Βασίλης Τσαλίκης

Υπάρχουν στιγμές πάνω στη σκηνή που νιώθω ελεύθερος από όλα τα βάρη, τις επιθυμίες, τις σκέψεις, τους πόνους.

Πώς προετοιμάστηκες συναισθηματικά και ψυχικά για τον χαρακτήρα στην παράσταση “Zyklon”, και τι στοιχείο σου ζήτησε να αναδείξεις περισσότερο;

Νομίζω η καλύτερη ψυχική προετοιμασία είναι η παραδοχή ότι δεν μπορούμε να είμαστε έτοιμοι για το τι θα νιώσουμε. Δεν ξέρω και πώς μπορεί να προετοιμαστεί κανείς για το ανεξερεύνητο μιας παράστασης. Αυτό το ανεξερεύνητο νομίζω πως ερευνήσαμε και στις πρόβες κι αυτό σχετίζεται και με έναν χαρακτήρα που μπαίνει απόλυτα προετοιμασμένος για κάτι και του συμβαίνει κάτι εντελώς άλλο και απροσδόκητο. Αυτή ίσως είναι μία καλή προετοιμασία: να προσδοκείς το ακριβώς αντίθετο από αυτό που επιδιώκεις να συμβεί στη σκηνή.

Τι καινούργιο σου έδωσε η συνεργασία με τον Δημήτρη Τσικούρα στον τρόπο που προσεγγίζεις το θέατρο και την ερμηνεία σου;

Ο Δημήτρης λειτουργεί πολύ πρακτικά, με απλά υλικά και με μια ήρεμη αναζήτηση της ουσίας. Δοκιμάσαμε να προσεγγίσουμε τη σκηνική δράση μέσω του παιχνιδιού, με την πλήρη του έννοια, όπως κάναμε παιδιά και μάλλον δεν κάνουμε πια, που φυσικά ήταν μια απόλυτη απελευθέρωση.

Τι σε προσέλκυσε στο συγκεκριμένο κείμενο· υπήρχε κάποια φράση ή ιδέα που σε συγκίνησε και σε ώθησε να δεχτείς τον ρόλο;

Αυτό που με τράβηξε εξαρχής και ακόμη το βρίσκω ενδιαφέρον είναι η απόπειρα σύνδεσης στο πλαίσιο εγκλωβισμού μες το σκοτάδι, που μπορείς μόνο να ακούσεις τον άλλο άνθρωπο. Το βάρος που έχει συνήθως η όραση και η εικόνα στη ζωή μας δεν υπάρχει εδώ, οπότε το μυαλό γεμίζει το κενό με την ακοή και την φαντασία.

Ποιο στοιχείο των πολλών ρόλων σε δυσκόλεψε περισσότερο στην παράσταση “Γιοί και Κόρες” και πώς προσπάθησες να το αποτυπώσεις με αλήθεια πάνω στη σκηνή;

Τα απότομα άλματα από ιστορία σε ιστορία είναι σαν τη μια στιγμή να πενθείς για ένα αγαπημένο σου πρόσωπο και την αμέσως επόμενη να το ξεχνάς και να λες ένα ανέκδοτο. Δεν υπάρχει ο χώρος να βουλιάξεις βαθιά σε καμία κατάσταση και με αυτήν ακριβώς την ελαφράδα αποτυπώνει αυτή η παράσταση την ζωή. Τα νήματα που ενώνουν την πιο τραγική με την πιο κωμική στιγμή είναι τόσο αόρατα, όσο ο χρόνος που περνάει.

Τι ήταν αυτό που σε βοήθησε περισσότερο από τον τρόπο που δουλεύει ο Γιάννης Καλαβριανός και σε οδήγησε να δεις τους ρόλους σου με διαφορετικό μάτι;

Ο Γιάννης έχει μια μεγάλη καθαρότητα και ειλικρίνεια στον τρόπο που προσεγγίζει τα πράγματα και σαν συγγραφέας και σαν σκηνοθέτης. Δεν αφήνει καμία λέξη να περάσει έτσι, ούτε βάζει πράγματα κάτω απ’ το χαλί, κι αυτό είναι πολύ καθησυχαστικό, γιατί η εμπιστοσύνη είναι η βασικότερη προϋπόθεση για να δημιουργήσουν μαζί ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Ποιο σημείο ή ποια ιστορία μέσα στο κείμενο σε άγγιξε περισσότερο και σε έκανε να θέλεις να συμμετέχεις σε αυτή την παράσταση;

Ποτέ δεν είναι μία. Στην πρώτη επαφή με μια ιστορία υπάρχουν σημεία που αρπάζουν, που συγκινούν και που τρυπώνουν κάπου μέσα μας. Κάθε φορά που την ξαναλέμε – φυσικά σε διαφορετικούς ανθρώπους κάθε βράδυ – οι ιστορίες ξεδιπλώνονται με έναν καινούριο τρόπο και αποκαλύπτουν κι άλλα μυστικά, δικά τους ή δικά μας.

Τι είναι αυτό που σε έφερε κοντά και σε κρατάει στο θέατρο ως νέο ηθοποιό;

Πρώτη ανάγκη μου ήταν σίγουρα η ελευθερία να κάνω πράγματα στη σκηνή που δεν τα τολμώ στη ζωή μου. Ήμουν και ίσως είμαι ακόμα πολύ κλειστός άνθρωπος και ό,τι κρατάμε μέσα μας αφύσικα, βρίσκει τον τρόπο του να βγει. Αυτό που με κρατάει τώρα είναι οι άνθρωποι, οι συναντήσεις και όλα όσα μοιραζόμαστε, που πάλι ίσως να είναι αυτά που δεν τολμούμε, που δεν καταφέρνουμε να κάνουμε έξω απ’ τη σκηνή.

Ποιες στιγμές πάνω στη σκηνή σου θυμίζουν κάθε φορά γιατί διάλεξες αυτό το δρόμο;

Υπάρχουν κάποιες στιγμές πάνω στη σκηνή που ξεχνώ το πέρασμα του χρόνου, που αφήνομαι στο βλέμμα του άλλου ανθρώπου, που το μόνο νόημα είναι το τώρα που μοιραζόμαστε. Αυτές τις στιγμές νιώθω ελεύθερος από όλα τα βάρη, τις επιθυμίες, τις σκέψεις, τους πόνους.

Οι προσωπικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες είναι της Φοίβης Παπαϊωάννου.

Πληροφορίες για την παράστασεις: