Γιάννης Φιλίππου

Eπιτυχία θεωρώ να αναγνωρίζεται η πορεία σου και να μπορείς να επιλέγεις που θα παίζεις και με ποιους θα συνεργάζεσαι.

Αν η “Παναγία των Παρισίων” ήταν ένας καθρέφτης της σύγχρονης Αθήνας, τι θα αντικατοπτριζόταν;

Η Παναγία των Παρισίων είναι ένα μεγαλειώδες μυθηστόρημα που δυστυχώς τα κακώς κείμενα της εποχής που σχολιάζει συνεχίζουν να υφίστανται σε παγκόσμιο επίπεδο. Έτσι λοιπόν ως καθρέφτης της σύγχρονης Αθήνας (και κατ’ επέκταση του σύγχρονου κόσμου) αντικατοπρίζει τον ρατσισμό (σε όλες του τις μορφές), τον φόβο μεγάλης μερίδας ανθρώπων για οτιδήποτε δεν γνωρίζουν, οτιδήποτε είναι «διαφορετικό» από αυτό που έχουν συνηθίσει, καθώς και την ανάγκη για εξουσία πάνω σε άλλους. Ωστόσο πέρα από αυτά, καθρεφτίζονται και θετικά «είδωλα», όπως η καλοσύνη, η ευγένεια και η αγάπη που πάντα βρίσκουν τρόπο να επικρατήσουν αργά η γρήγορα.

Η παράσταση έχει ένα μεγαλειώδες, σχεδόν επικό ύφος. Πώς διατηρείται η ισορροπία ανάμεσα στο θεαματικό στοιχείο και την ανθρώπινη ευαισθησία;

Η παραγωγή του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» είναι πράγματι πολύ πλούσια και το θεαματικό στοιχείο είναι έντονο, με εντυπωσιακά σκηνικά, κοστούμια, μουσικές και 3D προβολές και μολονότι συνήθως σε τέτοιου είδους μεγάλα θεάματα υπάρχει μια συναισθηματική αποστασιοποίηση του κοινού, στην Παναγία των Παρισίων συμβαίνει το αντίθετο. Η διασκευή και η σκηνοθεσία της Κων/νας Νικολαΐδη, ο τρόπος που έχει χειριστεί το κείμενο και η καθοδήγησή της στους ηθοποιούς, κρατούν μια εξαιρετική ισορροπία, τέτοια που ο θεατής όχι μόνο ακούει και κατανοεί το κείμενο, αλλά νιώθει το κλίμα της εποχής και την συναισθηματική ατμόσφαιρα σε κάθε σκηνή.

Ποια είναι η στιγμή στις πρόβες ή στις παραστάσεις που σε συγκινεί περισσότερο;

Υπαρχει μια πολύ έντονη στιγμή που ξεκινάει για μένα σε μια σκηνή αλλά ολοκλρώνεται στην επόμενη. Ξεκινάει στο δικαστήριο όταν η Εσμεράλδα (Χρυσάνθη Παπαλεβέντη) και ο τράγος της ο Τζαλί (που υποδύομαι εγώ) που σε όλο το έργο είναι αχώριστοι, έρχεται η στιγμή να χωριστούν και μάλιστα με βίαιο τρόπο μιας και καταδικάζονται να καούν στην πυρά λόγω μαγείας. Στην επόμενη σκηνή τους οδηγούν στη φωτιά και ο Τζαλί δεμένος σε έναν στύλο, ανήμπορος να βοηθήσει, βλέπει την Εσμερλάλδα να ετοιμάζεται να τυλιχτεί στις φλόγες και… (δεν μπορώ να πω παρακάτω).

Ταυτόχρονα παίζεις ξανά στην παράσταση 12 Ένορκοι. Το έργο αυτό στηρίζεται στον διάλογο και στη σύγκρουση αντιλήψεων. Πώς βιώνεις τη συλλογικότητα στη σκηνή;

Τι να πει κανείς για μια παράσταση που συνεχίζει με την ίδια επιτυχία για 11 χρόνια; Νιώθω απίστευτα ευλογημένος που συνεχίζω για 2^ο χρόνο και εγώ να συνεργάζομαι με αυτό τον υπέροχο θίασο. Πράγματι, η ουσία κι όλας του έργου βρίσκεται στη διαφορετικότητα και τη σύγκρουση των αντιλήψεων των 12 αυτών χαρακτήρων και εκεί οφείλεται πιστεύω και η επιτυχία της παράστασης. Από κεί και πέρα το ενδιαφέρον είναι όταν μπλέκεται η συλλογικότητα των 12 ηθοποιών με τη συλλογικότητα των 12 χαρακτήρων. Πρόκειται και για ένα αγαπησιάρικο θίασο και είναι υπέροχο να πρέπει να τσακώνεσαι στη σκηνή με κάποιον που με το που τον κοιτάς θέλεις να τον αγκαλιάσεις. Κι εκεί είναι όλη η τρέλα και ομορφιά της δουλειάς μας• όσο πιο ζεστή γίνεται η ατμόσφαιρα στο καμαρίνι, τόσο πιο εκρηκτική γίνεται στη σκηνή.

Η παράσταση έχει μια σταθερή πορεία χρόνων. Πώς εξελίσσεται για εσένα ο ίδιος ρόλος με το πέρασμα του χρόνου;

Όπως προανέφερα για μένα είναι η δεύτερη χρονιά που ενσαρκώνω τον Ένορκο 2. Παρόλο που στο παρελθόν είχα κανει κάποιες αντικαταστάσεις (πάντα στον ίδιο ρόλο). Θα ξεκινήσω λέγοντας πως κάθε βράδυ η παράσταση μιας και είναι κάτι ζωντανό, είναι εν μέρει ίδια αλλά και διαφορετική. Από ένα βλέμμα ή ένα τονισμό που θα αλλάξει, μπορεί να βρεις πράγματα για τον χαρακτήρα σου που να μην είχες ανακαλύψει στην περίοδο των προβών. Πόσο μάλιστα μετά από τόσο χρόνο και τόσες παραστάσεις. Μπορείς ακόμα και να αναθεωρήσεις για κάτι. Άπειρες οι δυνατότητες. Ωστόσο όλα αυτά πάντα με σεβασμό στη σκηνοθεσία και το σύνολο.

Πιστεύεις πως η ελληνική κοινωνία “ακούει” διαφορετικά το έργο σήμερα, μετά από τόσα κοινωνικά γεγονότα και κρίσεις;

Ζούμε σε μια εποχή που τα δελτία ειδήσεων κατά κύριο λόγο αφορούν σε δικαστικά γεγονότα, εγκλήματα, κλοπές, πόλεμους, μετανάστες κλπ. Επίσης ζούμε σε μια κοινωνία που όλοι πια πίσω από το πληκτρολόγιο τους έχουν γίνει δικαστές, γιατροί, νομοθέτες, όλοι έχουν μια άποψη για τα πάντα και τη μοιράζονται και την διατυμπανίζουν χωρίς να τους το ζητήσει κανείς. Πάντα πίσω από την ασφάλεια μιας οθόνης γράφουν, συγκρούονται και πολύ σπάνια συμφωνούν. Το ενδιαφέρον λοιπόν με την παράσταση είναι ότι αυτοί οι 12 ένορκοι μιλάνε, διαφωνούν, τσακώνονται αλλά είναι παρόντες, πρόσωπο με πρόσωπο να υποστιρίζουν τις απόψεις τους μέχρι να βγει η ετυμηγορία. Έτσι λοιπόν, όταν το κοινό έρχεται και βλέπει μπροστά στα μάτια του την όλη διαδικασία, νιώθει μέρος της και πολλές φορές θα τους ακούσεις να μιλάνε, να συμφωνούν, να εκπλήσσονται. Το θεωρώ μεγάλη επιτυχία!

Τι θεωρείς επιτυχία για έναν ηθοποιό σήμερα, μέσα σε ένα περιβάλλον που αλλάζει τόσο γρήγορα;

Το επάγγελμα του ηθοποιού ήταν πάντα αβέβαιο, δεν άλλαξε κάτι τώρα ξαφνικά. Σίγουρα έχει αυξηθεί πολύ ο αριθμός των ηθοποιών και μάλιστα ηθοποιών-πολυργαλείων με σπουδές πάνω στο χορό και το τραγούδι. Μεγάλος ο ανταγωνισμός. Αν με ρωτούσες πριν κάποια χρόνια θα σου έλεγα επιτυχία είναι να μπορείς να έχεις πάντα δουλειά ως ηθοποιός. Τώρα που έχω μεγαλώσει και δεν ανήκω πια στη γενιά των νέων ηθοποιών, επιτυχία θεωρώ να αναγνωρίζεται η πορεία σου και να μπορείς να επιλέγεις που θα παίζεις και με ποιους θα συνεργάζεσαι.

Πληροφορίες για τις παραστάσεις που παίζει ο Γιάννης Φιλίππου: