειες και να δουλέψει σκληρά για τα ιδανικά του πρότυπα.

Τέλος μία, επίσης, δυσκολία ήταν να μάθω να ακούω. Ξέρετε είναι πολύ σημαντικό να ακούει κανείς. Βρέθηκα με σημαντικές προσωπικότητες, με απαιτητικές προσωπικότητες, με εκνευριστικές προσωπικότητες – δεν θα σας το κρύψω. Βρίσκω τον τρόπο, όμως, να αναλύω αυτά που λένε και να βρίσκω στοιχεία που με βοηθούν να καταλάβω καλύτερα τον εαυτό μου ως Στέφανο, ως χορευτή και ως ελεύθερο επαγγελματία. Πρέπει, όμως, να ομολογήσω ότι έχω πιει αρκετό τζιν για να καταφέρω να τους ανέχομαι (γέλια).

 

7) Από το βιογραφικό σου βλέπω ότι είσαι ένα πολυάσχολο άτομο που δεν περιορίζεται στο χορό. Υπάρχει κάποια άλλη δραστηριότητα που να σε “γεμίζει” όπως το κάνει ο χορός?

Είμαι ένας άνθρωπος που βρίσκει ενδιαφέροντα σε πολλές δραστηριότητες γύρω του. Από μικρή ηλικία μου άρεσαν οι δημόσιες σχέσεις και η επικοινωνία κυρίως στη νυχτερινή ζωή για αυτό ακόμη και τώρα έχω αναλάβει αντίστοιχα καθήκοντα σε νυχτερινά μαγαζιά και events στο Λονδίνο. Αντίστοιχα, από μικρή ηλικία επίσης, είχα ενδιαφέρον για το πιάνο και την καλαίσθητη μουσική – όχι ότι δεν ακούω και trash music (γέλια). Είναι κάτι που με ηρεμεί πολύ στον ελεύθερο χρόνο μου: να κάθομαι στο σαλόνι και να παίζω πιάνο κυρίως Yann Tiersen και Danny Elfman. Εξίσου με την καλαίσθητη μουσική με ελκούσε η καλαίσθητη φωτογραφία. Για αυτό, λοιπόν, και με τη βοήθεια και τις συμβουλές του αντζέντη μου παίρνω μέρος σε διάφορες φωτογραφίσεις οι οποίες δεν θα το κρύψω είναι και προκλητικές αρκετές φορές. Δεν πειράζει όμως, είναι γλυκό το αίσθημα της πρόκλησης. Μου αρέσει μία πολυχρωμία και μία πολυμορφία στη ζωή μου.

 

8) Θα μπορούσες να μοιραστείς μαζί μας κάποια από τα σχέδια σου για το μέλλον?

Μακάρι να τα ήξερα για να τα μοιραστώ και μαζί σας (γέλια). Πολλές φορές ξυπνάω έχοντας τίποτα στα χέρια μου και την επομένη έχοντάς τα γεμάτα. Αυτή φαίνεται να είναι η ζωή ενός ελεύθερου επαγγελματία χορευτή. Και με αναζωογονεί αυτή η αβεβαιότητα. Τρέφομαι από αυτή. Είναι αβέβαιη η εξέλιξη των πραγμάτων την προκειμένη στιγμή αλλά υπάρχουν αρκετές ευτυχώς προτάσεις στον ορίζοντα. Δεν έχω υπογράψει κάτι ακόμα αλλά σύντομα. Αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι θα βρίσκομαι στη Γενεύη το Δεκέμβριο για κάποιες μέρες για μία πολύ ωραία παράσταση μπαλέτου.

9) Τι συμβουλή / συμβουλές θα έδινες σε ένα νέο χορευτή ?

Από πού να ξεκινήσω για την απάντηση αυτής της ερώτησης. Αρχικά να σας πω ότι δεν θεωρώ ότι έχω φτάσει κάπου ψηλά ή τουλάχιστον τόσο ψηλά ώστε να έχω τις γνώσεις μέντορα που ίσως χρειάζονται.

Ένα πράγμα που τονίζω σε αρκετά νέα παιδιά μέσω των social media που με ρωτάνε, το οποίο θεωρώ μεγάλο εγκεφαλικό όπλο για να προσπαθήσεις και να καταφέρεις πολλά, είναι ότι δεν θα πρέπει να δίνουν μόνοι τους τον τίτλο της ‘χορεύτριας’ ή του ‘χορευτή’ στον εαυτό σου. Έχω συναντήσει πάρα πολύ κόσμο κυρίως στην Ελλάδα να αυτοτιτλώνονται ως χορευτές (ακόμα χειρότερα ως μπαλαρίνες) χωρίς να έχουν τα κατάλληλα εφόδια, παιδεία, πνεύμα και εργασιακή πείρα να το υποστηρίξουν. Αυτό τους κρατάει πίσω στην εξέλιξη και κατ’ επέκταση στην ανέλιξή τους. Ούτε εγώ αισθάνομαι πλήρως χορευτής ακόμα καθώς αυτή η λέξη όπως και η λέξη καλλιτέχνης έχουν μια βαρύγδουπη υπόσταση την οποία σέβομαι και δεν αισθάνομαι ακόμα άξιος να την ασπαστώ.

Είναι δύσκολο να εξηγήσω με λόγια πόσα μπορεί να τραβήξεις σε αυτό το χώρο αλλά κάθε μεγάλη επιτυχία έρχεται μετά από μια μακριά περίοδο σκληρής, πολύ σκληρής δουλειάς προς μια κατεύθυνση, έχοντας έναν ξεκάθαρο στόχο. Αυτό που θα συμβούλευα, λοιπόν, είναι να ξεκαθαρίσει ο ενδιαφερόμενος στο μυαλό του τι πραγματικά θέλεις Ο ΙΔΙΟΣ, με ωριμότητα γυναίκας/άνδρα και όχι κοριτσιού/αγοριού. Πάντα ξεκινάς από κάπου από ένα κάτι και θα έρθει η συνέχεια. Απλά να μην κάθεσαι.

Κάτι επιπλέον που θα ανέφερα είναι το σχολείο-τα μαθήματά. Είναι μεγάλο εφόδιο οπουδήποτε και να πάει κάποιος η γνώση του σχολείου μας. Μπορεί όλοι να το μισούμε για το πόσο ασφυκτικό είναι, πόσο απαιτητικό και εκνευριστικό αλλά συγκρίνοντας τον εαυτό σου με άλλους σπουδαστές χορού στο εξωτερικό συνειδητοποιείς πως η σφαιρική-μαθητική γνώση πάντα θα υπερτερεί της απλής καθημερινής.

Τέλος έχω καταλάβει ότι για πολλούς, όπως και για εμένα πριν από κάποια χρόνια, αυτό που τους κρατάει πίσω είναι οι αμφιβολίες. Οι φοβίες για το αν πραγματικά θέλουν να ασχοληθούν με το χορό επαγγελματικά. Να ενημερώσω βέβαια ότι όταν μπαίνεις στη βιομηχανία του χορού ως επαγγελματίας πλέον ο χορός αυτός καθεαυτός χάνει πολύ από την αίγλη του. Αυτό που σίγουρα θα έλεγα σε κάποιον είναι ‘Kάνε το κι αν δεν προχωρήσει δεν προχώρησε. Καλύτερα μετά από 10 χρόνια να κοιτάξεις πίσω και να αισθάνεσαι περήφανος που το προσπάθησες παρά μια ζωή να αμφιβάλλεις για το αν έκανες τη σωστή επιλογή να μην το προσπαθήσεις καν.’

Και πιστέψτε με οι άνθρωποι που έχουν τον ιό του χορού μέσα τους και δεν παίρνουν τα φάρμακά τους (που είναι η εκπλήρωση των κινήσεών του) ζούνε για πάντα με έναν μεγάλο ενδόμυχο πόνο.

 Το Voices of the Amazon είναι υποψήφιο για το βραβείο καλύτερο σόου στα Brazilian International Press Awards! 

Μπορείτε να ψηφίσετε στο πρακάτω link  (στο 06.TEATRO-ESPETÁCULO) το Voices of the Amazon για τον Στέφανο Δημουλά.

Voto popular UK 2017

www.stefanosdimoulas.com