Γιωργής Τσουρής

Είμαι τσακωμένος με την ισορροπία & καταδικασμένος να την κυνηγάω σαν ουράνιο τόξο.

Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε να γράψεις το «Τζόνι Μπλε»;

Προσπαθώ να γράφω, να σκηνοθετώ και να παίζω έργα που με αφορούν βαθιά σε κάθε φάση της ζωής μου. Αυτή η ιστορία με αφορά πολύ και μετά από δύο και πλέον μήνες παραστάσεων μπορώ μετά μιας σχετικής βεβαιότητας να πω ότι αφορά πολύ και το κοινό. Είναι μια ιστορία που απευθύνεται στους γονείς που είχαμε, στους γονείς που είμαστε και στα παιδιά των οποιονδήποτε γονιών. Είναι μια ιστορία που μιλάει πολύ και για τη γυναίκα μέσα από την απουσία της αλλά και με την σαρωτική λυτρωτική παρουσία της όταν ο μοναδικός γυναικείος χαρακτήρας εισβάλλει στη σκηνή.

Πώς θα περιέγραφες τον κόσμο του έργου; Είναι ρεαλιστικός, ονειρικός ή κάτι ανάμεσα;

Είναι αυστηρά ρεαλιστικός, και λέω αυστηρά γιατί το είδος του ρεαλισμού σε δεσμεύει πολύ σκληρά σαν δημιουργό στην αληθοφάνεια. Θέτει δηλαδή πολύ αυστηρούς κανόνες. Πεποίθησή μου είναι ότι αν ακολουθήσεις αυτούς τους κανόνες με πειθαρχία και σκηνική ειλικρίνεια, τότε δημιουργείται και η ιδιαίτερη ποιητική ατμόσφαιρα που μπορεί το είδος αυτό ανεπιτήδευτα να προσφέρει.

Σκηνοθετείς και παίζεις ο ίδιος – πώς ισορροπείς ανάμεσα σε αυτές τις δύο απαιτητικές ιδιότητες;

Δεν ισορροπώ. Έχω χάσει τις ισορροπίες μου εδώ και χρόνια! Προσπαθώ να είμαι τρυφερός με τους συνεργάτες μου και με τον εαυτό μου. Ενίοτε τα καταφέρνω, ενίοτε χάνομαι μέσα στις πολλές μου ιδιότητες. Δύσκολο σπορ. Δεν έχω λύσει ακόμα το «αίνιγμα».

Μίλησέ μας για τα “170 Τετραγωνικά”, μια παράσταση που έκανε τόσο μεγάλη επιτυχία.

Τα 170 Τετραγωνικά είναι το έργο που πριν 7 χρόνια με πήρε απ’ το χέρι και με οδήγησε θεατρικά στην επόμενη πίστα. Όταν το έγραψα δεν είχα φανταστεί με κανέναν τρόπο τίποτα από αυτά που ακολούθησαν, ή θα ακολουθήσουν. Και λέω θα ακολουθήσουν γιατί ετοιμάζομαι να κάνω άλλον έναν μικρό κύκλο δέκα παραστάσεων σε κεντρικό θέατρο της Αθήνας. 500 παραστάσεις μετά νιώθω ακόμα την ίδια λαχτάρα για τον ρόλο μου και την παράσταση αυτή.

Πώς δουλεύεις με τους ηθοποιούς σου;

Πιο πολύ σαν έναν προπονητής παρά σαν σκηνοθέτης. Προσπαθώ να παρακολουθώ το υλικό του κάθε ηθοποιού και με σεβασμό να βρίσκουμε μαζί τον στόχο της κάθε σκηνής. Είμαι πολύ απαιτητικός -μου πήρε χρόνια να το παραδεχτώ- και κάποιες στιγμές ίσως γίνομαι και φορτικός. Είμαι όμως πάντα ανοιχτός σε όλα. Παραδέχομαι δε ότι από τους ηθοποιούς και την πρωτοβουλία τους παίρνω πολύ υλικό και σαν συγγραφέας και σαν σκηνοθέτης. Έτσι κι αλλιώς κι εγώ ο ίδιος σαν ηθοποιός γράφω και σκηνοθετώ.

Θα ξανανέβασεις την παράσταση “Χαρτοπόλεμος”; Πιστεύεις ότι πρέπει να την ξαναδεί το κοινό;

Είναι κάτι που σκέφτομαι πολύ έντονα τα τελευταία χρόνια. Πιστεύω ότι το ξανακοίταγμα εκείνης της μεγάλης επιτυχίας που φτιάξαμε τότε με πρωτεργάτη τον πρόωρα χαμένο Βαγγέλη Ρωμνιό, είναι κάτι που επίσης με αφορά και νιώθω ότι θα αφορά και πολύ κόσμο. Το πιο πιθανό είναι ότι ο Χαρτοπόλεμος, η πρώτη μας σοβαρή απόπειρα σαν θεατρικός οργανισμός, θα ξαναδεί το φως της σκηνής σύντομα.

Τι ελπίζεις να «πάρει» μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;

Εύχομαι πάντα και πρώτα απ’ όλα να καταλάβει την ιστορία. Μετά θα ήθελα να καταφέρει η παράσταση να κάνει τον θεατή να «συνδεθεί» με το έργο, να ταυτιστεί, να ταρακουνηθεί με την καλή έννοια. Η πιο φιλόδοξη απόβλεψή μου είναι να μπορέσει η συγκίνηση που προκαλεί η θεατρική εμπειρία να κλονίσει αποκαλυπτικά έναν άνθρωπο, και να τον κάνει να σκεφτεί τις προτεραιότητές του. Ένα βασικό χαρακτηριστικό που έχουν οι κεντρικοί χαρακτήρες στα έργα μας είναι οι λάθος προτεραιότητες που οδηγούν συχνά στην συντριβή.

Πώς ισορροπείς ανάμεσα στον καλλιτέχνη και τον άνθρωπο, τον πατέρα, τον σύζυγο;

Πάλι «ισορροπείς»; Είμαι τσακωμένος με την ισορροπία και καταδικασμένος να την κυνηγάω σαν ουράνιο τόξο. Μιλώντας για προτεραιότητες πιο πριν, θα ήθελα πολύ, στο άμεσο μέλλον – ιδανικά από τώρα- η προτεραιότητα μου να είναι η αγάπη που μοιράζομαι με τους δικούς μου ανθρώπους. Κυρίως με τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Αυτό.

Πληροφορίες για την παράσταση: