Άννα Ίρις

Αν ο Dorian Gray ήταν γυναίκα σήμερα, η ιστορία της θα είχε πολύ πιο έντονη συναισθηματική & κοινωνική διάσταση.

Πώς προσέγγισες τον διπλό ρόλο της Sibyl Vanne / Amada Cartner;

Tον διπλό ρόλο της Sibyl και της Amada τον είδα σαν δύο διαφορετικές εποχές και δύο διαφορετικές πλευρές της γυναικείας υπόστασης.
Η Sibyl είναι η αθωότητα, η ρομαντική ψυχή που πιστεύει στην ανθρώπινη σύνδεση πριν η εικόνα γίνει “νόμισμα”. Την προσέγγισα με περισσότερη ευαισθησία και καθαρότητα.

Η Amada, από την άλλη, είναι μια γυναίκα της νέας ψηφιακής εποχής. Μια φωτογράφος που βρίσκεται ακριβώς στη στιγμή που η εικόνα αρχίζει να αποκτά τεράστια δύναμη.Βλέπει τον κόσμο να αλλάζει, να γίνεται γρήγορος και ανταγωνιστικός, και προσπαθεί να σταθεί μέσα σε αυτό. Την προσέγγισα με περισσότερο έλεγχο, παρατήρηση και σιγουριά.

Για μένα, η Sibyl και η Amada λειτουργούν σαν δύο καθρέφτες του Dorian, αλλά από εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Η μία τον βλέπει μέσα από την αθωότητα και την ανάγκη για αληθινή αγάπη, η άλλη μέσα από την καινούρια εποχή της εικόνας και της ψηφιακής ταυτότητας.

Αυτή η διασκευή πώς διαφοροποιείται από τις πιο «κλασικές» προσεγγίσεις του έργου;

Σε αυτή την διασκευή ο Dorian Gray μεταφέρεται από τον κόσμο του Όσκαρ Ουάιλντ στην εποχή της ψηφιακής εικόνας και της διαρκούς έκθεσης. Ο μύθος του δεν αντιμετωπίζεται ως ένα παλιό, βικτωριανό αφήγημα, αλλά ως κάτι που μας αφορά σήμερα, σε μια κοινωνία όπου τα social media έχουν δημιουργήσει μια συστηματικά διαστρεβλωμένη εικόνα για το τι σημαίνει ομορφιά, επιτυχία και νεότητα.

Ο Dorian γίνεται φωτογραφία, profile picture, ένα είδωλο που περνάει μέσα από φίλτρα και την digital τελειοποίηση, όπως ακριβώς συμβαίνει με όλους μας στις πλατφόρμες. Ο συνεχής ανταγωνισμός για να δείχνουμε αιώνια νέοι, άψογοι, “ενδιαφέροντες”, λειτουργεί σαν μια σύγχρονη κατάρα. Και στην πραγματικότητα, όσο προσπαθούμε να κρατήσουμε αυτή την ιδανική εικόνα ζωντανή, τόσο απομακρυνόμαστε από τον αληθινό μας εαυτό. Διότι σήμερα, εμείς είμαστε το πορτρέτο που γερνάει και φθείρεται στο σπίτι, ενώ η τέλεια εκδοχή μας κυκλοφορεί online. Είναι ένας αγώνας τελειότητας που τελικά μας αποξενώνει.

Τι πιστεύεις ότι «λέει» σήμερα το Πορτρέτο του Dorian Gray στο κοινό του 2025;

Το Πορτρέτο του Dorian Gray μιλά στο κοινό του 2025 πιο δυνατά από ποτέ γιατί ζούμε σε μια εποχή όπου η εικόνα έχει γίνει ταυτότητα, εργαλείο επιβεβαίωσης και πολλές φορές φυλακή. Και μέσα στα social media η ανάγκη να δείχνουμε τέλειοι, νέοι, άφθαρτοι, έχει πάρει υπερβολικές διαστάσεις.

Ο Dorian σήμερα είναι ο καθένας από εμάς που παλεύει με την πίεση να δείχνει πάντα “άψογος”. Που κατασκευάζει μια βελτιωμένη εκδοχή του εαυτού του online, ενώ η πραγματική του πλευρά κουβαλάει όλη τη φθορά, το άγχος και τις ανασφάλειες.

Για μένα, το έργο σήμερα μας θυμίζει πως όσο περισσότερο προσπαθούμε να γίνουμε μια εικόνα, τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από τον εαυτό μας. Και ότι η πραγματική αξία δεν βρίσκεται στη νεότητα που προσπαθούμε να κρατήσουμε, αλλά στην αλήθεια που προσπαθούμε να κρύψουμε. Αυτό είναι, τελικά, και το πιο επίκαιρο μήνυμα του Dorian Gray.

Αν ο Dorian Gray ήταν γυναίκα, τι διαφορετικό θα έφερνε η ιστορία του/της στη σημερινή εποχή;

Αν ο Dorian Gray ήταν γυναίκα σήμερα, η ιστορία της θα είχε πολύ πιο έντονη συναισθηματική και κοινωνική διάσταση. Η γυναίκα Dorian θα ζούσε την πίεση να φαίνεται πάντα νέα, όμορφη και αποδεκτή, ενώ ταυτόχρονα θα καλούνταν να υπηρετεί πολλαπλούς ρόλους. Όλη αυτή η πίεση θα είχε τεράστιο κόστος στην ψυχική της ισορροπία και θα έκανε την ιστορία πιο βαθιά, πιο σύνθετη και πιο ανθρώπινη. Θα έδειχνε πόσο άδικος και ρατσιστικός είναι ο κόσμος απέναντι στις γυναίκες, και πόσο δύσκολος είναι ο αγώνας να παραμείνεις αυθεντική μέσα σε τόσες απαιτήσεις.

Πως αποφάσισες να κάνεις το δικό σου podcast και ποιά είναι η θεματολογία του;

Το podcast μου, Ego Was Here, είναι ο χώρος όπου φιλοξενώ ανθρώπους των τεχνών και όχι μόνο, προσπαθώντας να καταλάβω τι σημαίνει πραγματικά η επιτυχία, η δόξα και η αναγνωρισιμότητα και αν όλα αυτά φέρνουν την αληθινή ευτυχία. Σε έναν κόσμο που κυνηγά συνεχώς τη φήμη, την επιτυχία και την τελειότητα, εγώ θέλω να κοιτάξω πίσω από τα φώτα, πέρα από τις εικόνες και τις μάσκες. Μέσα από τις συζητήσεις με τους καλεσμένους μου, ανακαλύπτουμε μαζί την αθέατη πλευρά τους, τις ιστορίες πίσω από την επιτυχία, τον πόνο, τις αποτυχίες και τον αγώνα που σπάνια έρχεται στο φως ενώ παράλληλα ψάχνουμε να καταλάβουμε ποιοι είμαστε πραγματικά και πώς μπορούμε να καλύψουμε τη βαθύτερη ανθρώπινη ανάγκη μας για αποδοχή και αγάπη.

Το όνομα Ego Was Here σημαίνει «Εγώ ήμουν εδώ» και αναφέρεται στο προσωπικό αποτύπωμα που ο καθένας μας θέλει να αφήσει πίσω του ως παρακαταθήκη στη ζωή.

Γιατί λειτουργείς το podcastσου στην αγγλική και όχι στην ελληνική γλώσσα;

Επέλεξα την αγγλική γλώσσα γιατί μου επιτρέπει να συνδεθώ με καλλιτέχνες και δημιουργούς από όλο τον κόσμο, ανεξαρτήτως χώρας ή κουλτούρας. Τα αγγλικά, ως η πιο ομιλούμενη γλώσσα διεθνώς, κάνουν τις συζητήσεις προσβάσιμες σε ακροατές παντού, επιτρέποντας στις ιστορίες που μοιραζόμαστε να φτάνουν σε όσο το δυνατόν περισσότερους και να δημιουργούν μια παγκόσμια σύνδεση. Παράλληλα, τα επεισόδια στο YouTube είναι υποτιτλισμένα σε πάνω από 25 γλώσσες και είναι διαθέσιμα και σε άλλες πλατφόρμες, όπως Spotify, Apple Podcasts και Amazon Music.

Tα προφίλ στο instagram για να δείτε τα podcats της Άννας Ίρις:

iris.anna_official

ego_was_here

Πληροφορίες για την παράσταση: