Η Ελένη Μυλωνά & ο Πάνος Γαβριηλίδης μιλούν για τις ΓάΤες με φΡάΝτζες.

Μετά τη θερμή ανταπόκριση του κοινού και την τιμητική της διάκριση, η performance «ΓάΤες με φΡάΝτζες» της Ελένης Μυλωνά επιστρέφει για δύο τελευταίες παραστάσεις, την Πέμπτη 16 και 23 Απριλίου, στο Red Jasper Cabaret Theatre.

1. Η παράσταση δουλεύει με θραύσματα και επαναλήψεις. Είναι επιλογή αισθητική ή αντικατοπτρίζει τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα η μνήμη και η ταυτότητα;

EΛΕΝΗ: Η χρήση θραυσμάτων και επαναλήψεων είναι σίγουρα μια αισθητική επιλογή, αλλά δεν είναι αποκομμένη από τον τρόπο που βιώνουμε σήμερα την πραγματικότητα. Μας ενδιαφέρει πολύ το πώς λειτουργεί η μνήμη – όχι γραμμικά, αλλά αποσπασματικά, με επαναφορές, κενά και εμμονές.

ΠΑΝΟΣ: Στις ΓάΤες με φΡάΝτΖες η αυτοτέλεια είναι σίγουρα μια αισθητική επιλογή, αλλά ταυτόχρονα και η αναπόφευκτη επιλογή όταν καλείσαι να μιλήσεις για τη διαμόρφωση της ταυτότητας μέσω μιας ενδότερης ανασκόπησης. Οι άνθρωποι σκεφτόμαστε διακεκομμένα, καθοριζόμαστε από τυχαία γεγονότα που στο βάθος χρόνου καταλήγουν καθοριστικά. Ως προς τη παράσταση πάντως η ιδέα ήταν ένα συνειρμικό ταξίδι καθορισμού με μια πολύχρωμη μεν, σκοτεινή δε κατεύθυνση.

2. Το «πρόσωπο» στο κέντρο είναι ένα ή πολλά; Και τελικά, υπάρχει ποτέ ένα ενιαίο «εγώ»;

ΕΛΕΝΗ: Το πρόσωπο στο κέντρο είναι πολλά και όχι ένας , καθώς αλλάζει διαρκώς μέσα στο έργο βλέποντας όλες τις πλευρές Το «εγώ» δεν είναι μια ενιαία, σταθερή οντότητα, αλλά μια σύνθεση από πολλαπλές πλευρές που συνυπάρχουν και εναλλάσσονται . Έτσι, θα έλεγα ότι δεν υπάρχει ένα ενιαίο «εγώ», αλλά ένα σύνολο από «πρόσωπα» που συνθέτουν την ταυτότητά του ατόμου και το διαμορφώνουν .

ΠΑΝΟΣ: Είμαστε όλοι οι άνθρωποι που μας διαμόρφωσαν ταυτόχρονα. Ιδίως μέχρι την πρώιμη ηλικία μας. Έπειτα είμαστε οι γνώμες κι οι οπτικές. Καταλήγουμε μέσα σε όλο αυτό το συνονθύλευμα προσωπικοτήτων να σχηματίσουμε ένα ενιαίο εγώ , επέκταση πάντα άλλων.

3. Πόσο συνειδητά αποφεύγετε τη γραμμική αφήγηση; Σας ενδιαφέρει καθόλου να «καταλάβει» ο θεατής ή κυρίως να βιώσει;

ΕΛΕΝΗ: Η αλήθεια είναι πως από την αρχή δεν είχαμε σκοπό το έργο να είναι πλήρως κατανοητό. Αντιθέτως, με ελκύει η ιδέα ενός έργου που προκαλεί τον θεατή να αναζητήσει μόνος του το νόημα, να παρατηρήσει προσεκτικά κάθε λεπτομέρεια και να το βιώσει στην ολότητα του. Είναι μια διαδικασία προσωπικής ανακάλυψης, όπου η ερμηνεία δεν δίνεται έτοιμη, αλλά χτίζεται μέσα από την εμπειρία. Για τον λόγο αυτό, επιδιώκω ο θεατής να μπορέσει να βιώσει το έργο και, μέσα από αυτό, να αναγνωρίσει στοιχεία του εαυτού του. Το έργο λειτουργεί ως καθρέφτης, ανοίγοντας έναν χώρο σύνδεσης ανάμεσα στον δημιουργό και σε εκείνον που το παρατηρεί.

ΠΑΝΟΣ: Ο τρόπος που γράφω τα κείμενα μου διαφέρει κατά πολύ στην λογική του έργου που αρχικά εμπνεύστηκε η Ελένη. Η Ελένη ανήκει σε μια γενιά που δεν ενδιαφέρεται να βγάλει λεκτικό νόημα από κάτι όμορφο κι ακραίο, είναι η γενιά που μεγάλωσε κάνοντας scroll σε βίντεο λίγων δευτερολέπτων παίρνοντας αστραπιαία και μη λεκτικά το νόημα. Όταν αποφασίσαμε να συγγράψουμε προσάρμοσα το ύφος μου στο όραμα της Ελένης, και βρήκα μέσα από αυτή τη διαδικασία κάτι σημαντικό και για εμένα΄ Πολλές φορές δεν χρειάζεται να υπερναλύεις κάτι ωραίο. Σίγουρα θα έχει τις βάσεις του σε κάτι προκαθορισμένο, σε κάτι καλά βαλμένο στο ασυνείδητο. Εντούτοις αφήσαμε τη φόρμα ελεύθερη. Ο μόνος περιορισμός, ήταν το έργο αυτό να έχει έναν στιβαρό θεματικό άξονα. Μέσα από πολλές σκέψεις και brainstorm καταλήξαμε στον βασικό μας ήρωα, και παρόλο που έχει όνομα, δεν θα τ’ ακούσετε ποτέ. Συνεπώς οι θεατές διχάζονται σε αυτούς που θα προσπαθήσουν να βγάλουν νόημα και σε αυτούς που θα απολαύσουν μη λεκτικά αυτήν την θεατρική εμπειρία. Ή και που θα φύγουν τρέχοντας (γέλια).

4. Βάζετε στο στόχαστρο τους «φορείς κοινωνικοποίησης». Ποιος θεωρείτε ότι αφήνει το πιο βαθύ αποτύπωμα τελικά;

ΠΑΝΟΣ: Ωραία ερώτηση. Η απάντηση εδώ ήρθε από την ανατροφοδότηση του κοινού από το πρώτο κύκλο παραστάσεων όπου ο κόσμος συγκλίνει στη τέταρτη σκηνή, αυτή με τις καλόγριες. Η θρησκεία σίγουρα είναι αυτή που μας καθόρισε το αξιακό και συναισθηματικό μας σύστημα.

ΕΛΕΝΗ: Πριν από αυτή όμως, θα έλεγα την οικογένεια. Η οικογένεια αποτελεί τον πρώτο και πιο καθοριστικό πυρήνα διαμόρφωσης του ανθρώπου, καθώς συνοδεύει το άτομο από την αρχή της ύπαρξής του μέχρι την ενηλικίωση και συχνά και πέρα από αυτήν. Μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον τίθενται τα θεμέλια της προσωπικότητας, των αξιών και της συμπεριφοράς. Καθώς το άτομο μεγαλώνει, η επιρροή της οικογένειας συνεχίζει να υφίσταται, ακόμα κι αν διαφοροποιείται. Οι εμπειρίες και τα βιώματα των πρώτων χρόνων συχνά καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο το άτομο σχετίζεται με τους άλλους, λαμβάνει αποφάσεις και αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της ζωής.

5. Η επιστροφή σε πρώιμες εμπειρίες είναι πράξη λύτρωσης ή μια επικίνδυνη παγίδα;

ΕΛΕΝΗ: Η επιστροφή σε πρώιμες εμπειρίες μοιάζει αρχικά με λύτρωση, αλλά συχνά κρύβει μια παγίδα. Ο άνθρωπος μπλέκεται στην υπερανάλυση, επιστρέφει ξανά και ξανά στα ίδια σημεία, όχι για να τα ξεπεράσει αλλά για να τα ξαναζήσει και έτσι, το παρελθόν δεν περνά αλλά ανακυκλώνεται.

ΠΑΝΟΣ: Είναι αναπόφευκτη όταν θες να επιστρέψεις για να εντοπίσεις τι εν τέλει είναι φορεμένο και τι ανήκει στο μεδούλι σου. Στην αναζήτηση δηλαδή του πραγματικού εαυτού. Καταλήγει παγίδα αν εγκλωβιστείς εκεί, και ζήσεις το υπόλοιπο της ζωής σου μετανιώνοντας άπραγος.

6. Το έργο μιλά για όσα δεν ειπώθηκαν. Πιστεύετε ότι αυτά που δεν λέγονται μας καθορίζουν περισσότερο από αυτά που λέγονται;

ΠΑΝΟΣ: Αυτά που λέγονται και αυτά που δεν λέγονται μας καθορίζουν έκαστος. Καλό θα είναι από εδώ και πέρα να λέγονται.

ΕΛΕΝΗ: Ναι…. Ίσως γιατί όσα λέγονται, μένουν σαν ίχνη, όχι ξεκάθαρα, αλλά αρκετά για να επηρεάζουν κάθε κίνηση, κάθε σκέψη. Είναι σαν να ζεις μαζί με κάτι που δεν ειπώθηκε ποτέ, αλλά υπάρχει συνεχώς εκεί.

7. Πώς ισορροπείτε ανάμεσα σε πρόζα, κίνηση και χορό χωρίς να «καταπιεί» το ένα το άλλο;

ΠΑΝΟΣ: Με τη λογική της εικόνας ως επέκταση του νοήματος. Δεν μπορεί να υπάρξει χρυσή τομή σε μια αφήγηση συνειρμική, είτε αυτή ξεδιπλώνεται μέσα από τα όνειρα, τους εφιάλτες, τις σκέψεις, τα βιώματα.

ΕΛΕΝΗ: Συμπληρώνουν το ένα το άλλο, λειτουργώντας ως διαφορετικές εκφάνσεις του ίδιου υλικού. Η πρόζα δίνει νόημα, η κίνηση και ο χορός δίνουν σώμα και ρυθμό, και μαζί συγκροτούν μια ενιαία εμπειρία χωρίς να ακυρώνει το ένα το άλλο.

8. Η επανάληψη στη σκηνή λειτουργεί σαν εμμονή, σαν τραύμα ή σαν τελετουργία;

ΕΛΕΝΗ: Η επανάληψη προφανώς λειτουργεί ως εμμονή στο έργο ώστε να είναι το κάθε τι τέλειο με το δικό του τρόπο μέχρι και το να πληγώνεις τον εαυτό σου – υπάρχει εμμονή καθώς όταν ανοίγεις μια πληγή θες να την ξύσεις τόσο πολύ μέχρι υποτίθεται στο μυαλό σου γίνει ξανά λεία επιφάνεια και επουλωθεί και να το ξανά κάνει πάλι…

ΠΑΝΟΣ: Μια τελετουργία δηλαδή επούλωσης ώσπου να πάψει να υφίσταται το τραύμα. Και να προχωρήσουμε σε νέες λούπες.

9. Υπάρχει κάποια εικόνα της παράστασης που θεωρείτε «κλειδί» για να διαβαστεί όλο το έργο;

ΕΛΕΝΗ: Δεν μπορώ να ξεχωρίσω μια σκήνη καθώς το έργο είναι συνεκτικό και η κάθε σκήνη έχει το δικό της νόημα – θα πρέπει να δεις όλο το έργο ώστε να μπορέσεις να το διαβάσεις.

ΠΑΝΟΣ: Η αρχή και το τέλος. Και το πως καταλήγει ως καθρέφτης εαυτού.

10. Ο θεατής καλείται να αναγνωρίσει κομμάτια του εαυτού του. Σας ενδιαφέρει αυτή η ταύτιση ή προτιμάτε μια πιο άβολη, αποστασιοποιημένη εμπειρία;

ΠΑΝΟΣ: Ίσα ίσα, προσδοκούμε στη ταύτιση. Προσδοκούμε στο να μιλήσουμε για το ατομικό μας τραύμα, θεωρούμε πως είναι συλλογικό , γι’ αυτό το λόγο πιάνουμε τα θεμέλια.

ΕΛΕΝΗ: Θεωρώ πως το να νιώσει ο θεατής άβολα δηλώνει πως υποσυνείδητα βρίσκει κάτι να ταυτίζεται, κάτι που ενδεχομένως δεν αντέχει να δει. Δεν θέλουμε να νιώσει άβολα αλλά θέλουμε να δει τον εαυτό του μέσα της…βγάζει νόημα ; (γέλια).

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΩΝ

Ελένη Μυλωνά

Είναι χορεύτρια με 12 χρόνια εμπειρίας στο μπαλέτο και κάτοχος του πτυχίου

Intermediate RAD ballet. Παράλληλα, συμμετείχε ενεργά στο θεατρικό εργαστήρι

Μάνος Κατράκης, όπου διερεύνησε κι εμβάθυνε τις υποκριτικές της ικανότητες. Διετέλεσε μέλος του φοιτητικού ραδιοφωνικού σταθμού Escapula Radio από το 2022 εώς το 2025 με την εκπομπή “Metaxota Sentonia”. Παράλληλα με τις καλλιτεχνικές της δραστηριότητες, έχει αποφοιτήσει στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, στο Τμήμα Επιστημών της Προσχολικής Αγωγής και του Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού.

Οι ΓάΤες με φΡάΝτΖες αποτελούν το πρώτο της θεατρικό έργο.

Μπορείτε να την βρείτε στο Instagram ως @elen1mylona.

Πάνος Γαβριηλίδης

Έχει δημιουργήσει τέσσερις ταινίες μικρού μήκους μέσα από guerrilla κινηματογραφικές τεχνικές καθώς και τρείς θεατρικές παραγωγές στα πλαίσια θεατρικών φεστιβάλ και σεμιναρίων. Κατέχει πτυχίο στο Μάρκετινγκ και Επικοινωνίας στο Ο.Π.Α. και μεταπτυχιακό στις Κινηματογραφικές και Τηλεοπτικές σπουδές στο Α.Π.Θ. .

Μέσα από το χειροποίητο bar του, το CULT, εστίασε στη διοργάνωση κινηματογραφικών προβολών, installations και στον συντονισμό και τη δημιουργία θεματικών events.

Με κινητήρια δύναμη την ικανότητα της αφήγησης να αλλάζει και να ενώνει ανθρώπους, αναζητά συνεχώς νέους τρόπους εξέλιξης και δημιουργίας μετατρέποντας οπτικοακουστικά έργα σε πολιτιστικά σημεία αναφοράς.

Μπορείτε να τον βρείτε στο Instagram ως @panos.gabrielidis

Πληροφορίες για την παράσταση: