Γιάννης Μαστρογιάννης

Η καλλιτεχνική “αυτοϊκανοποίηση” νιώθω πως γίνεται όλο και περισσότερο αχρείαστη.

Γιατί αποδέχτηκες να παίξεις σ΄αυτή την παράσταση;

Ο Γιάννης Καλαβριανός είναι ένας σκηνοθέτης που από καιρό ήθελα να συνεργαστώ. Εκτός των άλλων είναι και εξαιρετικός θεατρικός συγγραφέας. Η ιδέα του να φτιαχτεί ένα κείμενο βασισμένο σε πραγματικές ιστορίες απλών ανθρώπων κρύβει τεράστια δύναμη.

Ε, μην ξεχνάμε φυσικά και το βιοποριστικό κομμάτι.

Ποιος από τους χαρακτήρες που υποδύεσαι σε δυσκόλεψε περισσότερο και ποια σου άνοιξε κάτι καινούργιο ως ηθοποιό;

Δε μπορώ να πω πως κάποιος χαρακτήρας με δυσκόλεψε περισσότερο σε σχέση με τους άλλους. Είναι τέτοια η φύση της συγκεκριμένης παράστασης που περνάμε από πολλούς χαρακτήρες με μεγάλη ταχύτητα και απλότητα, κρατώντας όμως το νήμα της συλλογικής αφήγησης από την αρχή μέχρι το τέλος. Η δυσκολία, πέρα από το τεχνικό κομμάτι του ρυθμού και του συντονισμού με τους άλλους σε μια κοινή αφήγηση και αυτό που παίρνω σαν εφόδιο από τη συγκεκριμένη δουλειά, νομίζω είναι αυτή η απλότητα.

Πώς προσέγγισες τις αληθινές αφηγήσεις ώστε να μείνεις πιστός στην αλήθεια χωρίς υπερβολική δραματοποίηση;

Εμείς ήρθαμε σε επαφή με το θεατρικό κείμενο του Γιάννη Καλαβριανού, είχε προηγηθεί δηλαδή η επεξεργασία των αληθινών αφηγήσεων από το συγγραφέα. Μιλάμε για σύνθετη και απαιτητική δουλειά γιατί δεν πρόκειται για μια απλή μεταφορά αφηγήσεων στο χαρτί. Η υποκριτική καθοδήγηση από τον σκηνοθέτη βασιζόταν ακριβώς στην απλότητα και η υπερβολική δραματοποίηση ήταν ακριβώς αυτό που έπρεπε να αποφύγουμε. “ Μη βαραίνετε, πάντα να πηγαίνετε παρακάτω…”

Οι αληθινές ιστορίες και η σύνδεσή τους με τη συλλογική μνήμη κουβαλούν τεράστια δύναμη. Ο σεβασμός στη δουλειά εν γένει του ηθοποιού αλλά ακόμα περισσότερο σ’ αυτούς τους ανθρώπους απαιτεί απλότητα, ειλικρίνεια και συναισθηματική γύμνια.

Τι κράτησες περισσότερο από τη συνεργασία με τον Γιάννη Καλαβριανό και πώς σε οδήγησε στις ερμηνείες;

Ο καταιγιστικός ρυθμός της παράστασης και οι γρήγορες εναλλαγές των συναισθημάτων περιγράφουν και τον τρόπο που βίωσα τις πρόβες. Χιούμορ και γέλιο μέχρι δακρύων, από αυτό που σου κόβει την ανάσα και στο καπάκι δάκρυα από τα άλλα…

Έχεις κινηθεί κυρίως στο θέατρο. Είναι συνειδητή επιλογή ή αποτέλεσμα της αγοράς; Το μετάνιωσες ποτέ;

Είναι καθαρά αποτέλεσμα της αγοράς. Δε μετανιώνω για τίποτα. Η δουλειά μας, όπως και η ζωή γενικά, είναι ένας συνεχής αγώνας. Η τηλεόραση έχει την τεράστια δύναμη να μπαίνεις στα σπίτια των ανθρώπων, ανοίγει πόρτες και στο θέατρο. Ο κινηματογράφος τεράστιο κομμάτι, τέχνη υψηλή. Έχω υπάρξει και στα δύο, με μικρές συμμετοχές μέχρι στιγμής. Συνεχίζω να αγωνίζομαι. Ο χρόνος θα δείξει. Λατρεύω το θέατρο. Όσο συνεχίζω να υπάρχω μέσα σ’ αυτό είμαι ευγνώμων.

Υπάρχει δουλειά που πιστεύεις ότι σε “άφησε στάσιμο” ή που θα επέλεγες διαφορετικά σήμερα; Τι σε δίδαξε;

Είναι τέτοια η φύση της δουλειάς που δεν θα έλεγα πως έχω νιώσει ποτέ στασιμότητα. Εκτός από τις περιόδους χωρίς δουλειά φυσικά, που αφήνουν μεγάλο αποτύπωμα στην ψυχή δυστυχώς. Για την ώρα είμαι σχετικά τυχερός. Σε κάθε δουλειά δημιουργούμε τεχνητά πλαίσια μέσα στα οποία αναπνέουμε και ζούμε, κάθε φορά ελαφρώς διαφορετικά, ποτέ ακριβώς τα ίδια. Όπως και εμείς. Πως να νιώσεις στασιμότητα λοιπόν;

Θεωρείς ότι σήμερα το ελληνικό θέατρο είναι στις καλές του στιγμές ή όχι;

Ουφ! Περίεργο… Ποιός είμαι εγώ να μιλήσω για το θέατρο;

Δεν έχω διανύσει μια πορεία σαράντα χρόνων για να μπορώ να συγκρίνω. Σίγουρα υπάρχουν και πολύ αξιόλογες δουλειές. Νομίζω πως επειδή οι εποχές που διανύουμε γίνονται όλο και περισσότερο σκληρές και απάνθρωπες χρειαζόμαστε ειλικρίνεια και πραγματική απεύθυνση στο θεατή. Η καλλιτεχνική “αυτοϊκανοποίηση” νιώθω πως γίνεται όλο και περισσότερο αχρείαστη.

Πληροφορίες για την παράσταση: