Ελίνα Γιαννάκη

Απειλούμαστε από το ξένο και διαφορετικό ή από την έλλειψη ενσυναίσθησης και συμπόνοιας;

Τι σε συγκίνησε περισσότερο όταν ήρθες πρώτη φορά σε επαφή με το κείμενο της «Παναγία των Παρισίων»;

Με συγκίνησε η διαχρονικότητα του λόγου του Βίκτορος Ουγκώ. Το πώς ένα έργο γραμμένο αιώνες πριν καταφέρνει να «φωτογραφίζει» ακόμα και σήμερα την ανθρώπινη σκληρότητα, αλλά και την τεράστια ανάγκη του ανθρώπου για αποδοχή και δικαιοσύνη. Η δύναμη της ψυχής που κρύβεται πίσω από το «διαφορετικό» είναι κάτι που με αγγίζει βαθιά.

Μίλησέ μας για τους ρόλους σου.

Φέτος, έχω τη χαρά να ισορροπώ ανάμεσα σε δύο αντίθετους κόσμους. Από τη μία, υποδύομαι την Ουντάρτ, μία αριστοκράτισσα της εποχής, εγκλωβισμένη σε στερεότυπα, που απορρίπτει κάθε τι διαφορετικό και νιώθει απέχθεια για τους τσιγγάνους – αν και στο τέλος η σκληρότητά της κάμπτεται. Από την άλλη, υποδύομαι μία τσιγγάνα, μέλος της κοινότητας της Κλοπέν (που ερμηνεύει η Βασιλική Ανδρίτσου), η οποία ζει ελεύθερη αλλά ταυτόχρονα κυνηγημένη.

Τι δυσκολία συνάντησες στην ερμηνεία και πώς προσπάθησες να την ξεπεράσεις;

Η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα ήταν η εναλλαγή ανάμεσα σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετους κόσμους: την υπεροψία της αριστοκράτισσας Ουντάρτ και την ελεύθερη φύση της τσιγγάνας. Κάθε δυσκολία, όμως, ξεπεράστηκε με την καθοδήγηση της σκηνοθέτιδάς μας, Κωνσταντίνας Νικολαΐδη. Η Κωνσταντίνα ήταν δίπλα μας σε κάθε στιγμή, σε κάθε λεπτομέρεια της πρόβας, βοηθώντας μας να διορθώσουμε και να εξελίξουμε τους χαρακτήρες μας. Ο τρόπος που δουλεύει είναι πολύ απελευθερωτικός για τον ηθοποιό, γιατί τον αφήνει ελεύθερο να δημιουργήσει, αλλά ταυτόχρονα επειδή το όραμα της είναι πολύ συγκεκριμένο δεν μπορείς να ξεφύγεις ούτε να εκτεθείς.

Ποια σκηνή λειτουργεί για σένα ως κλειδί της παράστασης;

Η σκηνή όπου η Βασιλική Ανδρίτσου, ως Κλοπέν, καταγγέλλει την υποκρισία της εκκλησίας, την βαρβαρότητα της εξουσίας και την πατριαρχική κοινωνία, η οποία ονομάζει “μάγισσα” οποιαδήποτε γυναίκα τολμά να είναι ο εαυτός της. 

Πώς επηρεάζει τη σκηνική σου παρουσία η σκηνοθετική προσέγγιση του έργου;

Η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη έχει ένα πολύ σαφές και καθαρό όραμα, το οποίο όμως δεν μας περιορίζει. Αντίθετα, μας δίνει τον χώρο να «ανθήσουμε» και να δημιουργήσουμε ελεύθερα μέσα στο πλαίσιο της ιστορίας. Αυτή η ασφάλεια που νιώθω μαζί της με βοηθά να τολμώ συνεχώς διάφορα πράματα και αυτό με βοηθά να εξελίσσομαι. 

Τι σημαίνει για σένα η συμμετοχή σου σε αυτή την παραγωγή στη φετινή θεατρική σεζόν;

Είναι μια πολύ σημαντική στιγμή, καθώς είναι η δεύτερη φορά που συνεργάζομαι με την Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, μετά τους «Αθλίους». Η επιστροφή μου στο ίδιο θέατρο με μία τόσο δυνατή ομάδα και ένα έργο-σύμβολο, με γεμίζει χαρά και ευγνωμοσύνη.

Με τι ερώτημα θα ήθελες να φύγει μαζί με τον θεατή μετά το τέλος της παράστασης;

Θα ήθελα ο θεατής να αναρωτηθεί αν η πραγματική ασχήμια κρύβεται σε ένα δύσμορφο πρόσωπο ή σε μια «δύσμορφη» ψυχή. Αν απειλούμαστε από το ξένο και διαφορετικό ή από την έλλειψη ενσυναίσθησης και συμπόνοιας.

Πληρφορίες για την παράσταση: