Please enable JS

«Κρέοντας» του Μάριου Λεβέντη

Ο Κρέοντας του σήμερα, είναι αδυσώπητος. Κι αφού είναι ο πλέον διάδοχος του θρόνου της καθημερινότητάς μας, μας εξουσιάζει δικαιωματικά. Αποφασίζει και διατάζει και προκαλεί θανάτους. Χρόνια και χρόνια κηδεύουμε. Κλαίμε. Κάνουμε το μοιρολόγι μας τραγούδι για να μην δείξουμε αδύναμοι. Λύνουμε επιδέξια τον κόμπο που φτάνει στο χτένι και συνεχίζουμε. Συνεχίζουμε να παριστάνουμε τους ζωντανούς με τα χρόνια μας ακρωτηριασμένα, νεκρά κι άθαφτα. Μαζί με τις ιδέες, τις αρετές και τα όνειρά μας.

Ο Κρέοντας του σήμερα, είναι ανελέητος. Μόνο τα συμφέροντα επιπλέουν στο πέλαγο που μας πέταξε. Μόνο τα συμφέροντα είναι αιωνόβια και μαζί τους καθένας που λαμβάνει και απολαμβάνει την εξουσία χωρίς να συμμερίζεται στο ελάχιστο την ανθρώπινη ανάγκη. Αυτός, αντί να γίνει εκπρόσωπος του λαϊκού αισθήματος, μετουσιώνεται σε ηγέτης και αλαζόνας. Δαιμονίζεται σε υπερόπτης και αυτοανακηρύσσεται ο σεβασμιότατος τέλειος εξουσιαστής. Με εξουσία θλιβερή, δυστυχισμένα διαγγέλματα-διατάγματα κι αξιολύπητες φοβέρες που πληθαίνουν όλο και περισσότερο. Η μαρτυρική και ανεκδιήγητη εποχή μας γεννοβολάει διαρκώς Κρέοντες. Βασιλιάδες παντού. Και οι ανυπότακτες Αντιγόνες, δυστυχώς ελάχιστες έως μηδαμινές.

Ο Κρέοντας του σήμερα είναι ανάλγητος. Παίρνει πολύ στα σοβαρά τον εαυτό του, αλλά παίζει την τραγωδία του με όρους παρωδίας. Και το κυριότερο: αρνείται κατηγορηματικά ότι έχει ασεβήσει μπροστά στον μόχθο του λαού του. Κάποτε κάναμε το χρέος μας, χωρίς πολλά λόγια. Από τότε που το χρέος μετονομάστηκε σε «αντιπολίτευση», κάναμε πίσω και γίναμε δειλά-δειλά η Ισμήνη του εθνικού μας δράματος. Απόλυτα συμβιβασμένοι και επιδερμικώς άπραγοι. Κράτα το στέμμα σου, Κρέοντα. Διασκέδασέ το. Στο αναπόφευκτο τέλος σου, έτσι κι αλλιώς, τους χάνεις όλους.    

Array