Άννα Κόπακα

Το μόνο που εύχομαι είναι να συνεχίσω να κάνω θέατρο με ανθρώπους που εκτιμώ και θαυμάζω και να συνεργαστώ με παιδιά της γενιάς μου!

Η Άννα Κόπακα είναι μια νέα ηθοποιός που κάνει σταθερά τα δικά της βήματα στον χώρο του θεάτρου. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ). Έχει αποφοιτήσει και από το Πανεπιστήμειο Κρήτης με Πτυχίο Βιολογίας.Φέτος συμμετέχει στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία του Σάββα Στρούμπου, μια παραγωγή που παρουσιάζεται στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Με αφορμή αυτή τη σημαντική συνεργασία, μιλά για τον ρόλο της, τη δημιουργική διαδικασία και τη σχέση της με το αρχαίο δράμα.

Τι ήταν αυτό που σε γοήτευσε περισσότερο όταν ήρθες για πρώτη φορά σε επαφή με το κείμενο της «Ιφιγένειας εν Αυλίδι»;

Νομίζω αυτό που με γοήτευσε όταν πρωτοδιάβαζα το κείμενο της Ιφιγένειας, ήταν το σασπένς! Παρόλο που ο μύθος είναι  πασίγνωστος και φυσικά ξέρουμε τι θα γίνει στο τέλος, κάθε φορά ήλπιζα να γυρίσω τις σελίδες και να μην είναι αυτό το τέλος. Τόσο επιδέξια είναι γραμμένο, που σου δίνει την αίσθηση ότι πατάς πάνω σε ένα λεπτό στρώμα πάγου, δεν ξέρεις πού θα σε πάει κάθε επόμενο βήμα. Μπορεί να σε φέρει πιο κοντά στην αντίπερα όχθη ή να σε βυθίσει στο τσουχτερό νερό!

Ποιον ρόλο ερμηνεύεις στην παράσταση και τι ανακάλυψες για τον χαρακτήρα σου μέσα από τη διαδικασία των προβών;

Ο βασικός μου ρόλος στην παράσταση είναι αυτός της Κορυφαίας του Χορού. Η αλήθεια είναι ότι τα χορικά στην Ιφιγένεια εν Αυλίδι είναι ένα μεγάλο μυστήριο! Μας πήρε πολύ καιρό να τα αποκωδικοποιήσουμε με τον Σάββα και την Ομάδα, ή μάλλον να αντιληφθούμε πώς στέκεται ο Χορός (εν προκειμένω μια γυναίκα) απέναντι σε όσα αντικρίζει και κατ’ επέκταση πώς και γιατί λέει όσα λέει. Εν τέλει, εμπιστευτήκαμε το ίδιο το κείμενο και έτσι ξεκλειδώσαμε την υπόστασή της ως “αυτόπτης μάρτυρας των δεινών της ιστορίας”. Πρόθεσή μας είναι η Κορυφαία μας να έχει μια πιο ποιητική παρουσία: συμπυκνώνει τις μαρτυρίες κάθε πολέμου, κάθε καταστροφής, κάθε φρικωδία της ανθρωπότητας.

Πώς ήταν η συνεργασία σου με τον Σάββα Στρούμπο και τι κρατάς από αυτή την εμπειρία;

Η συνεργασία με τον Σάββα ήταν ένα μεγάλο σχολείο για εμένα. Η Τραγωδία είναι ένα είδος ξέχωρο και απαιτεί παιδεία και σεβασμό από μέρους των δημιουργών και ο Σάββας διαθέτει και τα δύο. Μας ενέπνευσε, μας καθοδήγησε αλλά και μας εμπιστεύτηκε μέσα στη διαδικασία, πράγμα πολύ σπουδαίο. Εξαρχής η προσέγγισή του ιδεολογικά με έβρισκε πολύ σύμφωνη και όσο βουτάμε πιο βαθειά κατά τη διάρκεια των παραστάσεων, τόσο συνειδητοποιώ ότι έχει κι άλλο κι άλλο κι άλλο. Είναι μια δουλειά εν εξελίξει και ως εκ τούτου, προσέρχομαι κι εγώ σε αυτή με αμείωτο ενδιαφέρον.

Πώς αισθάνεσαι που συμμετέχεις σε μια παράσταση η οποία ταξιδεύει στην Ελλάδα και το εξωτερικό;

Αισθάνομαι πολύ όμορφα, πολύ τυχερή! Ανέκαθεν ήταν όνειρό μου να μπορώ να ταξιδεύω μέσω της δουλειάς μου.

Πιστεύεις ότι το αρχαίο δράμα εξακολουθεί να συνομιλεί με τον σύγχρονο άνθρωπο; Με ποιον τρόπο;

Δε θα πω κάτι μη αναμενόμενο, σαφώς το αρχαίο δράμα συνομιλεί διαχρονικά με τον άνθρωπο. Δεν είναι τυχαίο που διδάσκονται και παίζονται ακόμα αυτά τα κείμενα, δε γίνεται απλώς από συνήθεια ή από παράδοση. Συμπυκνώνουν και εμπερικλείουν καθετί το ανθρώπινο, όλα τα μεγάλα, υπερβατικά συναισθήματα. Μέσα στις ακραίες καταστάσεις που βιώνουν οι ήρωες, καθρεφτιζόμαστε κι εμείς. Ειδικά σε μια εποχή υπερ-πληθώρας,  όπου παρ’ όλα αυτά όλα είναι “μικρά”, χωρίς κανένα σπουδαίο εκτόπισμα μέσα μας, αυτά τα κειμήλια έρχονται να μας θυμίσουν το εν δυνάμει βάθος του ανθρώπινου βιώματος.

Ως νέα ηθοποιός, ποια είναι τα όνειρα και οι στόχοι που θέτεις για την καλλιτεχνική σου πορεία;

Να σας πω την αλήθεια, δεν σκέφτομαι πολύ συγκεκριμένα πράγματα.. Οι εξελίξεις της επικαιρότητας μας προλαβαίνουν διαρκώς και δυστυχώς εμείς δεν μεγαλώσαμε με την ιδέα του “οράματος” (για ένα κοινό καλύτερο αύριο), αλλά του στόχου. Η ατομική επιδίωξη και κατ’ επέκταση η ατομική επιτυχία (ή αποτυχία). Το μόνο που εύχομαι λοιπόν είναι να συνεχίσω να κάνω θέατρο με ανθρώπους που εκτιμώ και θαυμάζω και να συνεργαστώ με παιδιά της γενιάς μου!

Πληροφορίες για την παράσταση και την περιοδεία:

Ιφιγένεια η εν Αυλίδι, Ευριπίδη | Σημείο Μηδέν | Σκην.: Σ. Στρούμπος | Περιοδεία

Περιοδεία – Καλοκαίρι 2026

Ιφιγένεια η εν Αυλίδι
του Ευριπίδη

Μετάφραση: Παντελής Μπουκάλας

Σκηνοθεσία: Σάββας Στρούμπος

Παίζουν οι ηθοποιοί  (με αλφαβητική σειρά):

Έλλη Ιγγλίζ (Κλυταιμνήστρα), Άννα Κόπακα (Κορυφαία του χορού / Α’ Αγγελιοφόρος), Νίκος Ντάσης (Αγαμέμνων), Μυρτώ Ροζάκη (Ιφιγένεια), Γιάννης Σανιδάς (Πρεσβύτης/Αχιλλέας/Β’ Αγγελιοφόρος), Νίκος Ψυλάκης (Πρεσβύτης/ Μενέλαος/Β’ Αγγελιοφόρος)

Ηλεκτρονική Προπώληση

Μετά την εξαιρετικά θερμή ανταπόκριση των θεατών στο θέατρο Άττις-Νέος Χώρος, η ομάδα Σημείο Μηδέν και ο σκηνοθέτης Σάββας Στρούμπος ανακοινώνουν πως η παράσταση «Ιφιγένεια η εν Αυλίδι» του Ευριπίδη θα περιοδεύσει σε επιλεγμένους σταθμούς το καλοκαίρι του 2026!

Το πρόγραμμα της περιοδείας διαμορφώνεται ως ακολούθως:

Σάββατο 27 Ιουνίου, 21.15 | Θέατρο Αυλιδείας Αρτέμιδος – Χαλκίδα | Στο πλαίσιο του bio-Mechanical festival

Κυριακή 28 Ιουνίου, 21.00 | Θέατρο Βράχων | Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Στη Σκιά των Βράχων – Διοργάνωση: Διαδημοτικό Δίκτυο Δήμων Βύρωνα και Δάφνης-Υμηττού

Τετάρτη 22 Ιουλίου, 21.30 | Θερινό Δημοτικό Θέατρο – Παμπελοποννησιακό Στάδιο – Πάτρα | Στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας

Κυριακή 2 Αυγούστου, 21.00 | Αρχαίο Θέατρο Δίου – Πιερία | Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ολύμπου

Τετάρτη 5 Αυγούστου, 21.00 | Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων – Καβάλα | Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Φιλίππων

Παρασκευή 7 Αυγούστου, 21.00 | Θέατρο Αλώνι – Άγιος Γεώργιος Νηλείας, Πήλιο

Τετάρτη 26 Αυγούστου, 21.00 | Β’ Αρχαίο Θέατρο Λάρισας | Σε συνεργασία με το Θεσσαλικό Θέατρο στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικτύου Αρχαίου Δράματος

Παρασκευή 28 Αυγούστου, 20.00 & Σάββατο, 29 Αυγούστου, 20.00 | Ρωμαϊκό Αμφιθέατρο, Petronell, Carnuntum – Αυστρία | Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Art Carnuntum

Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου, 21.00 | Αρχαίο θέατρο Δωδώνης – Ιωάννινα | Σε συμπαραγωγή με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων στο πλαίσιο του θερινού Μαντείου 2026

Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου, 21.00 | Ρωμαϊκό Ωδείο Νικόπολης – Πρέβεζα | Σε συμπαραγωγή με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων στο πλαίσιο του θερινού Μαντείου 2026

Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου, 21.00 | Θέατρο Πέτρας – Πετρούπολη | Στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Πέτρας

Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου, 21.00 | Αρχαιολογικός Χώρος, Ανώγεια  – Κρήτη | Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ «Ανυφαντού»

Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου, 21.00 | Ιθάκη – Στο πλαίσιο του Θεατρικού Φεστιβάλ Ιθάκης

Σκηνοθετικό Σημείωμα

Το τέλος του κόσμου όπως τον γνωρίσαμε και το τραγικό βίωμα του πολέμου

Ο Ευριπίδης είναι σύγχρονός μας, γράφει εντός της εποχής μας, στον δικό μας καιρό της παρακμής, όπου το ανθρώπινο μέσα στον άνθρωπο κατακρημνίζεται στην άβυσσο της βαρβαρότητας των πολέμων, της αλλοίωσης κάθε έννοιας δημοκρατίας και της γενικευμένης βαρβαρότητας σε όλο το φάσμα της ζωής. Το κοίταγμα του Ευριπίδη είναι ωμό, σαρκαστικό, οργισμένο, δεν εξιδανικεύει, δεν συγχωρεί, δεν καθησυχάζει. Αντιθέτως, αποκαλύπτει τις στιβάδες των καταστροφών που συσσωρεύονται σε έναν κόσμο που ούτε μπορεί να γυρίσει πίσω σε ένα ιδανικό ή ηρωικό παρελθόν, ούτε μπορεί να προχωρήσει προς ένα κάποιο μέλλον, εθελοτυφλώντας για την τωρινή του κατάστασή, όπου άνθρωποι και κυρίως παιδιά, μετατρέπονται, χωρίς κανένα έλεος, σε κρέας για κανόνια.

Στην “Ιφιγένεια η εν Αυλίδι” ο κόσμος βαδίζει στο χείλος της αβύσσου, χωρίς αέρα και χωρίς διέξοδο από τον παραλογισμό του επερχόμενου μεγάλου πολέμου. Από την αρχή κιόλας του έργου, βρισκόμαστε σε αυτή την αιχμή του χρόνου όπου ιερά έθιμα όπως η ικεσία, δομικές και βαθιά συμβολικές σχέσεις όπως η πατρότητα, σημαίνοντα ιδεώδη όπως η πατρίδα, που συνδέουν τον άνθρωπο με τον τόπο καταγωγής του, την ιστορική μνήμη και ένα συλλογικό αξιακό και ηθικό πεπρωμένο, διαβρώνονται, απομυθοποιούνται, καταρρέουν μπροστά στο βάρος της βουλιμίας των κυρίαρχων για πόλεμο, αίμα και εξουσία. Όμως, τι είναι ένας κόσμος που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την παιδοκτονία;

Πόσες Ιφιγένειες θα χρειαστεί να θυσιαστούν, με ή χωρίς το στοιχείο της εθελοθυσίας, ώστε η χειμαζόμενη ανθρωπότητα να πάψει να βλέπει τον εαυτό της στον σπασμένο καθρέφτη των αιματηρών πεδίων των μαχών; Και η δική μας, τραγικά μεταβατική εποχή, αυτά τα αγωνιώδη ερωτήματα δεν θέτει; Ο κόσμος όπως τον ξέρει ο Ευριπίδης τελειώνει με το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου. Η τραγωδία “Ιφιγένεια η εν Αυλίδι” γράφεται μέσα στη δίνη του τέλους μιας εποχής.

Οι καλλιτέχνες, ευαίσθητοι δέκτες των δονήσεων των καιρών και των ψυχικών κλυδωνισμών των ανθρώπων, όταν ζουν σε περίοδο πολέμου, αναπόφευκτα, μεταμορφώνονται. Το εσωτερικό τοπίο ραγίζει, η σχέση με το υλικό γίνεται αγωνιώδης, η φαντασία κινείται σε δρόμους απρόβλεπτους και ταραγμένους, οι καταστροφές που συντελούνται αντανακλώνται στον εσωτερικό τους κόσμο, εμφανίζονται αισθήματα όπως η απόγνωση και ο θυμός, η αίσθηση μιας άνευ όρων και ορίων πνευματικής εξέγερσης απέναντι στο παράλογο της αιματοχυσίας και της ανθρωποθυσίας. Το βίωμα του πολέμου ωθεί τους καλλιτέχνες να αντιμετωπίσουν το υλικό τους χωρίς υπεκφυγές, τους ωθεί να αναζητούν τα άκρα των άκρων στις μορφές και τους τρόπους έκφρασης. Επιχειρούν το έργο τους να εγγραφεί στη μνήμη όσων έρθουν σε επαφή μαζί του.

Ωστόσο, η φάση της παρακμής δεν σηματοδοτεί το τέλος, αλλά την επώδυνη κυοφορία αυτού που δεν υπάρχει ακόμα. Το παλιό καταρρέει, δημιουργώντας τον απαραίτητο ζωτικό χώρο για να γεννηθεί κάτι εντελώς νέο. Ας μην το ξεχνάμε: η ελπίδα ανήκει σε αυτούς που δεν έχουν ελπίδα.

Σάββας Στρούμπος