Βασούλα Σιάτρα

H σχέση κοινού και ηθοποιών είναι ζωντανή και πρέπει να εξελίσσεται.

Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε να συμμετάσχεις φέτος στο «Ταξίδι γύρω από τη χύτρα μου»;

Όλα έδειχναν από την αρχή ότι θα ήταν μια πολύ καλή και εποικοδομητική συνεργασία. Η Άννα Σωτρίνη, σκηνοθέτιδα της παράστασης, υπήρξε δασκάλα μου στη Δραματική Σχολή Βεάκη, οπότε χάρηκα ιδιαίτερα που φέτος θα δουλεύαμε μαζί κάτω από ένα διαφορετικό πρίσμα. Παράλληλα, γνώριζα και θαύμαζα τους περισσότερους από τους συναδέλφους, κάτι που με έκανε να ανυπομονώ ακόμα περισσότερο για την έναρξη των προβών.

Ποιο είναι το πιο απαιτητικό κομμάτι του ρόλου σου στην παράσταση και πώς το διαχειρίζεσαι;

Το έργο «Ταξίδι γύρω από τη Χύτρα μου» είναι μια γαλλική φάρσα του Λαμπίς. Αυτό σημαίνει ότι το κείμενο πρέπει να το αντιμετωπίζεις σαν μια πολύ καλοδιαβασμένη μουσική παρτιτούρα, όπου ο ρυθμός ανεβαίνει συνεχώς, όλο και πιο ψηλά. Νιώθω, λοιπόν, ότι κάθε παράσταση απαιτεί από εμένα να είμαι πολύ καλά “κουρδισμένη”, αλλά παράλληλα να μη λείπει η ευχάριστη και τσαχπίνικη νότα που χρειάζεται ο ρόλος μου, δηλαδή η «Ευτυχία».”

Υπάρχει κάποια σκηνή ή διάλογος που σου έχει μείνει έντονα από τις πρόβες;

Περισσότερο από ένα συγκεκριμένο διάλογο ή σκηνή μου έμειναν οι πρόβες ως διαδικασία. Οι μέρες που δοκιμάζαμε πράγματα χωρίς φόβο, κάναμε λάθη και γελούσαμε πολύ, κι από εκεί προέκυψαν τελικά τα πιο ενδιαφέροντα.

Τι πιστεύεις ότι παίρνει μαζί του ο θεατής από τη δική σου παρουσία στη «Χύτρα»;

Νομίζω πως αυτό που παίρνει ο θεατής από την παρουσία μου είναι κάτι πολύ προσωπικό και διαφορετικό για τον καθένα. Η “Ευτυχία” όμως είναι γεμάτη αντιφάσεις και εναλλαγές: χαρά, θυμό, φλερτ, ένταση. Όλα αυτά που λίγο-πολύ ζούμε όλοι. Αν μέσα σε αυτή τη διαδρομή κάποιος δει κάτι από τον εαυτό του, τότε για μένα αυτό είναι το πιο ουσιαστικό.

Αν χρειαζόταν να πάρεις ένα μεγάλο ρίσκο για έναν ρόλο, θα το έκανες;

Πιστεύω πως σε αυτή τη δουλειά το ρίσκο είναι αναπόσπαστο κομμάτι της. Δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο έτοιμος είναι ένας ηθοποιός ή με το τι μπορεί να κάνει, αλλά και με το να υπάρχει απέναντί του ένας άνθρωπος – ένας σκηνοθέτης, ένας δημιουργός – που να τον βλέπει πραγματικά και να πιστεύει ότι μαζί του μπορεί να πάρει αυτό το ρίσκο.

Πώς έχεις δει να αλλάζει η σχέση των ηθοποιών με το κοινό τα τελευταία χρόνια;

Θυμάμαι παλιά, όταν πηγαίναμε θέατρο με την οικογένειά μου. Ήταν μια μικρή τελετουργία: φορούσαμε τα καλά μας, πηγαίναμε νωρίς στο μπαρ για να πιούμε κάτι και μετά θα κλείναμε ένα τραπέζι για φαγητό και για να συζητήσουμε όσα είδαμε και πώς μας άγγιξαν. Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Οι ρυθμοί είναι γρήγοροι και οι παραστάσεις πολλές. Ο κόσμος πηγαίνει συχνά καθημερινές, μετά τη δουλειά του χωρίς κάποια ιδιαίτερη “τελετουργία” και αυτό δεν είναι κακό: η σχέση κοινού και ηθοποιών είναι ζωντανή και πρέπει να εξελίσσεται. Οι θεατές ζητούν ρεαλισμό, συγκίνηση, κάτι που να τους ταρακουνήσει πραγματικά, και όχι απαραίτητα τη μαγεία του παλιού θεάτρου.

Τι είναι αυτό που σε κρατάει ενεργή και απαιτητική απέναντι στη δουλειά σου στο θέατρο;

Αυτό που με κρατάει ενεργή και απαιτητική στη δουλειά μου στο θέατρο είναι η συνεχής προσπάθεια να εξελίσσομαι. Προσπαθώ να διαβάζω, να μαθαίνω και να κατανοώ καλύτερα τον τρόπο που χρησιμοποιώ το σώμα και τη φωνή μου, αν και δεν τα καταφέρνω πάντα όπως θα ήθελα. Παράλληλα, προσπαθώ να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου, να ακούω περισσότερο και να μιλάω λιγότερο, ώστε να παίρνω όσο το δυνατόν περισσότερα από κάθε συνάδελφο.

Πληροφορίες για την παράσταση: