Μένη Κωνσταντινίδου

Ακόμη κι όταν μια προσωπικότητα μοιάζει κατακερματισμένη, κάτω από όλα υπάρχει πάντα μια τρυφερότητα που επιμένει.

Τι σε τράβηξε και είπες το ναι στην Αγγελική Καρυστινού για να παίξεις στον «Τελευταίο Γιάνκη»;

Με την Αγγελική γνωριζόμασταν ήδη από παλιότερα, αλλά εκείνο που πραγματικά με έκανε να πω το ναι ήταν το ίδιο το έργο. Ο Τελευταίος Γιάνκης είναι ένα κείμενο με βάθος, αντιφάσεις και ανθρώπινο πόνο, υλικό που σε προκαλεί. Όταν εμφανίζεται η ευκαιρία να δουλέψεις πάνω σε έναν τέτοιο κόσμο, δύσκολα την προσπερνάς.

Πώς προετοίμασες τον χαρακτήρα σου για αυτή τη σκηνική προσέγγιση;

Το πρώτο βήμα ήταν να δεχτώ το πλαίσιο και τους περιορισμούς που θέτει η σκηνοθετική προσέγγιση και να δω πώς μπορώ να δημιουργήσω μέσα σε αυτό. Τα τελευταία χρόνια η δουλειά μου έχει αλλάξει: δεν επιχειρώ πια να κατασκευάσω έναν χαρακτήρα από πριν. Αντίθετα, αφήνω τον ρόλο να εμφανιστεί σταδιακά μέσα από την ίδια τη διαδικασία, μέσα από την ανάθεση του έργου και τη σκηνική συνθήκη. Πιστεύω ότι οι χαρακτήρες υπάρχουν και αποκαλύπτονται, και αυτό μερικές φορές μπορεί να έρχεται σε αντίθεση με πιο παραδοσιακές αντιλήψεις. Είναι ένα δίπολο που προσπαθώ συνεχώς να ισορροπώ.

Πώς ήταν η συνεργασία σου με τον Πέρη Μιχαηλίδη και τους υπόλοιπους ηθοποιούς;

Η πιο ουσιαστική σκηνική μου σχέση στην παράσταση είναι με τη Ναταλία, με την οποία μοιραζόμαστε δύο ρόλους που κινούνται μέσα στον ίδιο κλινικό κόσμο. Αυτό δημιούργησε μια φυσική σύνδεση και έναν κοινό ρυθμό που απολαμβάνω πολύ.

Όσο για τον Πέρη, είναι ένας εξαιρετικός συνεργάτης και ένας ηθοποιός με μεγάλη εμπειρία . Είναι πάντα πολύτιμο να βρίσκεσαι δίπλα σε μια τέτοια σκηνική ωριμότητα και να μπορείς να έρχεσαι σε επαφή με τον τρόπο που δουλεύει.

Σε γενικές γραμμές, η ομάδα είναι πραγματικά δημιουργική. Όλοι προσπαθούν να υπηρετήσουν το έργο, να ακούσουν και να αφήσουν χώρο.

Ποια είναι η πιο δυνατή στιγμή της συνεργασίας αυτής που θυμάσαι μέχρι τώρα;

Οι πιο δυνατές στιγμές για μένα είναι πάντα εκείνες που κάτι ξαφνικά κουμπώνει. Όταν ανακαλύπτεις μια μικρή στιγμή χιούμορ που δεν είχες δει, ή όταν επιτρέπεις στις πιο αδύναμες τάσεις ανάμεσα στους χαρακτήρες ή μέσα στο ίδιο το κείμενο να σε καταλάβουν και να εκδηλωθούν χωρίς να τις πιέζεις. Αυτές οι στιγμές είναι σπάνιες και πολύτιμες, γιατί νιώθεις πως το έργο αρχίζει να αναπνέει μόνο του και σε οδηγεί.

Ποιο μήνυμα θέλεις να φτάσει στον θεατή η παράσταση μέσα από την ερμηνεία σου;

Αν υπάρχει ένα μήνυμα που θα ήθελα να φτάσει στον θεατή, είναι πως ακόμη κι όταν μια προσωπικότητα μοιάζει κατακερματισμένη, κάτω από όλα υπάρχει πάντα μια τρυφερότητα που επιμένει. Η Κάρεν κουβαλά μια εσωτερική ρωγμή, μια διασπορά σκέψεων και φόβων, αλλά μέσα από αυτή τη ρωγμή περνάει φως. Είναι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να σταθεί όρθιος κρατώντας μικρές, σχεδόν αδιόρατες, πράξεις καλοσύνης.

Αν ο θεατής μπορέσει να δει αυτή την τρυφερότητα μέσα στη σύγχυση και την κούραση, τότε ίσως αναγνωρίσει κάτι βαθιά ανθρώπινο και οικείο και σε εκείνη, αλλά και σε όλους μας.

Τι έχει αλλάξει σε εσένα ως ηθοποιό και ως άνθρωπο μέσα από αυτή τη συμμετοχή;

Αυτό που με άλλαξε περισσότερο, και ως ηθοποιό και ως άνθρωπο, είναι η ίδια η Κάρεν. Ο τρόπος που ισορροπεί ανάμεσα στη σύγχυση και στην τρυφερότητα. Μου θύμισε πως μερικοί άνθρωποι δεν χρειάζονται εξήγηση, μόνο χώρο για να φανούν. Αυτό κρατάω.

Αν μπορούσες να μιλήσεις στον χαρακτήρα σου εκτός σκηνής, τι θα του έλεγες;

Αν μπορούσα να της μιλήσω εκτός σκηνής, θα της έλεγα κάτι πολύ απλό: Σε βλέπω, δεν είσαι αόρατη. Νομίζω πως αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται η Κάρεν για να σταθεί λίγο πιο σταθερά μέσα στον κόσμο της, την αίσθηση ότι κάποιος τη βλέπει χωρίς να την κρίνει.