“ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΚΟΥΚΛΑΣ” ΜΝΗΜΕΣ ΤΟΥ 1922 ΣΤΗ ΝΕΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ Μ.ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ

Ο πόλεμος πέρα από άλλες εμφανείς συνέπειες όπως ο θάνατος, η καταστροφή ή ο ξεριζωμός, αφήνει βαθιά τα σημάδια στην παιδική ψυχή, από την βίαιη και αναγκαστική ενηλικίωση για χάρη της επιβίωσης, όπως  είδαμε  να αποτυπώνεται  με ευαισθησία και τρυφερότητα στην μεγάλη οθόνη, παρακολουθώντας την ταινία μικρού μήκους  «Αναμνήσεις μιας κούκλας» του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Μιχάλη Χαραλαμπίδη, σε 1η κλειστή προβολή, το Σάββατο 14 Ιανουαρίου, στην αίθουσα του κινηματογράφου Μακεδονικόν, στη Θεσσαλονίκη.

Μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία, η οποία πραγματεύεται την απώλεια της παιδικής αθωότητας, βασισμένη στην αφήγηση πραγματικών βιωμάτων προσφύγων από την Μικρασιατική καταστροφή, υπενθυμίζει πως δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται, με τον πλέον τραγικό τρόπο, σε όλο τον κόσμο. Μια ιδιαίτερη προσέγγιση, από έναν νεαρό ταλαντούχο άνθρωπο του κινηματογράφου,  που από πολύ νωρίς βούτηξε με  επιτυχία στα βαθιά νερά της show biz, ως μέλος της βραβευμένης ομάδας  των VFX, της γνωστής πετυχημένης τηλεοπτικής σειράς Game of thrones”.

« Εμπλουτίζοντας με κάποια σεναριακά ευρήματα αυτή την συγκινητική αληθινή ιστορία, που έπεσε στα χέρια μου κατά τη διάρκεια της έρευνας μου, για το θέμα της Μικρασιατικής καταστροφής και τις ανθρώπινες διαστάσεις αυτού του δράματος, μέσα από ανώνυμες αφηγήσεις, θέλησα να αναδείξω τον συσχετισμό με το σήμερα. Τις χιλιάδες παιδιά, που σε μια στιγμή βλέπουν το σπίτι τους να γίνεται σκόνη, ενώ ο θάνατος και η απώλεια είναι η καθημερινότητα στην οποία αναγκάζονται να ζήσουν, αναλαμβάνοντας αυτόματα και με τον πλέον βίαιο τρόπο, την ευθύνη της ζωής τους αλλά και άλλων, ως ενήλικες, που προσπαθούν να επιβιώσουν, αντιμετωπίζοντας με ψυχραιμία την σκληρή ωμή πραγματικότητα μιας επικίνδυνης περιπέτειας, στην οποία πρωταγωνιστεί η φρίκη και η παράνοια του πολέμου. Αυτό κάνει η μικρή Μυρτώ (Αριάδνη Ανέστη) για τα αδέλφια της  σε αυτή την ταινία, που φιλοδοξούμε να συμμετέχει σε διεθνή αλλά και ελληνικά φεστιβάλ κινηματογράφου, σε Ελλάδα και εξωτερικό. Είναι μια συμπαραγωγή με την αυστραλιανή εταιρεία Medea Films και τις ελληνικές HeArt Attack Films και NewTech Productions  » εξηγεί στην συνάντησή μας ο 26χρονος ταλαντούχος Μιχάλης Χαραλαμπίδης, που προχωράει σε μια εκ βαθέων συνέντευξη, για τη συναρπαστική καλλιτεχνική του πορεία.

« Τι σε έκανε να επιλέξεις για αυτά τα γυρίσματα την περιοχή του Λαγκαδά Θεσσαλονίκης;»

« Είναι μια περιοχή που γνωρίζω καλά αφού είναι το μέρος που γεννήθηκα, μεγάλωσα και ζει η οικογένειά μου. Το χωριό Όσσα έξω από τον Λαγκαδά, προσέφερε  το ιδανικό φυσικό περιβάλλον για τα εξωτερικά γυρίσματα, βρέθηκε επίσης εκεί ένα σπίτι του 1920, το οποίο διαμορφώσαμε σκηνογραφικά, έτσι ώστε να εξυπηρετεί τις απαιτήσεις του σεναρίου και κατασκευάσαμε το σκηνικό του υπογείου στον Λαγκαδά, σε χώρο ο οποίος ανήκει στην οικογένειά μου. Αυτό εκτός από εξοικονόμηση χρόνου, προσέφερε και μεγάλη εξοικονόμηση χρήματος.

Ας μην ξεχνάμε, πως ο κινηματογράφος είναι ακριβή υπόθεση, όπως λέμε συχνά και αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους, που αποφάσισα να γυρίσω αυτή την ταινία στην πατρίδα μου και όχι στο εξωτερικό. Θέλησα να κάνω μια μικρή, αλλά όσο το δυνατόν πιο καλή ταινία, έτσι ώστε αυτή να γίνει το δείγμα των ικανοτήτων και δυνατοτήτων μου στο σενάριο, αλλά και στη σκηνοθεσία, μια που είναι αυτά, που με ενδιαφέρουν. Το λάθος που συχνά συμβαίνει στην Ελλάδα είναι, πως γίνονται υπερφιλόδοξες προσπάθειες μεγάλων παραγωγών για τα ελληνικά δεδομένα, που βασίζουν εσφαλμένα την επιτυχία τους, στους πολλούς ηθοποιούς και τα εντυπωσιακά σκηνικά και εξωτερικά γυρίσματα, θέλοντας  να μιμηθούν το Hollywood.

Η φιλοσοφία μου είναι: «Δες τι μπορείς να κάνεις, εκεί που είσαι, μ’ αυτό που έχεις, αλλά καν’ το καλά». Οι μεγαλειώδεις σκηνές χωρίς ουσία, οι σκηνές δράσης, που είναι εκτός ελληνικής πραγματικότητας ή δεν υπάρχει  το κατάλληλο έμπειρο έμψυχο υλικό ή η υλικοτεχνική υποδομή και εξειδίκευση σε αυτό, λόγω των τεράστιων προϋπολογισμών που απαιτούνται για κάτι τέτοιο, συχνά καταλήγουν σε παρωδία ή  ταινίες χωρίς ενδιαφέρον, απογοητεύοντας κοινό και δημιουργούς και είναι κρίμα. Δεν αρκεί η πρόθεση, όσο καλή και να είναι».

« Ποια είναι τα σχέδιά σου αυτή τη στιγμή;»

« Στις 25 Ιανουαρίου είναι η πρεμιέρα της ταινίας « Έξοδος 1826 » του Βασίλη Τσικάρα, όπου έκανα τα οπτικά εφέ και συνεργάστηκα στο μοντάζ μαζί με τον Γιώργο Φλέγγα. Επίσης μετά από πρόταση του Στέφανου Τανιμανίδη, είμαστε στα πρώτα βήματα συνεργασίας, για μια ταινία, η οποία βασίζεται στην έρευνα του Στέφανου, όσον αφορά στο  Αμερικάνικό Κολέγιο Ανατόλια, την περίοδο της γενοκτονίας των Αρμενίων και των Ελλήνων, μέσα από μαρτυρίες Ελλήνων και Αμερικανών καθηγητών, μια που για όσους δεν το ξέρουν, το Ανατόλια είχε ιδρυθεί αρχικά στον Πόντο και μεταφέρθηκε στην πόλη της Θεσσαλονίκης ACT, μετά την Μικρασιατική καταστροφή. Μια πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά, που συνδέει το παρελθόν με το παρόν. Ταυτόχρονα ξεκινάει συνεργασία με την εταιρεία παραγωγής του  Σάκη Τανιμανίδη, στο μονταζ και τη σκηνοθεσία των προωθητικών ταινιών, που θα αφορούν στις ταξιδιωτικές εξορμήσεις περιπέτειας, που διοργανώνει σε όλο τον κόσμο».

Loading picture...

« Πως μπήκες τόσο νέος μέσα από τον  χώρο των οπτικών εφέ, σε παραγωγές όπως το “Game of thrones”; »

« Θα πρέπει να σου διηγηθώ την ιστορία από την αρχή, γιατί υπάρχει πολύς δρόμος μέχρι το εντυπωσιακό φινάλε. Μπαίνοντας σε μια θεατρική ομάδα ως παιδί αντιλήφθηκα, πως μου αρέσει να παίζω και να διηγούμαι ιστορίες. Φοιτώντας στο Κολέγιο Ανατόλια ( International Baccalaureate) και  πρέπει να παραδεχτώ δεν ήμουν καλός μαθητής, μπήκα στο τμήμα Θεάτρου και εκεί κατάλαβα τι σημαίνει να συνεργάζεσαι με έναν σκηνοθέτη θεάτρου και να λειτουργείς ως μέλος μιας δημιουργικής ομάδας. Αλλά αυτό που με έκανε να συνειδητοποιήσω  την αγάπη και την κλίση μου για τον κινηματογράφο και την σκηνοθεσία, ήταν ο χώρος του  homecinema στο σπίτι μας. Έγινε ο κόσμος στον οποίο ζούσα και χανόμουν για ώρες, ρουφώντας κάθε στιγμή, αναλύοντας κάθε σκηνή και πλάνο, από αυτόν τον μαγικό κόσμο. Βλέποντας μεγάλες ταινίες, όπως το Star Wars & Inception, υιοθέτησα  την αντίληψη του “Think big”.

Είχα στη συνέχεια την τύχη, να φοιτήσω στο Κολέγιο του Hampshire,  το οποίο δίνει μεγάλη ελευθερία στους σπουδαστές να κάνουν δικές τους δουλειές. Ένα εξαιρετικό σύστημα το οποίο σε βοηθάει να εξελιχθείς και να τριφτείς με το αντικείμενο, αν ξέρεις τι θέλεις και πώς να το αποκτήσεις. Η πρώτη μου κινηματογραφική απόπειρα εκεί,  ήταν δύο ταινίες μεγάλου μήκους. Ήταν μέτριες ταινίες, που με έμαθαν πολλά και με βοήθησαν να καταλάβω, πως είναι καλύτερο να κάνεις κάτι μικρό πραγματικά καλό, από το να αναλώνεσαι σε μεγάλες παραγωγές, όταν ακόμη δεν έχεις τις κατάλληλες προϋποθέσεις ή εμπειρία».

« Συγνώμη που διακόπτω τη διήγησή σου, αλλά βλέποντας την αναφορά σου στην επαφή με το  θέατρο, θα ήθελα να μου πεις, γιατί αυτό είναι κάτι που θεωρείς απαραίτητο, για την τέχνη του κινηματογράφου».

« Το θέατρο είναι μια ανθρωποκεντρική τέχνη, που σε βοηθά στην κατανόηση και εμβάθυνση ανθρώπινων χαρακτήρων, απαραίτητο κατά τη γνώμη μου όχι μόνο για τη διαδικασία της αυτογνωσίας, αλλά και την κατανόηση του κάθε ,ρόλου τον οποίο  πρέπει ως σκηνοθέτης να εξηγήσεις και να καθοδηγήσεις τον ηθοποιό, αλλά και να μπεις και στην ψυχολογία  του ηθοποιού. Μπροστά στην κάμερα, αυτό που προέχει, είναι η λιτότητα στην έκφραση και την ερμηνεία. Η εικόνα είναι η αλήθεια και η δύναμη του κινηματογράφου. Η υπερβολή είναι μια παγίδα, στην οποία πέφτουν συχνά οι Έλληνες ηθοποιοί, λόγω της καθαρά θεατρικής τους παιδείας.

Δεν μπορείς επίσης να δημιουργείς αποκομμένος από την πραγματικότητα που σε περιβάλει, χωρίς να ζεις και να παρατηρείς. Και δεν μπορείς να πετύχεις, χωρίς να βγεις από τη comfort zone. Το ότι πήγα στρατό πριν σπουδάσω, το ότι από παιδί ο πατέρας μου μας έπαιρνε με τον αδερφό μου, να δουλεύουμε σε εργοτάξια ή κατασκευές που είχε αναλάβει , με έμαθε πως χρειάζεται πολύ δουλειά, κόπος και υπομονή, για να μπει νερό στο αυλάκι και να εκτιμήσω τον ανθρώπινο κόπο, την αξία του χρήματος και πως αυτό αποκτιέται. Όλα αυτά έπαιξαν ρόλο, στις αποφάσεις που πήρα στη ζωή μου και τους δρόμους, που ακολούθησα ως τώρα. Οι βάσεις και οι αρχές, που παίρνει ο κάθε άνθρωπος πρώτα από το σπίτι και μετά από το σχολείο, καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την πορεία της ζωής του. Είναι σημαντικό επίσης, οι γονείς να σέβονται τις επιθυμίες σου και να στηρίζουν τις επιλογές, που σε κάνουν ευτυχισμένο και για αυτό νιώθω ευλογημένος. Όσες ακαδημαϊκές γνώσεις και να πάρεις, αυτό δεν θα σε κάνει σκηνοθέτη, αν δεν προσπαθείς ξανά και ξανά, προσπαθώντας να δουλέψεις και να μάθεις στην πράξη, ότι διδάχτηκες στα βιβλία. Ανάμεσα στην θεωρία και την πράξη υπάρχει μεγάλη απόσταση».

« Φτάνουμε λοιπόν στην πρώτη σου δουλειά».

« Δούλευα, όπως οι περισσότεροι χωρίς αμοιβή, για μια μικρή ανεξάρτητη ταινία, που γυριζόταν στα στούντιο του Douglas Trumbull. Ο Trumbull με γνώρισε και μου προσέφερε δουλειά ως μοντέρ στην εταιρεία του. Μιλώντας με τον άνθρωπο, που είχε ήδη δύο Όσκαρ στο γραφείο του, είπα  θα δούλευα και δωρεάν για αυτόν, για να λάβω την απάντηση: « Κανείς δεν δουλεύει για μένα δωρεάν». Συνεχίζοντας να μην μπορώ να αξιολογήσω τον εαυτό μου, άφησα τον ίδιο να αποφασίσει και ευτυχώς είχα έναν γενναιόδωρο εργοδότη. Από τότε ακολούθησα την συμβουλή του «Ποτέ μην δουλεύεις τζάμπα, αν θέλεις να σε πάρουν σοβαρά». Ξεκίνησε λοιπόν μια υπέροχη συνεργασία αλλά και φιλία, με έναν άνθρωπο που θαύμαζα και ένιωθα, πως διάβαζε το μυαλό μου. Αξέχαστη η στιγμή, που οι θεατές ξέσπασαν σε χειροκροτήματα στο  Toronto International Film Festival μετά την προβολή της δουλειάς που είχα κάνει γι’ αυτόνl.

Η γνωριμία μου επίσης, όταν ήμουν ακόμη στο τελευταίο έτος, σε ένα networking event με την Diane Pearlman, που δούλευε στην  Berkshire Film and Media Collaborative και η συνεργασία μου μαζί της, είχε ως αποτέλεσμα να με προτείνει στον Steve Kullback, παραγωγό των οπτικών εφέ ( VFX ) του « Game of Thrones». Όταν κάποια στιγμή τον ρώτησα, πόσα άτομα του είχε συστήσει μέχρι τότε η Diane Pearlman, μου απάντησε: « Στα 25 χρόνια που γνωριζόμαστε είσαι ο πρώτος». Αυτό μου απέδειξε για μια ακόμη φορά, πως αν και μας έλεγαν στη σχολή βγες τε έξω δικτυωθείτε και πουλήστε τον εαυτό σας, το να γνωρίσεις κάποιον είναι μόνο το πρώτο βήμα. Πρέπει με τη δουλειά σου, να αποδείξεις ότι μπορείς να κάνεις αυτό που λες,  για να σε εμπιστευτούν, να συνεργαστούν και να σε προτείνουν. Τα λόγια είναι εύκολα, αλλά οι πράξεις δύσκολες».

« Πως είναι να δουλεύεις σε μια τέτοιου επιπέδου ομάδα post production; »

« Όσο εντυπωσιακό κι αν ακούγεται εδώ, θα πρέπει να πω, πως ήμουν ένα ακόμη γρανάζι στη βιομηχανία του θεάματος υψηλών προδιαγραφών και απαιτήσεων. Εργαζόμουν όπως όλοι, σε μια από τις ομάδες VFX, που δουλεύουν πυρετωδώς, προκειμένου ο παραγωγός να επιλέξει να αγοράσει το δικό τους δημιούργημα για την σκηνή που ήθελε. Ο λόγος που αποφάσισα να έρθω στην Ελλάδα, εκτός των άλλων ήταν, πως μένοντας εκεί άσχετο αν μου εξασφάλιζε ένα καλό εισόδημα και φήμη στο αντικείμενο, δεν θα έκανα τίποτα άλλο, από το να είμαι αυτό το γρανάζι, χωρίς να εξελιχθώ ως σκηνοθέτης, που ήταν αυτό που ήθελα από πάντα. Έχω ζήσει σίγουρα αλησμόνητες στιγμές. Όπως την πρώτη φορά, που παρουσίασα με επιτυχία στο στούντιο το πρώτο μου post move ή το τηλεφώνημα του Steve Kullback, που με ενημέρωνε πως έφευγα στα στούντιο του Μπέλφαστ, στη Β.Ιρλανδία, για τα γυρίσματα της 6ης σεζόν του “Games of thrones”»

«Το να είναι ένας σκηνοθέτης ειδικός στα οπτικά εφέ, αποτελεί όμως ένα μεγάλο πλεονέκτημα». 

« Αδιαμφισβήτητα! Σου λύνει τα χέρια μια που με τη σωστή ματιά και την χρήση της τεχνολογίας μπορείς να κάνεις τα πάντα. Αυτό που χρειάζεται πάντα όμως , πέρα από μια ομάδα ικανών ανθρώπων, είναι ένα καλό σενάριο. Μια καλή ιστορία. Δεν θα με κρατήσει ποτέ μια ταινία που η υπόθεσή της δεν με αγγίζει, δεν μου κρατά το ενδιαφέρον, όσο καλογυρισμένη κι αν είναι».

Όπως έλεγε και ο  Greg Spense παραγωγός του Game of thrones:

« Μια καλή ταινία είναι σενάριο, σενάριο, σενάριο και στο τέλος πάλι σενάριο».

 

« MEMORIES OF A DOLL » του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

In association with: Medea Films  HeArt Attack Films & NewTech Productions

Συμμετέχουν: Αριάδνη Ανέστη, Μάγια Τσιλινίκου, Χαράλαμπος Παπαδόπουλος, Μαριάννα Λαγουρού, Δημήτρης Τσιλινίκος, Σοφιανός Πεσιρίδης

Produced by: Εύη Μίνου, Μιχάλης Χαραλαμπίδης, Ιάκωβος Χαραλαμπίδης, Στέλλα Δημάδη

Executive producers: Ιάκωβος Χαραλαμπίδης, Στέλλα Δημάδη

Set decoration & costume designer: Μαρία Μιχαηλίδου

Director of photography: Δημήτρης Σταμπολής

Sound by: Τάσος Καραδερος

Make up by: Ουρανία Αισθητικίδου

Music by: Michael Zielski

Associate producers: Φιλαρέτη Λαγάνη, Ασπασία Κατερίνη, Δημήτρης Τσιλινίκος

Props by: Γιάννης Χατζηιωάννου

First AD: Έλενα Παληγιάννη

Second AD: Αλεξία Αντωνιάδου

Editing by: Μιχάλης Χαραλαμπίδης