Κωνσταντίνος Ανυφαντάκης

Πώς προσεγγίσατε μουσικά ένα τόσο εξομολογητικό και φορτισμένο έργο;

 Κατά την δική μου άποψη το εργο αυτό αποτυπώνει μία πραγματικότητα συχνά διαστρεβλωμένη την οποία η γυναίκα βιώνει μέσα στους αιώνες. Δημιούργησα λοιπόν με τη σειρά μου μια πραγματικότητα που μοιάζει με μουσική αλλά δεν είναι ακριβώς μουσική.

Με ποιον τρόπο αποφασίσατε την ηχητική «παλέτα» της παράστασης; Τι έπρεπε οπωσδήποτε να μην ακουστεί;

Όταν η Φένια (Αποστόλου) μου ζήτησε να γράψω μουσική για το έργο, ήμουν σε διακοπές απομονωμένος σε ένα δάσος και αφοσιωμένος στην μελέτη μίας αιολικής άρπας και άλλων παρόμοιων οργάνων δικής μου κατασκευής που παίζουν  με το φύσημα του αέρα και τη ροή του νερού. Έτσι η ηχητική παλέτα της παράστασης ήταν σχεδόν προαποφασισμένη και δεν ακούγεται τελικά, νομίζω, τίποτα το αναμενόμενο.

Πόσο πιστεύετε ότι επηρέασε τη μουσική σας το ιδιαίτερο ύφος της ερμηνείας;

Δεν θα έλεγα πως η ερμηνεία επηρέασε τη μουσική. Δημιουργήθηκαν και τα δύο παράλληλα και στο τέλος αλληλοσυμπληρώθηκαν.

Υπάρχει στιγμή που η μουσική «οδηγεί» το συναίσθημα και στιγμή που απλώς το συνοδεύει; Τι διαφορά έχουν για εσάς αυτές οι δύο λειτουργίες;

Στο έργο δεν υπάρχει αντιστικτική σχέση μεταξύ μουσικής και συναισθήματος, θα έλεγα πως η μουσική εδώ έχει ως σκοπό να ενισχύσει  το συναίσθημα, ενώ αντίθετα σε ένα αμιγώς μουσικό έργο το οδηγεί!

Τι περιμένατε να νιώσει το κοινό όταν ακούει το ρέκβιεμ στην τελευταία σκηνή του έργου;

Αυτό που εσείς ονομάζετε requiem ήταν μία ιδέα της Φένιας για το φινάλε από την πρώτη κιόλας στιγμή, και κάτι που δεν άλλαξε έως το τέλος. Έγραψα κάτι που να ικανοποιεί τόσο τη Φένια όσο και τη Γαβριέλλα η οποία αλλιώς δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει.

Τι σας δυσκόλεψε περισσότερο και τι σας συγκίνησε προσωπικά;

Από την στιγμή που αποφάσισα να χρησιμοποιήσω σχεδόν αποκλειστικά φυσικούς ήχους , άρχισαν οι δυσκολίες. Ηχογραφήσεις πολύπλοκες, επεξεργασία ακόμη πιο πολύπλοκη ,ήχοι που μοιάζουν με όργανα χωρίς όμως να είναι. Δύσκολα αλλά τελικά δημιουργήθηκε η διαστρέβλωση που ήθελα. Για μένα τελικά ήταν πολύ σημαντικό το γεγονός ότι τόσο η Φένια και η Γαβριέλλα όσο και το κοινό αντιλήφθηκαν την δουλειά μου ως απόλυτα ταυτισμένη με την ατμόσφαιρα του έργου .

Αν έπρεπε να περιγράψετε με μία λέξη τη μουσική «θερμοκρασία» του έργου, ποια θα ήταν;

Η φύση του έργου είναι τέτοια που σε μεταφέρει από έναν παγερό μεταφυσικό κόσμο σε μία διαστρεβλωμένη, άλλοτε  καυτή άλλοτε παγερή πραγματικότητα.Το να προσπαθήσω να διατηρήσω μια σταθερή θερμοκρασία θα ήταν ουτοπία …

Πληροφορίες για την παράσταση: