Καλλιόπη Πετροπούλου

Θέλω να εξελίσσομαι μέσα από κάθε πρόκληση της υποκριτικής.

Συνέντευξη στον Θάνο Ζαχαράκη. 

Με την Καλλιόπη Πετροπούλου μάς συνδέει μια παλαιότερη συνεργασία, κάτι που έκανε τη συνάντησή μας ακόμη πιο ζεστή και οικεία. Βρεθήκαμε ένα ηλιόλουστο μεσημέρι στην πλατεία Κολωνακίου και, από τα πρώτα κιόλας λεπτά, η ζεστασιά και η αμεσότητά της χάρισαν στη συζήτησή μας μια ξεχωριστή οικειότητα. Η Καλλιόπη είναι ένας άνθρωπος βαθιά χαρούμενος, αυθόρμητος και αισιόδοξος, με ένα χαμόγελο που δεν λείπει στιγμή από το πρόσωπό της. Αυτή την περίοδο πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Το δέντρο που ματώνει» του Angus Cerini, μαζί με τις Αντιγόνη Κουλουκάκου και Πένυ Διονυσιώτη, στο θέατρο «Αγγέλων Βήμα», σε σκηνοθεσία του Αλέξιου Κοτσώρη. Πρόκειται για ένα έργο απαιτητικό που αγγίζει σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης φύσης. Το τηλεοπτικό κοινό τη γνώρισε μέσα από τις σειρές «Κάνε ότι κοιμάσαι», «Grand Hotel» και «Παιχνίδια Εκδίκησης», εμπειρίες που αγάπησε ιδιαίτερα. Μιλήσαμε για τον ρόλο της, για την προετοιμασία πριν από κάθε παράσταση, για τη δημοσιότητα και για τα όνειρά της.

Πρωταγωνιστείς στην παράσταση «Το δέντρο που ματώνει», του Angus Cerini. Πες μας λίγα λόγια για ρόλο σου.

Στην παράσταση «Το δέντρο που ματώνει» του Angus Cerini υποδύομαι τη Νίντα, τη δεύτερη κόρη μιας βαθιά δυσλειτουργικής οικογένειας. Έχει μεγαλώσει μέσα στη βία και την κακοποίηση και δεν έχει γνωρίσει μια διαφορετική πραγματικότητα. Ζει αρκετά στον δικό της εσωτερικό κόσμο, παρατηρεί όμως τις ζωές των άλλων και διαισθάνεται πως η ζωή θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Παρ’ όλα αυτά, φοβάται να μιλήσει και να αντιδράσει μήπως χάσει τη θέση της μέσα στην οικογένεια. Αυτό το δίλημμα —ανάμεσα στην ανάγκη να ανήκει και στην επιθυμία να ξεφύγει— είναι ο πυρήνας του ρόλου μου.

Πως προετοιμάζεσαι πριν ανεβείς στην θεατρική σκηνή; Υπάρχει κάποια ιεροτελεστία που ακολουθείς πριν μπεις στον ρόλο;

Πριν ανέβω στη σκηνή, φροντίζω πάντα να κάνω ένα καλό σωματικό ζέσταμα, ώστε οι μύες μου να είναι χαλαροί και έτοιμοι. Μπορεί να μη φαίνεται απαραίτητα στο κοινό, όμως πρόκειται για ένα έργο που είναι αρκετά απαιτητικό σωματικά, οπότε η προετοιμασία αυτή είναι για μένα αναγκαία. Παράλληλα, κάνω και φωνητικό ζέσταμα για να νιώθω ασφάλεια και σταθερότητα στη φωνή μου. Κι έπειτα, συνηθίζω να ακούω κάποια μουσικά κομμάτια που έχω συνδέσει με τον ρόλο μου. Αυτή η μικρή προσωπική «ιεροτελεστία» με βοηθά να συγκεντρωθώ και να μπω πιο ουσιαστικά στον κόσμο του χαρακτήρα που καλούμαι να υποδυθώ.

Μας συστήθηκες τηλεοπτικά μέσα από τη συμμετοχή σου στη σειρά «Κάνε ότι κοιμάσαι» στην ΕΡΤ1. Πώς ήταν για σένα η εμπειρία των γυρισμάτων;

Αχ, ήταν πραγματικά υπέροχα! Στην αρχή όλα ήταν λίγο περίεργα καθώς προσπαθούσα να μπω στη διαδικασία των γυρισμάτων. Όμως, γρήγορα το αγάπησα. Είχα τη χαρά να δουλέψω με πολύ καλούς τηλεοπτικούς συνεργάτες και μπορώ να πω ότι μου λείπει κάπως η μαγεία των γυρισμάτων.

Το επάγγελμα του ηθοποιού είναι άρρηκτα συνδεδεμένο και με την έκθεση. Πώς διαχειρίζεσαι το κομμάτι της δημοσιότητας που συνοδεύει τη δουλειά που έχεις επιλέξει; Είναι κάτι που σε αγχώνει ή σε δυσκολεύει;

Όχι, δεν θα έλεγα ότι με αγχώνει. Αντιθέτως, είναι πολύ όμορφο να σε αναγνωρίζουν στον δρόμο και το απολαμβάνω πραγματικά. Είναι μια μορφή επιβράβευσης για τη δουλειά που κάνεις. Οι περισσότερες στιγμές είναι πολύ γλυκές — συχνά μάλιστα με φωνάζουν με τα ονόματα των ρόλων που έχω υποδυθεί, κάτι που το βρίσκω πολύ χαριτωμένο!

Υπήρξαν ελάχιστες φορές που κάποιος μπορεί να ήταν λίγο πιο αδιάκριτος ή παρεμβατικός, αλλά είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Σε γενικές γραμμές, μπορώ να πω πως το απολαμβάνω αρκετά. Θα έλεγα ψέματα αν ισχυριζόμουν το αντίθετο! (γέλια)

Σε παλαιότερη συνέντευξή σου είχες εκφράσει την επιθυμία να ασχοληθείς και με τον κινηματογράφο. Έχεις οραματιστεί τον εαυτό σου σε κάποιον συγκεκριμένο ρόλο για το ντεμπούτο σου στη μεγάλη οθόνη;

Δεν έχω φανταστεί κάποιον συγκεκριμένο ρόλο για το κινηματογραφικό μου ξεκίνημα. Ωστόσο, θα με ενδιέφερε ιδιαίτερα να συμμετάσχω σε μια ταινία εποχής, γιατί θεωρώ πως έχει μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα και απαιτεί διαφορετική προσέγγιση στην ερμηνεία. Ο κινηματογράφος είναι ένας χώρος που με γοητεύει βαθιά και θα ήθελα κάποια στιγμή να αποτελέσει ουσιαστικό κομμάτι της καλλιτεχνικής μου πορείας.

Πότε κατάλαβες ότι θέλεις να ασχοληθείς επαγγελματικά με την υποκριτική;

Το συνειδητοποίησα σε μια απλή βόλτα στην Πάτρα. Ήμουν με μια φίλη μου και, χωρίς να έχει προηγηθεί κάτι συγκεκριμένο, γύρισα και της είπα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός. Μέχρι τότε δεν είχα καμία εμπειρία με την υποκριτική, ούτε προέρχομαι από καλλιτεχνική οικογένεια. Ήταν κάτι που μου ήρθε εντελώς ξαφνικά, σχεδόν ουρανοκατέβατο!

Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια από σήμερα και ποιοι είναι οι βασικοί στόχοι που θα ήθελες να έχεις κατακτήσει, τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο;

Αρχικά, θα ήθελα να μπορώ να βιοπορίζομαι αποκλειστικά από την υποκριτική, είτε αυτό αφορά το θέατρο, είτε τον κινηματογράφο, είτε τις μεταγλωττίσεις. Θα ήθελα η ζωή μου να κινείται γύρω από αυτό το δημιουργικό πλαίσιο και να εξελίσσομαι συνεχώς μέσα από τη δουλειά μου. Ένας μεγάλος στόχος είναι να έχω παίξει στην Επίδαυρο, αλλά και να συμμετάσχω σε μια παραγωγή για τη μεγάλη οθόνη.

Πληροφορίες για την παράσταση: