Αντώνη Καραστεργίου

Ο κόσμος έχει ανάγκη να γίνει αντιληπτός, να πει, “είμαστε εδώ και υπάρχουμε”.

Ποιος είναι ο ρόλος σας στην παράσταση και πώς επηρεάζει την απόφαση της Μαίρης να αλλάξει τη ζωή της;

Ο ρόλος μου στην παράσταση είναι ο Άλεξ, ένας άντρας, όχι τόσο μάτσο, πιο προοδευτικός στα λόγια του και στον τρόπο ζωής του , με μία τάση προς την ελευθερία, μα έχοντας και πολλά κουτάκια στο μυαλό του για το πώς πρέπει να είναι τα πράγματα. Επηρεάζει πολύ τη Μαίρη , διότι έχει έναν τρόπο να της περιγράφει τα πράγματα, που είναι δύσκολο να του πει όχι . Μπορείς να πεις πολλά πράγματα με μια επικάλυψη πολύ γλυκιά και ο ακροατής να πεισθεί. Έτσι γίνεται και με τη Μαίρη στην αρχή . Πολλά πράγματα στη ζωή μας είναι στο βάθος τους αισχρά ίσως, αλλά μας τα δώσανε να τα φάμε με μια επικάλυψη σοκολάτας στην επιφάνεια , που ξεχάσαμε τη γεύση τους την πραγματική. Έτσι αλλάζουμε τις επιλογές και τις αποφάσεις μας. Ένα ακόμη όπλο που λειτουργεί σε κάποιους ανθρώπους για να ελέγχουν τους άλλους, είναι αν τους πει κάποιος ότι έχει περισσότερες προσδοκίες από αυτούς , έτσι μπαίνει ο άλλος άνθρωπος σε τροχιά για να πάρει την επιβεβαίωση και να καλύψει τις προσδοκίες. Πράγμα το οποίο είναι αχρείαστο , αλλά όλοι έχουμε μπει σε αυτό το μονοπάτι.

Η παράσταση πραγματεύεται τη βία και τις «κλειστές πόρτες»· πώς προσεγγίσατε συναισθηματικά αυτές τις έννοιες μέσα από τον χαρακτήρα σας;

Η βία είναι σίγουρα κάτι το χειροπιαστό όταν μιλάμε για σωματική βία ή λεκτική βία. Το βλέπεις το καταλαβαίνεις ότι συμβαίνει . Το ακούς ή το νιώθεις στο σώμα σου. Όμως υπάρχει και μία μορφή βίας, που δεν είναι εμφανής , είναι υποδόρια και έχει τρομερή απομόνωση και όπως σωστά αναφέρατε κλειστές πόρτες. Το τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες είναι προσωπική υπόθεση και προσωπική διαχείριση. Υπάρχει μεγάλη φθορά και σε αυτή τη μορφή βίας και έχει να κάνει με τους κανόνες, που επιβάλλουμε τους εαυτούς μας να ακολουθούν είτε για τι μας τους φορέσανε είτε γιατί τους φορέσαμε στους εαυτούς μας εμείς. Στο έργο λοιπόν υπάρχει αυτή η βία , του να μη μιλήσεις , να κρύψεις κάτω από το χαλί τα πράγματα, μη δείξεις το ελάττωμα, την ατέλεια , το κομμάτι που λείπει από αυτό που διαφημίζεις ως ωραία ζωή. Έτσι προσέγγισα μέσα από το χαρακτήρα μου στο έργο στο κομμάτι της βίας αυτής. Συναισθηματικά λοιπόν ο χαρακτήρας μπαίνει συνεχώς σε μοτίβα συμπεριφοράς, χωρίς να δείχνει την πραγματική του διάσταση, κάνει αυτό που λέμε μια ζωή γεμάτη με πράγματα, δείχνει και ότι εξερευνά τον εαυτό του , όπως αρμόζει σε έναν άνθρωπο της εποχής του και αυτό που λέμε προσπαθεί να τα κάνει όλα σωστά. Στο εσωτερικό όμως του υπέροχου αυτού κομματιού που θέλει να διαφημίζει υπάρχει τρομερή πίεση και οι ελευθερίες γίνονται αλυσίδες που τραβάνε από τα πόδια. Έτσι προσέγγισα το κομμάτι γιατί οι ψυχαναγκασμοί και οι εμμονές υπάρχουν και όσο δε μιλάμε για αυτά , γίνονται μεγάλα βάρη για όλους. Η πατριαρχική φιγούρα δε φεύγει τόσο εύκολα από το κεφάλι και οδηγεί σε όλα αυτά τα άλυτα κομμάτια της πίεσης και της κουλτούρας του πιο επιτυχημένου και δυνατού άντρα. Απλά μερικές φορές καλύπτεται με τερτίπια και τσαχπινιές.

Υπάρχει μια έντονη εναλλαγή ανάμεσα στο «τακτοποιημένο» περιβάλλον και μια «ξέφρενη νύχτα»· ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για εσάς στη διαχείριση αυτών των αντιθέσεων;

Υπάρχει μεγάλη πρόκληση σε αυτή την αντίθεση πράγματι. Ο ρόλος μου δεν είναι παρών σε αυτή τη ξέφρενη νύχτα, είναι στο μετά, βρίσκεται παρών στην αντιμετώπιση αυτού. Είναι στο τακτοποιημένο περιβάλλον , ότι θέλει να φροντίσει όλα αυτά που έγιναν και να συνεχίσει να δείχνει ότι όλα είναι ελεγχόμενα. Θα περάσουν και θα συνεχίσουμε τη ζωή μας όπως ήταν. Αυτό είναι το τακτοποιημένο μέρος της ζωής. Η αντίθεση λοιπόν σε αυτά τα δύο είναι μεγάλη και η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να μπορέσω να μπω στα παπούτσια αυτού του τύπου, που βγαίνει από το τακτοποιημένο του περιβάλλον και έρχεται μια νύχτα σα χαστούκι , να του θυμίσει ότι κάθε τι μπορεί να του ταράξει αυτό που τόσο έντονα πιστεύει ότι έχει χτίσει. 

Πώς ήταν η συνεργασία σας με τη σκηνοθέτιδα Χριστίνα Μπαρίτα και την ομάδα loopes για το χτίσιμο αυτής της παράστασης;

Πολύ όμορφη συνεργασία, γνωριζόμαστε χρόνια , έχουμε ξαναδουλέψει μαζί ως ηθοποιοί, έχουμε μεγάλη αγάπη και νοιάξιμο. Ως σκηνοθέτιδα είναι φοβερή, έχει τρομερές ιδέες, σε βάζει στον κόσμο της και ξέρει τι ακριβώς να κάνει. Κάναμε αυτοσχεδιασμούς αρχικά και έτσι δημιουργήθηκε κομμάτι της παράστασης , όλες μαζί. Στην πορεία το έγραψε η Χριστίνα και χτίστηκε η παράσταση. Είμαι πολύ χαρούμενος που είμαι σε αυτή τη δουλειά, υπάρχει πολύ μεγάλη οργάνωση στον τρόπο που γίνεται η πρόβα και πρόγραμμα. Είναι φανταστικό να βρίσκεις πάντα το μαζί και το εμείς. Αυτό είναι και το ζητούμενο και αυτό ευτυχώς κάνουμε . Είναι λοιπόν τοπ η συνεργασία. 

Τι είναι αυτό που αναζητάτε συνήθως σε μια θεατρική ομάδα ή σε ένα κείμενο για να πείτε το «ναι» σε μια δουλειά;

Αυτό που αναζητώ είναι η όμορφη αύρα, να γελάμε ,να παίζουμε δηλαδή και ύστερα να έρχεται η ευθύνη αυτού που κάνουμε. Αναζητώ την έκφραση και το να έχουμε ως βάση το ίδιο ζητούμενο, να πούμε την ιστορία μας και ο θεατής να δει κάτι από τον εαυτό του, να μετακινηθεί έστω και λίγο , αν αυτό το καταφέρουμε είναι το καλύτερο. Αυτό που προέχει είναι να βασιζόμαστε ο ένας στην άλλη και να προχωράμε μαζί, χωρίς εγωισμούς και μεγάλα λόγια . Είναι μια ομαδική δουλειά με πολλή ευθύνη , αλλά και με μια παιδικότητα βαθειά. Ας το χαιρόμαστε λοιπόν, απελευθερωμένοι από το βάρος των πρέπει. Αυτό που ζητώ και από τα κείμενα είναι να έχουμε να πούμε πράγματα μέσω αυτού, να περνάει το μήνυμα να στέλνεται, να αφορά. Να μπορούμε μέσω των κειμένων να πούμε όσα δεν ειπώνονται και μας τραβάνε κάτω. Να μιλάμε για όλα για να ελαφρύνουμε έστω και λίγο από αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. 

Πώς βλέπετε την ανταπόκριση του κοινού στις σύγχρονες παραστάσεις που θίγουν σκληρά κοινωνικά ζητήματα στην Αθήνα σήμερα;

Υπάρχει μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό, θέλει να δει παραστάσεις, που να έχουν κοινωνικό μήνυμα, να θέτουν ζητήματα των καταπιεσμένων, να γίνονται φωνή των ανθρώπων, ότι έχουν περάσει πράγματα και θα δουν τους εαυτούς τους μέσα στο έργο . Το κοινό συγκινείται, έχει ανάγκη το αίσθημα. Να μπορέσει να τα βγάλει από μέσα του και η τέχνη γίνεται η γέφυρα για να επιτευχθεί αυτό . Κάθε μορφή τέχνης. Ο κόσμος έχει ανάγκη να γίνει αντιληπτός, να πει “είμαστε εδώ και υπάρχουμε” . Να νιώσει τη σύνδεση. Σε έναν κόσμο , που υπάρχει έντονα το σύνδρομο του main character , υπάρχει μεγάλη ανάγκη να γίνει αποδόμηση αυτού και να λύσουμε τα δεσμά των συμπλεγμάτων μας. 

Πληροφορίες για την παράσταση: