Δέσποινα Καραγιάννη

Σε ένα κόσμο που η κρατική μηχανή δολοφονεί καθημερινά τους πολίτες της, εμείς μαλώνουμε όπως λέει & το έργο για τσίπς & σόμπες.

Για ποιους λόγους είπες ναι να συμμετάσχεις στην παράσταση “Μοναξιά στην Άγρια Δύση” του Μάρτιν Μακντόνα υπό την σκηνοθεσία του Κώστα Δελακούρα;

Αρχικά τα έργα του Μακντονατ αποτελούν πηγή έμπνευσης για την καλλιτεχνική μου ζωή. Ένας εξαιρετικός και πολύ αγαπημένος συγγραφέας ήρθε να δέσει τόσο αρμονικά με επίσης δύο πολύ αγαπημένους μου ανθρώπους. Τον κ.Δελακούρα και τον Χρήστο Παρδάλη. Ερχόμενη πριν από τρία χρόνια στην Αθήνα η μοίρα μου ή η τύχη με έστειλε στην πόρτα του κ.Δελακούρα και εργάστηκα στο πλάι του, στο κομμάτι της θεατρικής παραγωγής. Παρατηρώντας την ευγένεια και τον σεβασμό που έχει απέναντι σε οποιαδήποτε εργασία, είναι τουλάχιστον τιμή μου, να είναι σκηνοθέτης μου. Όσο για τον Χρήστο, είναι ένας άνθρωπος εργατικός με μεράκι, κάτι που σπανίζει στις μέρες μας, κάνοντας το αδύνατο – δυνατό. Είναι ένας σπουδαίος συνάδελφος, που γνωριστήκαμε στη σχολή. Μαθητεύοντας παρέα έμαθα πολλά πράγματα από αυτόν και κάθε φορά με συγκινεί η μεγάλη του ηρεμία απέναντι σε κάθε εμπόδιο που προκύπτει. Η σχολαστικότητα και η ακρίβειά του, με φέρνουν εδώ, σε αυτή την παράσταση. Μέσα σε ένα τόσο όμορφο κλίμα, με σπουδαίους ανθρώπους, σε ένα γνώριμο περιβάλλον που κυριαρχεί ο σεβασμός και η κατανόηση, πώς είναι δυνατόν να πω όχι, στο θέατρο που πάτησα πρώτη φορά πριν τρία χρόνια;

Μίλησέ μας για τον δικό σου ρόλο;

Ένας “παιδικός” γυναικείος ρόλος που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής, η Γκερλήν. Η Γκερλήν είναι ένα παιδί στην εφηβεία, που ζει σε ένα απομονωμένο χωριό στην Ιρλανδία. Πουλάει παράνομο ουίσκι και επιζητά συνεχώς την προσοχή. Θέλει να την αγαπησουν και επειδή αυτήν την αγάπη δεν την βρίσκει στην οικογένειά της, στρέφεται στην πιο αγνή μορφή του έργου, τον πάτερ Γουέλς. Βρίσκω αρκετά συχνά τον εαυτό μου μέσα σε αυτόν τον ρόλο. Σίγουρα ευθύνεται η καταγωγή μου σε συνδυασμό με την παιδικότητα και την αθωότητα που υπάρχει μέσα μου. Υπήρξα αυτό το κορίτσι, που ελπίζει και δεν φοβάται τον θάνατο. Συνομιλεί με τους νεκρούς και απολαμβάνει την σιωπή των νεκροταφείων, ένα μέρος όχι και τόσο μοναχικό. Θυμάμαι το φοιτητικό μου σπίτι με το μπαλκόνι, που έβλεπε στο νεκροταφείο και τα μικρά φωτάκια που με κρατούσαν παρέα τις μοναχικές νύχτες. Και ίσως αυτή η μονόχρωμη ανάμνησή μου, μου προκαλεί αυτή τη συγκίνηση και την σύνδεση με αυτόν τον χαρακτήρα. Στην τελική πίσω από ένα badass κορίτσι υπάρχει μια αθεράπευτα ρομαντική ψυχή.

Πιστεύεις ότι η σκηνοθεσία του Κώστα Δελακούρα ισορροπεί ανάμεσα στο μαύρο χιούμορ, την τραγικότητα και την εξερεύνηση της ανθρώπινης αποξένωσης;

Οφείλω να ομολογήσω ότι απολαμβάνω να βλέπω τις σκηνές των δύο αδερφών Κόλμαν και Βαλίν. Μέσα από το μαύρο χιούμορ του Μακντόνα που δεν αποσκοπεί στην απλότητα αλλά στην ειρωνεία ο κ.Δελακούρας ενίσχυσε τους χαρακτήρες προσδίδοντάς τους την αντίστοιχη σωματικότητα. Ακόμα και όταν περιγράφουν δραματικές ή βίαιες καταστάσεις εκφράζονται με αστείο τρόπο προκαλώντας τόσο την έλξη όσο και την ενόχληση. Οι απογοητεύσεις, οι εσωτερικές συγκρούσεις και η απομόνωση των χαρακτήρων μαζί με τα επαναλαμβανόμενα αδιέξοδα και τις αποτυχίες τους, οδηγούν τους χαρακτήρες σε σχέσεις εξάρτησης. Οι φιλίες και οι σχέσεις είναι βασισμένες στον καταναγκασμό και στο συμφέρον αντί για την πραγματική σύνδεση και την αγάπη. Η έντονη, ορμητική εικόνα της Γκερλήν έρχεται σε τρομερή αντιδιαστολή με την σοβαρότητα του πάτερ Γουέλς. Ο σκηνοθέτης ναι μεν φέρνει το έργο μέσα σε μια ρεαλιστική αισθητική, μέσα σε ένα σπίτι, σε μια επαρχία, στο Ληνεην της Ιρλανδίας αλλά δε, αποστασιοποιεί ταυτόχρονα, τις εκτός σπιτιού σκηνές, όπως την λίμνη ή τα νεκροταφεία. Εύλογα δημιουργείται αυτή η σύνδεση και η ισορροπία υπό το πνεύμα ενός μελαγχολικού τοπίου.

Το έργο αναδεικνύει την λεπτή γραμμή που χωρίζει τη βία από την αγάπη, τη σύγκρουση από την ανάγκη για επικοινωνία. Τι σκέφτεσαι όταν διαβάζεις αυτή τη φράση;

Σε έναν ολότελα μοναχικό κόσμο, οι άνθρωποι επιδιώκουν μανιωδώς ν’ αγαπηθούν. Ξεχνώντας όμως το “να αγαπήσουν”. Και δεν μιλάω μόνο για τους άλλους αλλά και για τον ίδιο τους τον εαυτό. Και ίσως αυτή η διαρκής αναζήτηση της εκπλήρωσης του “εγώ” ~χωρίς να υπάρχει ουσιαστική επικοινωνία~ φτάνει στην σύγκρουση και στην ανισορροπία των αξιών. Στη χειρότερη περίπτωση, αποκτά τη μορφή βίας. Ας αφήσουμε τους εαυτούς μας ελεύθερους να αγαπήσουν και ν αγαπηθούν με ειλικρίνεια και σεβασμό.

Τι πιστεύεις ότι έχει να μας πει αυτό το κείμενο στην Ελλάδα;

Στην Ελλάδα του σήμερα οι άνθρωποι έχουν χάσει τις στοιχειώδης βασικές ηθικές αρχές. Κοιτάμε πλέον μόνο τον εαυτό μας και έχουμε συμφιλιωθεί με την μοναξιά μας. Κυνηγάμε το όφελος και ξεχνάμε την ουσία των πραγμάτων και τον σεβασμό. Αυτοί οι χαρακτήρες του έργου είναι στην κοινωνία μας, δίπλα μας, τους συναντάμε καθημερινά στο μετρό, στο διπλανό καφέ ακόμα και στο θέατρο. Όμως εμείς επιλέγουμε να τους αγνοούμε αφού δεν μας ενοχλούν, δεν σχετίζονται άμεσα με εμάς και δεν είναι δικό μας πρόβλημα. Σε ένα κόσμο που η κρατική μηχανή δολοφονεί καθημερινά τους πολίτες της, εμείς μαλώνουμε όπως λέει και το έργο για τσίπς και σόμπες.

Πληροφορίες για την παράσταση: