Βερόνικα Μπακόλα

Όσο πιο ανοιχτά μιλάμε για ζητήματα κακοποίσης, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να γίνουν αντιληπτά σε όλους

Στο έργο οι τρεις ηρωίδες παγιδεύονται σε ένα τηλεοπτικό σόου όπου αναπαράγουν την ιστορία τους μέχρι που αποφασίζουν να σπάσουν τον κύκλο χρησιμοποιώντας περισσότερη βία Πώς βιώνει ο δικός σου χαρακτήρας αυτή την κλιμάκωση και πόσο δύσκολο είναι ψυχολογικά να αποδώσεις μια τέτοια απόφαση επί σκηνής

Αυτό που προσπαθούμε να θίξουμε μέσα απ’ την παράσταση είναι, πως η κοινωνία γίνεται συνενοχή πολλές φορές μέσα απ’ τη σιωπή που διαλέγει να διατηρήσει μπροστά σε καταστάσεις που μπορεί να συμβαίνουν. Έτσι ξεκινάει το έργο μας και συγκεκριμένα ο ρόλος μου λέει τη φράση «είναι δίπλα μας και κάνουμε πως δεν υπάρχουν». Σε καμία περίπτωση δε θέλουμε να δείξουμε ότι η απάντηση στη βία είναι η χρήση ακόμη περισσότερης βίας. Είναι μια μορφή αυτοάμυνας περισσότερο κι έτσι κι αλλιώς βλέπουμε τον κύκλο να επαναλαμβάνεται ακόμη κι αν προσπαθήσαμε να τον σπάσουμε. Ο δικός μου ο χαρακτήρας, της μεσαίας αδερφής επιλέγει να βλέπει και να νιώθει ότι αντέχει. Χρησιμοποιεί το πέπλο της αφέλειας για να αποποιηθεί τη συνειδητοποίηση άρα να πονέσει και λιγότερο. Αντιπροσωπεύει θα λέγαμε τη μερίδα των ανθρώπων που εθελοτυφλούν άρα και πιο εύκολο να αποδοθεί ψυχολογικά πάνω στη σκηνή, μιας και δεν παίρνει κάποια απόφαση.

Η παράσταση βασίζεται στο γνωστό παραμύθι του Charles Perrault αλλά ξεκαθαρίζει ότι τα παραμύθια δεν είναι πάντα για μικρά παιδιά Ποια θεωρείς ότι είναι η μεγαλύτερη πρόκληση στο να μετατραπεί ένας κλασικός μύθος σε ένα σύγχρονο σχόλιο για την έμφυλη ή την κοινωνική βία

Καταρχάς σ’ αυτό το σημείο θα ήθελα να τονίσω το πόσο περίεργο να θεωρείται παραμύθι ένα τέτοιο αφήγημα και δη για μικρά παιδιά. Όταν ο Δημήτρης, ο σκηνοθέτης μας μου διηγήθηκε την ιστορία, πήδησε από μέσα μου μια ανάμνηση, όπου αυτό το παραμύθι το είχα και σε κασέτα και το άκουγα πριν κοιμηθώ. Μέσα σ’ όλα το πιο θλιβερό είναι πως εκείνη την εποχή το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας  ήταν το πώς η γυναικεία περιέργεια μπορεί να αποβεί καταστροφική. Και μόνο αυτό λοιπόν λειτούργησε ως  απόλυτη πάσα για να μιλήσουμε στο σήμερα  για ένα φλέγον ζήτημα της εποχής που επιτέλους έχει όνομα. Μιλάμε για την έμφυλη βία και πιο συγκεκριμένα τις γυναικοκτονίες, είναι ένα τεράστιο βήμα για την ορατότητα του προβλήματος. Ο Κυανοπώγωνας είναι ο απόλυτος πατριάρχης και μας δίνει στο πιάτο η ίδια ιστορία για ότι θέλουμε να μιλήσουμε.

Μοιράζεσαι τη σκηνή με άλλες δύο ηθοποιούς ενσαρκώνοντας τις γυναίκες του ίδιου μύθου Πώς δουλέψατε μαζί με τα άλλα κορίτσια και τον σκηνοθέτη Δημήτρη Μπούρα ώστε να δημιουργήσετε μια κοινή συμπαγή ενέργεια που να στηρίζει αυτή την έντονη ιστορία

Με τον Δημήτρη συνεργαζόμαστε χρόνια και η χημεία πλέον είναι δεδομένη. Συνήθως έχουμε βέβαια τον ρόλο των ηθοποιών και οι δύο και έτσι ήταν η πρώτη φορά που κλήθηκα να ακολουθήσω οδηγίες του και ναι είναι αλήθεια ότι πολλές φορές παρασύρομαι απ’ ην οικειότητα μας και από τον καταιγισμό ιδεών και δεν μένω ήσυχη. Αλλά αυτό το καλό έχει όταν δουλεύεις με ομάδες ότι μπορείς να συμβάλεις στη δημιουργία όλου του αποτελέσματος απ’ την αρχή μέχρι το τέλος. Ο Δημήτρης είναι ένας πολύ γλυκός άνθρωπος με σεβασμό στους συνεργάτες του και πάντα λαμβάνει υπόψιν του όλες μας τις ανησυχίες. Για τα κορίτσια μου επίσης έχω να πω μόνο τα καλύτερα και πόσο τυχερή νιώθω που βρεθήκαμε και δουλέψαμε μαζί. Νομίζω ταιριάζουν απόλυτα οι ενέργειες μας και υπάρχει επίσης πολύς σεβασμός και αλληλεπίδραση.

Η παράσταση ξεκίνησε από το Φεστιβάλ The Project κέρδισε το Βραβείο Κοινού πήγε στη Φάμπρικα και τώρα συνεχίζει για δεύτερη σεζόν στον Χώρο Τεχνών Κ4 Πώς έχει εξελιχθεί η σχέση σου με τον ρόλο σου από τις πρώτες εκείνες παραστάσεις μέχρι σήμερα

Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον όλο αυτό που συμβαίνει όταν δουλεύεις ένα έργο απ’ την αρχή μέχρι τέλους και βλέπεις όλη την εξέλιξη του ανά περιόδους. Έχει αλλάξει πολύ η μορφή του. Όσο δουλεύεις κάτι, τόσο περισσότερες ιδέες σου έρχονται και όλο αλλάζουν τα νοήματα άρα αλλάζει κι η πλοκή και όλα. Γίνανε αλλαγές απ’ το πρότζεκτ μέχρι το πρώτο του ανέβασμα και συνεχίζουμε και ανακαλύπτουμε κι άλλα κι αλλάζουμε κι άλλα κι αυτός γενικά είναι ο μαγικός κόσμος του θεάτρου, ότι μπορείς να κάνεις ότι θες όπως θες. Η σχέση μου με τον ρόλο μου έχει την ίδια βάση απ’ την πρώτη στιγμή αλλά όσο αλλάζουν οι στόχοι του κεντρικού νοήματος, επηρεάζεται κι αυτός.

Τι είναι αυτό που σε ώθησε αρχικά να ασχοληθείς με την υποκριτική και πώς καταφέρνεις να διατηρείς το πάθο σου ζωντανό μέσα στις απαιτητικές και συχνά αβέβαιες συνθήκες του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου

Το θέατρο ήρθε και με βρήκε νομίζω. Πρώτα στο σχολείο με τις θεατρικές ομάδες και μετά ως φοιτήτρια που το μόνο που με απασχολούσε και πάλι ήταν το θέατρο. Μετά ήταν μονόδρομος έλεγα ότι πρέπει να εξερευνήσω παραπάνω αυτό που με απασχολεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στη ζωή μου και το έκανα και δεν το μετανιώνω. Όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα κι όσο κι αν εύχομαι μερικές φορές το μυαλό μου να λειτουργούσε αλλιώς το θέατρο είναι μαγεία. Ανεβαίνεις πάνω στη σκηνή και ζεις ζωές άλλες. Ζωές που ονειρεύεσαι ή άλλες που σε κάνουν να έχεις παραπάνω ενσυναίσθηση ανακαλύπτοντας τες σε βάθος. Είναι πολύ δύσκολο να παραμείνει αυτό το πάθος για το θέατρο ζωντανό, πολλές φορές απογοητεύομαι εννοείται νιώθω ματαίωση και όλα τα σχετικά αλλά όταν ξεκινάνε οι πρόβες εκεί θυμάσαι γιατί τα κάνεις όλα. Για την ομάδα.

Πιστεύεις ότι το θέατρο σήμερα έχει τη δύναμη να αλλάξει τη νοοτροπία του κόσμου γύρω από φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα όπως η κακοποίηση ή η βία που πραγματεύεται και η παράστασή σας ή λειτουργεί περισσότερο ως ένας χώρος προσωπικής αποφόρτισης και προβληματισμού για τον κάθε θεατή ξεχωριστά

Όσο πιο ανοιχτά μιλάμε για τέτοια ζητήματα κι όσο περισσότερο θίγονται τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να γίνουν αντιληπτά σε όλους. Είναι πολύ σημαντικό να αλλάξουν κάποιες παγιωμένες απόψεις που δυστυχώς η πατριαρχική κοινωνία μας έχει περάσει, όπως η θυματοποίηση του κακοποιητή. Η μετατόπιση ευθύνης είναι ένας απ’ τα βασικότερα ζητήματα που θίγει και το έργο μας. Μεγάλωσε έτσι συμπεριφέρεται έτσι θα συνεχίσει να συμπεριφέρεται έτσι. Ο κύκλος πρέπει κάποια στιγμή να σπάσει. Κι όσο το βλέπουμε μπροστά μας με κάθε μορφή, είτε αυτό είναι ειδήσεις, είτε θέατρο είτε κινηματογράφος κάποια στιγμή όλα αυτά που έχουμε μάθει να δικαιολογούμε σαν συμπεριφορές, σίγουρα θα αρχίσουν να ταυτοποιούνται ως μη αποδεκτές. Οπότε σίγουρα πιστεύω πως το θέατρο μπορεί και αυτό να συμβάλει στο να αλλάξει η νοοτροπία του κόσμου.

Πληροφορίες για την πάρασταση: