Till Sterzenbach και Barbara Hoffmann από το εξωτερικό στην Πάτμο για τον πολιτισμό

1)   Μιλήστε μας για την ΤΕΧΝΗ ART ΠΑΤΜΟΣ. Ποιές είναι οι δραστηριότητες της ομάδας σας ;

 

Η ΤΕΧΝΗ ΑRT ΠΑΤΜΟΣ δραστηριοποιείται από το 1994.  Έχει ανεβάσει συνολικά 28 έργα.

Από το 1998 έως το 2001 ασχολήθηκα μεταξύ άλλων και με τα παιδιά από την Πάτμο. Ήταν σαν μια σχολή ηθοποιών. Υπήρχαν μαθήματα φωνητικής, αυτοσχεδιασμού, εκμάθησης ρόλων κλπ. Μετά από 2 χρόνια ανεβάσαμε τον “Μικρό Πρίγκιπα” του St. Exupery. Αυτά τα παιδιά είχαν μεγάλη “χάρη”. Η Μάγια Τσόκλη, τηλεοπτική reporter είδε την παράσταση και εντυπωσιάστηκε τόσο, που μας βοήθησε να την παίξουμε στην Αθήνα. Ήταν το  έτος 2000.

Ο Σύλλογος ανεβάζει θεατρικά έργα, διοργανώνει βραδιές κονσέρτου, εκθέσεις τέχνης και παρουσιάσεις βιβλίων. Συγγραφείς είναι επίσης μέλη του συλλόγου μας. Φυσικά δεν διαμένουν όλοι στο νησί αλλά στην Αγγλία, Γαλλία, Ελλάδα, Γερμανία. Η Πάτμος έχει διεθνή χαρακτήρα.

2)         Η τοπική κοινωνία έχει αγκαλιάσει τις δραστηριότητες σας και πόσο δύσκολο είναι να δουλεύετε στην Ελλάδα της κρίσης;

 

Μόνο μια  φορά λάβαμε από τον Δήμο οικονομική υποστήριξη ύψους 3000€. Εκτός αυτής της περίπτωσης ο Τιλ και εγώ χρηματοδοτούσαμε και ακόμα υποστηρίζουμε εμείς ουσιαστικά τις παραγωγές με ιδίους πόρους. Πρέπει ίσως σιγά σιγά να το σταματήσουμε αυτό εφ’ όσον οι αποταμιεύσεις μας εξαντλούνται, έχουμε την σύνταξη μας μόνο και καμιά άλλη οικονομική αμοιβή για την δουλειά που κάνουμε. Τα έσοδα του Συλλόγου υπολείπονται των εξόδων.

 

3)         Τη στιγμή που Έλληνες καλλιτέχνες προσπαθούν να επεκταθούν στο εξωτερικό εσείς αφήσατε μία επιτυχημένη καριέρα για να εγκατασταθείτε στην Πάτμο. Μετανιώσατε ποτέ για αυτή σας την απόφαση;

 

Στην ηλικία μας και μετά από καριέρα στην Γερμανία και στο Παρίσι, το να δουλέψουμε στην Πάτμο, όπου βρήκαμε την δεύτερη πατρίδα, αποτέλεσε για μας την καλύτερη απόφαση. Και ξέρουμε ότι ακόμα και στο Παρίσι αλλά και στην Γερμανία υπάρχει κρίση στην Τέχνη. Έχουν κοπεί πολλές επιχορηγήσεις για την Τέχνη και εκεί.

Σε αυτό το νησί γνώρισα τον Χανς Χόφερ, τον γνωστό σκηνοθέτη και σκηνογράφο. Με ακολούθησε στο Παρίσι, όπου έφτιαξε τα σκηνικά για το “Σχολή  Κλόουν” . Επίσης το 2011 έφτιαξε το concept  και την σκηνογραφία για την παραγωγή “Το Βιβλίο της Αποκάλυψης” στο αμφιθέατρο δίπλα στο Ιερό Σπήλαιο της Αποκάλυψης στην Πάτμο. Η επιτυχία ήταν μεγάλη. Δουλέψαμε το έργο σε 5 γλώσσες ώστε να μπορεί καθένας από το κοινό  – που γίνεται διεθνές το καλοκαίρι – να καταλαβαίνει και  να ακούει κάτι στην γλώσσα του. Έχουμε συνηθίσει να συμμετέχουν πολλές  φορές Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί και Ιταλοί ηθοποιοί.

Είμαστε ήδη εδώ και πολλά χρόνια σε ηλικία σύνταξης και δουλεύουμε με το πάθος μας σ’ένα  μικρό νησί, όπου όλα πρέπει να τα φτιάχνουμε και να τα κάνουμε μόνοι μας, όπως ακόμα και να κολλάμε αφίσες και να μοιράζουμε flyers.

Το Θέατρο και η Τέχνη υπήρχαν πάντα, ακόμα και σε περιόδους  κρίσης. Κατά την διάρκεια πολέμου και κρίσης  γυρίστηκαν πολύ καλά έργα, όπως οι γαλλικές  παραγωγές κατά την περίοδο του πολέμου. Το Θέατρο υπήρχε και θα υπάρχει  πάντα με ή χωρίς κρίση.

4)         “Δύο Σε Ένα Παγκάκι” ένας άνδρας και μια γυναίκα….. Μιλήστε μας για την καινούργια σας δουλειά.

 

Το θεατρικό αυτό έργο είναι ένα “κλασσικό”. Σοφά γραμμένο σαν μια καλλιτεχνική μονάδα χρόνου, τόπου και δράσης. Είναι ένα έργο ψυχολογικό, συναισθηματικό, λυρικό, δραματικό και κωμικό γεμάτο εκπλήξεις και με  αγωνία ως την τελευταία στιγμή. Αυτό απαιτεί πολλά από τους ηθοποιούς. Και οι δύο ήρωες είναι μοναχικοί άνθρωποι σε αναζήτηση κατανόησης, λίγης ευτυχίας και αρμονίας  στην ζωή τους: κανείς από τους δύο  δεν είναι διάφανος από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή, δείχνοντας συνεχώς νέες πλευρές των χαρακτήρων τους. “Αυτός” υπό την ‘κυριαρχία’ της γυναίκας του σκαρφίζεται καινούργιες ιστορίες, ώστε να ξεφύγει από την πραγματικότητά του. ” Αυτή” -χωρισμένη- δεν μπορεί να υποφέρει την μοναξιά, ψάχνει την επαφή και λίγη ευτυχία.

Μας ενδιέφερε να δουλέψουμε αυτό το έργο με ηθοποιούς από την Αθήνα. Η σκέψη μας ήταν να δώσουμε σε ηθοποιούς που έχουν ταλέντο την ευκαιρία να παίξουν. Έπρεπε όμως να βρούμε ηθοποιούς πρόθυμους να έρθουν στο νησί. Αυτό δεν ήταν τόσο εύκολο, γιατί οι περισσότεροι ηθοποιοί έχουν και κάποια άλλη ασχολία.

Έτσι συναντήσαμε την Λία Αβαρέτου και τον Κωνσταντίνο Εξαρχόπουλο, οι οποίοι συμφώνησαν να έρθουν. Για συγκεκριμένες χρονικές  περιόδους, εφ’ όσον είχαν άλλες επαγγελματικές υποχρεώσεις.

Δουλέψαμε τον Απρίλιο/Μάιο για 3 εβδομάδες σ ‘ένα σπίτι στην Πάτμο, όπου όλη την ημέρα κάναμε πρόβες, τρώγαμε και μέναμε μαζί. Ήταν μια πολύ εντατική περίοδος. Αμέσως σχεδόν μετά πήγαμε στην Αθήνα για πρόβες στο Θέατρο FABRICA ATHENS, το θέατρο που έφτιαξαν με τα χέρια τους  ο Κωνσταντίνος Εξαρχόπουλος  και οι φίλοι  του.

Μετά πέρασε το  καλοκαίρι, που είχαμε γεμάτο πρόγραμμα με την ΤΕΧΝΗ ΑRT ΠΑΤΜΟΣ.

Η καλλιτέχνης Μίνα Κορδαλή, που είχε την επιμέλεια της ομαδικής έκθεσης καλλιτεχνών- μελών μας, άρχισε να μας  μιλάει για τα  σκηνικά. Αποφασίσαμε  να κάνουμε ένα παγκάκι διπλής όψεως και για έναν πίνακά της που απεικόνιζε δάσος . Τον μεγενθύναμε και τον τυπώσαμε σε μερικά παραβάν. Οι κορμοί των δένδρων που βρέθηκαν στο κτήμα μου έδωσαν νέες δυνατότητες στην παραγωγή.

Η Μίνα Κορδαλή ήλθε λίγο πριν από την πρεμιέρα, ώστε να δώσει τον επιθυμητό τόνο στα δένδρα του σκηνικού χρωματίζοντας τα. Με τεχνητό φωτισμό φαίνονταν όλα φυσικά αλλιώς. Και στο τέλος είχαμε το αποτέλεσμα που ακριβώς χρειαζόμασταν για το σκηνικό του έργου.

Ο Τιλ ήταν σε επαφή με τον Μηνά Εμμανουήλ για να δουλέψουν τον ήχο και έστελνε mails στην Μίνα με τις επιθυμίες που είχε ως προς τα σκηνικά, τα οποία έπρεπε να αποδίδουν την ατμόσφαιρα ενός πάρκου της πόλης λίγο πριν το δειλινό. Το καρουσέλ, τα γαυγίσματα σκύλων, τα γέλια των παιδιών, το κελάηδημα των πουλιών κλπ. Και στην συνέχεια να ακούγονται οι  μυστηριώδεις ήχοι της νύκτας, γρύλοι κλπ και αυτοί χωρίς καμία ανθρώπινη παρέμβαση.

Στις 11 Νοεμβρίου 2017 έγινε η Πρεμιέρα.  Η Λία κι ο Κωνσταντίνος είχαν έρθει από 25 Οκτωβρίου και έκαναν εντατική πρόβα καθημερινά – αυτή την φορά  με τα σωστά σκηνικά στο θέατρο και στην συνέχεια ολοκληρώθηκε  και ο φωτισμός. Έτσι κύλησε η δουλειά στην Πάτμο και στην Αθήνα.

Η Πρεμιέρα είχε μεγάλη επιτυχία. Οι θεατές είχαν καθηλωθεί από την ένταση του έργου. Πολλοί μας εξέφρασαν τον ενθουσιασμό τους από το εντυπωσιακό αυτό έργο.

5)         Πόσο σύγχρονο είναι το έργο και πόσο οικείοι είναι οι χαρακτήρες στον θεατή;

Πολλά άτομα μπορούν να ταυτιστούν με τους ήρωες του έργου. Μερικοί βρίσκονται εν μέσω κρίσης στο γάμο τους. Αισθάνονται υποχρεωμένοι και δεσμευμένοι  μέχρι ενός σημείου να είναι εκεί, αλλά είναι καταρρακωμένοι εφ’ όσον η ατμόσφαιρα  τους είναι πια αφόρητη. Τότε τρέπονται σε φυγή, βρίσκουν κάτι άλλο, πνίγονται στα ψέματα, πέφτουν στο αλκοόλ. Με το πιοτό σβήνουν τις σκέψεις τους, απομακρύνονται από τον ίδιο τους τον εαυτό και δεν μπορούν να αναγνωρίσουν πια την πραγματικότητα. Έτσι γίνεται και ο ήρωας του έργου όλο και πιο άρρωστος και πιο μόνος. Δεν μπορεί επίσης να ξεφύγει από την γυναίκα του, την υπακούει. Είναι γεμάτος από συμπλέγματα και η ζήλεια του κλιμακώνεται, θέλει να σκοτώσει, να απελευθερωθεί.

Αυτή έχει το διαζύγιο πίσω της. Είναι μόνη και υποφέρει από αυτό. Περιμένει κάποιον καινούργιο σύντροφο. Και είχε νομίσει ότι τον είχε βρει μια βραδιά τον προηγούμενο χρόνο. Αισθάνεται αγάπη και προσμονή. Αλλά αυτός δεν την αναγνωρίζει πια. Η απογοήτευση της έρχεται βίαια. Είχε αισθανθεί αυτή την σπίθα μέσα  της και ήταν κατόπιν σκέψεως αποφασισμένη  να μην επαναλάβει τα ίδια λάθη με τον μελλοντικό της σύζυγο. Θα του έδινε την διαχείριση των χρημάτων της, δεν θα τον κατηγορούσε στα παιδιά, είχε μάθει ότι με τον διάλογο είχε γίνει φίλη και με την δύσκολη προϊστάμενη της. Και όλα αυτά του τα ανακοίνωσε λέγοντάς  ότι όλα μπορούσαν ν’ αλλάξουν, αρκεί κανείς να το θέλει.

Το ν’ αναγνωρίσει τα λάθη της ήταν σημαντικό. Είναι θέμα καθημερινότητας και  πολλές γυναίκες ταυτίζονται με την γυναίκα του έργου “Δύο σε ένα Παγκάκι”  Βιώνουν μετά από ένα διαζύγιο την μοναξιά και το πόθο για έναν άλλο σύντροφο.

 

6)            Φεύγοντας ο θεατής από την παράσταση τί θα θέλατε να έχει αποκομίσει;

 

Νομίζω ότι ο κάθε θεατής το αντιλαμβάνεται και αισθάνεται διαφορετικά. Θα θέλαμε να τους συγκινήσουμε, να φύγουν από το θέατρο με θετικές σκέψεις εφ’όσον υπάρχει στο τέλος ένδειξη ελπίδας. “Αυτός” θέλει να συζητήσει με την σύζυγό του για το διαζύγιο. “Αυτή” του δίνει το κλειδί του σπιτιού της για να αισθανθεί εκείνος άνετα σε περίπτωση που την χρειαστεί. Έχει καταλάβει ότι ακόμα τρέφει αισθήματα αγάπης για την γυναίκα του. Στο τέλος δείχνει μεγαλοψυχία και γενναιοδωρία και δεν είναι πλέον απαιτητική.

Το έργο προκαλεί τους ανθρώπους να συλλογιστούν και αφορά καθημερινές  καταστάσεις, που ο καθένας γνωρίζει ή μπορεί απ αυτές να παραδειγματιστεί.

Στην Πάτμο μου μίλησαν θεατές για την ένταση του έργου αλλά και για την καθημερινότητά του. Εκτίμησαν τους ηθοποιούς, το σενάριο, την σκηνοθεσία και την ατμόσφαιρα που τους πρόσφερε η βραδιά.

Υπήρξε και ένα πρόσωπο, του οποίου το έργο δεν άρεσε όχι για τους ηθοποιούς ή τη σκηνοθεσία αλλά λόγω αυτού του “Καθημερινού”. Είχε ήδη 2 διαζύγια στο παρελθόν και μετά από προσωπική δουλειά, διάλεξε τον πνευματικό δρόμο… Ήταν πολύ πρόσφατο.

Γενικά είναι ένα θεατρικό έργο από το οποίο δεν αποκομίζουν όλοι τα ίδια.

 

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση  «Δ Υ Ο   Σ Ε   Ε Ν Α   Π Α Γ Κ Α Κ Ι» του Αλεξάντερ Γκέλμαν ΕΔΩ